Είδαμε: Oasis.  Ο Jong-du βγαίνει από τη φυλακή έχοντας εκτίσει ποινή για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Αγαθός στη φύση του και ανίκανος να επιδείξει οποιοδήποτε κοινωνικό τακτ προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι μόνος του, αφού κανείς από τους δικούς του δεν ήρθε να τον παραλάβει, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει τελικά ότι η οικογένειά του έχει μετακομίσει χωρίς ίχνος. Επισκέπτεται την οικογένεια του θύματος για να ζητήσει συγχώρεση και γνωρίζει την ανήμπορη κόρη που πάσχει από εγκεφαλική δυσλειτουργία. Μια παράξενη σχέση ανθίζει μεταξύ τους, καθώς διάφορες αλήθειες έρχονται στο φως. Μπορούν αυτοί οι δύο άνθρωποι να συνυπάρξουν μακριά από το δυναστικό περίγυρό τους;
Στενάχωρο και ασφυκτικό, το «Oasis» περνάει μέσα από την κόλαση για να καταλήξει σε μια απροσδόκητα λυτρωτική κορύφωση πλημμυρισμένη με αισιοδοξία. Η τρίτη ταινία στη φιλμογραφία του νοτιοκορεάτη συγγραφέα-σκηνοθέτη (και για ένα μικρό διάστημα υπουργού πολιτισμού της χώρας του) επιδεικνύει, αν μη τι άλλο, εξαίρετο θάρρος, κοιτώντας στα μάτια τους δύο ήρωές του περήφανα, χωρίς ίχνος συμπόνιας, αντιμετωπίζοντάς τους ως πλήρως λειτουργικούς ανθρώπους τη στιγμή που τόσο ξεκάθαρα μας δείχνει ότι δεν είναι. Ο Jong-du, έρμαιο των ορμών του, προσπαθεί να ξαναβρει τη θέση του στον κόσμο μετά το τέλος της απουσίας του, μιας απουσίας που έκανε ακόμα πιο αισθητές τις διαφορές του με τους άλλους. Η Gong-ju, κόρη του άτυχου οδοκαθαριστή που παρέσυρε με το αυτοκίνητό του ο Jong-du, εγκλωβισμένη μέσα στο μικροσκοπικό διαμέρισμά της, στο μαρτύριο της δυσκινησίας της και της δυσκολίας της να επικοινωνεί λόγω της εγκεφαλικής πάθησής της, ονειρεύεται την απόδραση. Και οι δύο θα βρουν στήριγμα ο ένας στον άλλο για να ξεκινήσουν μια ιδιότυπη επανάσταση κόντρα σε όλους αυτούς που τους καταπιέζουν και τους εκμεταλλεύονται, θα ερωτευτούν και θα γευτούν την ελευθερία. Και ο Lee Chang-dong θα τους ακολουθήσει με την κάμερά του μέχρι το τέλος, με τη σκληρή ποίηση του ρεαλισμού, για να υπερασπιστεί το δικαίωμα του καθενός στην ευτυχία, μετατρέποντας αυτό το φαινομενικά κοινωνικό δράμα, σε μια δυνατή κραυγή απόγνωσης και μια έντονη κινηματογραφική εμπειρία.
Σπύρος Θωμόπουλος - 27/11/2007 |
