Είδαμε: The Great World Of Sound  Αναζητώντας δουλειά, ο Martin απαντά στην αγγελία μιας εταιρείας μουσικών παραγωγών με την επονομασία 'The Great World Of Sound'. Φτάνοντας στα γραφεία της εταιρείας γνωρίζεται με τον Clarence, έναν χειμαρρώδη τύπο, που επίσης έχει απαντήσει στην αγγελία. Οι δυο τους θ' αποτελέσουν ένα από τα δίδυμα που θα στέλνει η εν λόγω εταιρεία σε διάφορες πόλεις για να κάνουν ακροάσεις σε μουσικούς παντός είδους με σκοπό να τους βοηθήσουν να ηχογραφήσουν demos, εφόσον είναι διατεθειμένοι να δώσουν μια παχυλή προκαταβολή. Διαισθανόμενος αμυδρά ότι τα πράγματα μάλλον δεν είναι όπως ακριβώς τα παρουσίασε το υπεραισιόδοξο αφεντικό, ο Martin ξεκινά με τον Clarence για την πρώτη τους 'αποστολή'...
Έχοντας εργαστεί στο πλευρό του David Gordon Green (εδώ σε χρέη παραγωγού), ο Craig Zobel επιχειρεί με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο να κάνει μια κριτική στη σύγχρονη μουσική βιομηχανία και τον τρόπο που 'ανακαλύπτονται' τα νέα ταλέντα. Η ταινία παρακολουθεί τις περιπέτειες των δύο ανδρών και τις προσπάθειές τους να κλείσουν συμβόλαια έπειτα από εξαντλητικές οντισιόν σε φτηνά μοτέλ, σε διάφορες κωμοπόλεις ανά τις ΗΠΑ. Με την απάτη να βρωμάει από μακριά και ν' αποκαλύπτεται σιγά σιγά, αυτό που αρχικά φαίνεται αστείο, αρχίζει και σοβαρεύει, καθώς τα τεχνάσματα με σκοπό να πειστούν οι ενδιαφερόμενοι μουσικοί για την υπογραφή της πολυπόθητης επιταγής ξεπερνούν κάθε μέτρο πονηριάς, κάτι που ενοχλεί τον Martin ολοένα και περισσότερο. Το ύφος του Zobel εναλλάσσεται έξυπνα μεταξύ αυτού της σάτιρας και του ψευδο-reality, χωρίς να κουνά το δάκτυλο και αφήνοντας το θεατή να βγάλει τα όποια συμπεράσματα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι οι περισσότεροι μουσικοί που εμφανίζονται στην ταινία για ακρόαση είχαν όντως απαντήσει σε αγγελία και έφτασαν στο ραντεβού νομίζοντας ότι πρόκειται για κανονική δισκογραφική εταιρεία. Μόνο στο τέλος της κάθε συνάντησης τους γνωστοποιούσε ο Zobel ότι μόλις τους είχαν κινηματογραφήσει και τους ζητούσε την άδεια για την ενσωμάτωση της 'σκηνής' τους στην ταινία. Οι περισσότεροι δέχτηκαν με χαρά. Ε, κάτι περισσότερο θα διαισθάνθηκαν.
Σπύρος Θωμόπουλος - 27/11/2007 |
