Γράφει: Παντελής Φραντζής | 19.01.2006

Η Βούλα κι ο Αλέξανδρος, δυο αδέλφια, ο πατέρας τους μετανάστης στη Γερμανία. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η απάντηση που τους δίνει η μητέρα τους όταν εκείνα τον αναζητούν. Μια μέρα, επιβιβάζονται σ' ένα τρένο που νομίζουν ότι θα τους μεταφέρει στη Γερμανία. Το ταξίδι τους δε φαίνεται να πραγματοποιείται. O προορισμός απομακρύνεται όσο τα δυο παιδιά εμπλέκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με την πραγματικότητα, που τους 'καθυστερεί' σε διάφορους ενδιάμεσους σταθμούς κατά μήκος της χώρας. Μετά από μια σκληρή περιπλάνηση στη ζωή και την ενηλικίωση, θα φτάσουν σ' εκείνο το σύνορο, πέρα απ' το οποίο πιστεύουν ότι θα βρουν τελικά έναν πατέρα, που αντιπροσωπεύει γι' αυτά την ελπίδα. Αν, μετά την έρημη και παρακμασμένη χώρα που διέτρεξαν, υπάρχει η 'Γερμανία', τότε υπάρχει ελπίδα τα παιδιά να βρουν το δρόμο για να βγουν απ' τον δικό μας χαοτικό κόσμο...

Ποια είναι όμως αυτή η μυστική ουσία που προσελκύει διαρκώς τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στα βροχερά τοπία της βορείου Ελλάδος και που κρύβεται πίσω από τον χαρακτηριστικότερο ίσως τίτλο ολόκληρης της φιλμογραφίας του; 'Αισθάνομαι μία απέραντη έλξη προς το ανοιχτό τοπίο της Μακεδονίας, την πρωινή ομίχλη στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης...τα πρώτα φιλμ που παρακολούθησα και αγάπησα ήταν του Αντονιόνι και του Μιζογκούτσι. Ίσως γι' αυτό και η δική μου κινηματογραφική διαδρομή με γυρίζει πάντα σε ένα τοπίο. Θα έλεγε κανείς πως το κάνω συνειδητά, πως το επιλέγω. Πιστεύω ωστόσο πως ο καθένας από εμάς 'προβάλει' το τοπίο που κρύβει μέσα του. Δεν ξέρω το γιατί, αυτό που ξέρω είναι πως βρίσκω τα τοπία μαγικά, μου προσφέρει αρκετό χώρο για να ονειρευτώ και να φανταστώ. Έχω πρόβλημα με τον ήλιο. Όντως, είμαι άνθρωπος της Μεσογείου, κι όμως έχω σοβαρό πρόβλημα με τον ήλιο!'.

Το "Τοπίο στην Ομίχλη" απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας, και το Βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου.