Είδαμε: And Along Come Tourists.

Ένας νεαρός Γερμανός κάνει τη στρατιωτική κοινωνική θητεία του προσέχοντας έναν ηλικιωμένο κάτοικο του Αουσβιτς, κρατούμενο του ομώνυμου στρατοπέδου συγκέντρωσης στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Η στιγματισμένη από το ολοκαύτωμα μικρή πολωνική πόλη δε σημαίνει κάτι για το Sven όμως εκτός από το ό,τι πρέπει να ανέχεται στις παραξενιές του γερο-Krzeminski και την ψυχρή αντιμετώπιση των κατοίκων. Η Ania είναι το μοναδικό άτομο με το οποίο θα έρθει κοντά, έως ότου συμφιλιωθεί με τα συναισθήματά του, εκείνους που τον περιβάλλουν αλλά και την ιστορία της πατρίδας του.

Κλασσικό παράδειγμα μικρής σε κλίμακα ιστορίας που εντάσσεται και παραπέμπει σε μία περισσότερο οικουμενική, το «Am Ende kommen Touristen» προσπαθεί να προσεγγίσει την ψυχολογία της εν μέρει απελευθερωμένης από το στίγμα του ναζισμού γενιάς Γερμανών στην προσπάθειά τους να συμφιλιωθούν με τις μαύρες σελίδες της εθνικής τους ιστορίας. Σκηνοθέτης μίας τέτοιας ταινίας δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από ένα Γερμανό, τον γεννηθέντα εν έτει 1974 Robert Thalheim, ο οποίος καταπιάνεται με μία ελεγχόμενης έντασης αυτοκριτική των μετά-παγκοσμίων-πολέμων γενεών της χώρας του, ρίχνοντας το βάρος ως επί το πλείστον στο μήνυμα της συμφιλίωσης και αδελφοσύνης μεταξύ των λαών. Αρμα του είναι ο μικρόκοσμος των σχέσεων που αναπτύσσονται κυρίως μεταξύ ενός θύματος του Αουσβιτς (το οποίο παρεμπιπτόντως παρουσιάζει μία ενδιαφέρουσα εξάρτηση με το χώρο) κι ενός μάλλον αδιάφορου για το παρελθόν Γερμανού. Όλοι τους είναι φορείς της ιστορίας που είτε έζησαν είτε πληροφορήθηκαν απ' τα βιβλία. Όμως η αφηγηματική στιβαρότητα του Thalheim δεν εγγυάται τίποτα περισσότερο από ένα σύνηθες δράμα με έμφαση στην ιστορική λήθη, το χάσμα γενεών και τα στερεότυπα που διέπουν την ανθρώπινη σκέψη. Ακροβατώντας ανάμεσα στη μετριοπάθεια και την ρετσινιά του ναζιστικού παρελθόντος, ο Γερμανός σκηνοθέτης προλαβαίνει να μας δείξει γιατί ενδιαφέρει τον καλλιτεχνικό κόσμο τη πατρίδας του η ιστορική ενδοσκόπηση, δεν καταφέρνει όμως να πείσει για την ιδιαιτερότητα της προσέγγισής του όντας επικεντρωμένος σε χαρακτήρες και καταστάσεις προβλέψιμες στην εξέλιξη και ως εκ τούτου ελάχιστα αξιομνημόνευτες.
 

Νεκτάριος Σάκκας - 25/11/2007