Είδαμε: Afr.  Ο Δανός πρωθυπουργός είναι ένας νέος πολιτικός άνδρας πιστός στις αρχές του νεοφιλελευθερισμού κι ένα δραστήριο μέλος της συνόδου κορυφής των ευρωπαίων ηγετών. Εν μέσω της συνόδου, μία απρόσμενη συνάντηση θα οδηγήσει τον ηγέτη της Δανίας σε μία πρωτόγνωρη για την ανεπτυγμένη Δύση κινητοποίηση που στόχο έχει να εξαλείψει τις άθλιες συνθήκες ζωής που μαστίζουν τους κατοίκους της Αφρικής. Ο σκηνοθέτης Morten Hartz Kaplers αναλαμβάνει να παραθέσει τα 'γεγονότα' που οδήγησαν στη δολοφονία του πολιτικού, μαζί και στο σβήσιμο των ελπίδων του βασανισμένου τρίτου κόσμου...
Στο πλαίσιο του τμήματος 'Σύγχρονοι Πόλεμοι' συμμετέχει με εντυπωσιακές συστάσεις το «AFR», ένα ψευδο-ντοκιμαντέρ - ή mockumentary, εναλλακτικά - που κατόπιν 'λαϊκής απαίτησης' επαναπροβλήθηκε στο 'Ολύμπιον' για τρίτη φορά. Δεν αποτελεί μυστήριο πώς το κοινό μέσα στο εν γένει μέτριο επίπεδο των φετινών συμμετοχών ξεχώρισε τη δουλειά του 36χρονου Kaplers αφού δύσκολα θα του αρνηθείς την ενδελεχή και καλοζυγισμένη παρουσίαση μίας φανταστικής ιστορίας ως αληθοφανέστατης, μοντάροντας αληθινούς πολιτικούς και πλάνα από συσκέψεις των ευρωπαίων ηγετών εντάσσοντας σε αυτά ένα φανταστικό πρόσωπο. Πρόκειται σίγουρα για ένα καλοστημένο ψέμα στη θέα του οποίου μπορεί κάλλιστα να ξεγελαστείς, αφού τόσο ο σκελετός μίας ταινίας τεκμηρίωσης ακολουθείται πιστά όσο και η διαπλοκή αληθών και ψευδών καταστάσεων τελείται με μαεστρία.
Υπάρχει όμως ένα τεράστιο 'αλλά' σε ό,τι αφορά το «AFR» και αυτό είναι η εννοιολογική και υφολογική στροφή 180 μοιρών που παίρνει στα μισά του δρόμου. Η 'επιφοίτηση' του Δανού πρωθυπουργού για τη φτώχεια του τρίτου κόσμου, η μετά των πιέσεών του μεταστροφή της δυτικής πολιτικής υπέρ μίας παγκόσμιας δικαιοσύνης περισσότερο ονειρικής και ορμητικής κι από τις διακηρύξεις του Μάη του '68 και βεβαίως η 'δραματική' έκβαση με το θάνατο του πρωτεργάτη αυτής της παρ' ολίγον αλλαγής προκαλούν ανοικτά τον κοινό νου. Νέο ανέκδοτο λοιπόν! Ο (νέο)φιλελευθερισμός έχει καρδιά και ανθρωπιά, όμως - ώ τι κρίμα! - ο πεφωτισμένος εκπρόσωπός του πέφτει νεκρός έτσι ώστε να διαιωνιστεί η νανουριστική ευημερία των λίγων εις βάρος των πολλών. 'Καληνύχτα Κεμάλ', δηλαδή, 'ο κόσμος αυτός δε θα αλλάξει ποτέ' που λέει κι ένα τραγούδι του Χατζιδάκι, συνοψίζοντας άριστα τη νοσηρή νομοτέλεια που υπονοεί ο Kaplers. Ακόμα κι ο πιο φανατικός οπαδός του νεοφιλελευθερισμού δε μπορεί να πάρει στα σοβαρά το πολιτικό νόημα που σχηματοποιεί το «AFR», το οποίο - πέραν της καλλιτεχνικής του συνέπειας - εμπερικλείει ύπουλο συντηρητισμό μα και κανένα σεβασμό για τον πέρα ως πέρα αληθινό και καθημερινό αγώνα ζωής και θανάτου εκατομμυρίων ψυχών στον πλανήτη.
Νεκτάριος Σάκκας - 25/11/2007 |
