Γράφει: Παντελής Φραντζής | 19.01.2006

Ένας πολιτικός, μετά από μια συνεδρίαση στη βουλή όπου εκφωνεί μάλλον μια ποιητική ανακοίνωση παρά έναν πολιτικό λόγο, εγκαταλείπει το κοινοβούλιο και το σπίτι του, κι εξαφανίζεται χωρίς ν' αφήσει κανένα ίχνος. Ένας δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ στην παραμεθόριο για τους εγκλωβισμένους στα σύνορα μετανάστες και πρόσφυγες διαφόρων φυλών, συναντά έναν άντρα που η εξωτερική του εμφάνιση ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου πολιτικού. Παρά τις έρευνές του και μια συνάντηση που καταφέρνει να οργανώσει ανάμεσα στον άγνωστο και τη γαλλίδα γυναίκα του πολιτικού, η ταυτότητα του αγνώστου παραμένει ανεξακρίβωτη. Η γυναίκα δεν τον αναγνωρίζει, κι εκείνος δε φαίνεται διατεθειμένος ούτε για μια στιγμή να μας δώσει ένα σημάδι ότι δεν πρόκειται για τον πολιτικό που αγνοείται. Σ' αυτόν τον κατακερματισμένο κόσμο όπου έχει καταφύγει, στην απομόνωση ενός κόσμου με δικό του θεό και νόμο, συμπιεσμένο ανάμεσα σε εμπόδια, σύνορα και όρια, όλα μετεωρίζονται σε μιαν αβέβαιη πραγματικότητα...

Για άλλη μία φορά, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εμπιστεύεται σε ηθοποιούς άλλων εθνικοτήτων ένα θέμα που παραμένει ατόφια ελληνικό. Αυτή η συνειδητή 'απόκλιση' επίφασης και ουσίας, γλώσσας και εθνικότητας, βρίσκεται στον πυρήνα της δημιουργικής του ταυτότητας. Ο ίδιος είχε κάποτε πει: 'Αναζητώ ακόμη τις ρίζες, την προέλευσή μου. Όπως έλεγε ο Heidegger, η μητρική γλώσσα είναι και η μόνη πραγματική ταυτότητα. Η μητέρα μου, λοιπόν, μιλούσε ελληνικά. Η γιαγιά μου το ίδιο, κρητικά μάλιστα. Στο σχολείο μας έμαθαν τον Όμηρο, την Οδύσσεια. Ο καθηγητής ήταν φρικτός κι εγώ είχα πρόβλημα με την Οδύσσεια, την είχα μισήσει. Όταν βρέθηκα στο Παρίσι μετά από χρόνια, μάθαινα γαλλικά, γαλλικά, γαλλικά. Τα αγάπησα, όμως ήταν τόσα πολλά. Αναζητούσα διέξοδο...και γύρισα πίσω στον Όμηρο και την δύσκολη γλώσσα του που πολλοί Έλληνες δεν καταλαβαίνουν. Εγώ όμως σαν καλώς μαθητής, τον διάβαζα, τον καταλάβαινα. Κι έφτασε τότε στα αυτιά μου μια παράξενη, μαγική μουσική. Θυμήθηκα από που προερχόμουν, θυμήθηκα το πρώτο ταξίδι...'

Το "Μετέωρο βήμα του πελαργού", καθοδηγούμενο από δύο ιερά τέρατα του παγκόσμιου σινεμά, τον Marcello Mastroianni και την Jeanne Moreau, συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών και ψηφίστηκε από το Κέντρο Πομπιντού του Παρισιού ως μία από τις 100 αντιπροσωπευτικότερες ελληνικές ταινίες.