Γράφει: Παντελής Φραντζής | 19.01.2006

Μέσα από το φακό του, ο Αγγελόπουλος κοιτάζει τα πράγματα εν σιωπή. Είναι το βάρος αυτής της σιωπής και η οξύτητα του αμετακίνητου βλέμματος του Αγγελόπουλου, που κάνει τον Μεγαλέξανδρο τόσο δυνατό, έτσι που ο θεατής δεν μπορεί να αποσπαστεί από την οθόνη. Αυτού του είδους η κινηματογράφηση, τόσο προσωπική και μοναδική στην ιδιαιτερότητα της, τείνει να επιστρέφει στις ρίζες του σινεμά. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί την εντύπωση της φρεσκάδας και της δύναμης. Όσο για μένα, παρακολουθώντας αυτό το φιλμ, ένιωσα βαθιά την απόλαυση του κινηματογράφου, με την πιο απόλυτη έννοια του όρου

-Akira Kurosawa (για τον "Μεγαλέξανδρο")

Πριν δω την ταινία του Αγγελόπουλου, εγώ, που έχω μεγαλώσει χωρίς πατέρα, δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα τον ανακάλυπτα στην εικόνα ενός δέντρου. Η τελευταία σκηνή του Τοπίου στην Ομίχλη ήταν μια αποκάλυψη για μένα. Είναι μια μοναδική -θα μπορούσε κανείς να πει μία «Ιαπωνική»- σκηνή, που με εξέπληξε, γιατί είχα πάντα στο μυαλό μου την ελληνική παράδοση αποκλειστικά συνδεδεμένη με ερείπια, βράχους και θεούς. Σε αυτήν τη σκηνή είδα μια πρόκληση απέναντι σε κάθε αναστολή και εξουσία. Γι' αυτό θα χρησιμοποιούσα τα λόγια του Bergman για να πω ότι ο στόχος του σινεμά είναι να φέρει πάλι το όνειρο πίσω στη ζωή μας, βοηθώντας μας έτσι να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής.

-Dusan Makavejev, Γιουγκοσλάβος σκηνοθέτης (για το "Τοπίο Στην Ομίχλη")

Στην Ελλάδα, λέγεται ότι οι απλοί άνθρωποι αγαπούν την ποίηση και μιλάνε ποιητικά. Ο Αγγελόπουλος, μακριά από τα τετριμμένα, βρίσκει ποίηση στη διαφθορά, την προδοσία και την καταγράφει: σε παιδιά αποξενωμένα από τον πατέρα τους, σε μια χώρα αποξενωμένη από την κληρονομιά της, στην παράλυση του έρωτα, την απιθανότητα της τέχνης, το νέφος του θανάτου... πάνω απ' όλα, στην πλούσια και αντηχούμενη σιωπή γύρω του: αυτή η σιωπή της ιστορίας, του τόπου, των βουνών, του ωκεανού και του ουρανού... όλα ιδωμένα μέσα από το σταθερό βλέμμα, που, όπως και αυτό του Τζόζεφ Κόνραντ, τελικά μας βοηθάει να δούμε.

-Michael Wilmington, The Chicago Tribune

Δε θα έπρεπε να εκπλήσσεται κανείς ,που στην Ελλάδα εμφανίστηκε ένας σκηνοθέτης για τον οποίο ποίηση και φιλοσοφία είναι ένα, για τον οποίο η γνώση ενεργοποιεί αισθητικές αντιλήψεις, για τον οποίο, τέλος, το σινεμά είναι συγχρόνως μία ερώτηση και μία κατάφαση. Ωστόσο, είναι όμορφο που ένας καλλιτέχνης μπορεί να εξυμνεί τον κόσμο και την ίδια στιγμή να τον αμφισβητεί.

-Michel Ciment, Αρχισυντάκτης Positif, μέλος κριτικής επιτροπής Φεστιβάλ Βερολίνου 1976 και Φεστιβάλ Καννών 1978

Η ιστορία και η εξουσία είναι στο κέντρο του σύμπαντός του, όπου τα κακά κάθε είδους απολυταρχικής ιδεολογίας δηλώνονται ξεκάθαρα. Ωστόσο, η ειρωνική σοφία αποφεύγει τη διδακτική για χάρη μιας προσωπικής, ποιητικής θεραπείας, ενός υποβλητικού έπους και της λυρικής περισυλλογής πάνω στην ελληνική ιστορία.

-Yvette Biro, συγγραφέας

O Αγγελόπουλος μπορεί να θεωρηθεί ως ένας από τους λίγους δημιουργούς στα εκατό πρώτα χρόνια του σινεμά, που μας αναγκάζουν να επαναπροσδιορίζουμε τί νομίζουμε ότι είναι το σινεμά και σε τι μοιρεί να εξελιχθεί.

-Andrew Horton, Υπεύθυνος Κινηματογραφικού τομέα, Πανεπιστήμιο Oklahoma

"Σαλπάροντας" για αυτή την νέα, επική τριλογία έπειτα από μία εντυπωσιακή καριέρα που φτάνει πίσω, μέχρι τη δεκαετία του '60, ο Αγγελόπουλος μοιάζει πως ρισκάρει να χάσει του πιστούς του θαυμαστές, προκειμένου να εξασφαλίσει μία μακροχρόνια αναγνώριση. Ίσως, πράγματι, αυτή η αγνή απόσταξη των νοημάτων του να κερδίσει τελικά και τους πιο δύσπιστους.

-Sight and Sound, Φεβρουάριος 2005, Αφιέρωμα στην "Τριλογία"