Γράφει: Νεκτάριος Σάκκας | 23.09.2011

Το περυσινό φετίχ των Νυχτών, η "Τρύπα", παρέδωσε τη σκυτάλη στο ακόμα πιο αινιγματικό "Deja-Vu", αυτή τη νεφελώδη πλην όμως παγκόσμια έννοια που αναφέρεται στο ήδη ιδωμένο. Η προμνησία λοιπόν, όπως είναι ο ακριβής όρος του deja-vu στη γλώσσα μας, ήρθε στο Δαναό για να προκαλέσει τους θεατές επιδιώκοντας - τι άλλο; - να τους εγκλωβίσει ανάμεσα στο γνώριμο και το ανοίκειο. Κι αν πέρυσι οι "Τρύπες" περιελάμβαναν διάφορες προβολές 6 μεγάλου και 2 μικρού μήκους ταινιών, το φετινό "Deja- Vu" ήρθε στην απολύτως φετιχιστική συσκευασία της μίας και μοναδικής προβολής. Σαν μία τρυπούλα στο χωροχρόνο των Νυχτών, δηλαδή.

Το χωρισμένο σε επτά θεματικές ενότητες αφιέρωμα προλογίστηκε από τον ίδιο τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ, Ορέστη Ανδρεαδάκη. Προβλήθηκαν συνολικά δεκαέξι ταινιάκια, τα οποία εκτείνονταν σε όλα τα μήκη και πλάτη της κινηματογραφικής τέχνης: από το προϊστορικό «Annabelle Butterfly Dance» μέχρι σύγχρονα digital δείγματα γραφής ("Les Barbares") και από την avant-guarde βωβή μεταφορά της ιστορίας του Edgar Allan Poe, "Η Πτώση Του Οίκου Των Ασερ", έως το γοητευτικό μείγμα claymation και πραγματικότητας που είδαμε στο «Lady Crush».

Ξεχωρίζουμε σίγουρα την πρωινή βόλτα στη Νέα Υόρκη με το «Daybreak Express» του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή, Donn Alan Pennebaker, το αέναο «Stuck In The Groove» καθώς και το deja-vu - όνομα και πράγμα - «Gravity», στο οποίο συμπλέκονται ντελιριακά διάσημες ερωτικές σκηνές από το σινεμά των 50s. Εμείς, πάντως, επιμένουμε να εντάσσουμε "πραξικοπηματικά" στο αφιέρωμα και το «The Artist» του Hazanavicius, που είδαμε στην πρεμιέρα του φεστιβάλ και που σίγουρα προσφέρεται για μία εξαιρετική μετα-ανάγνωση των ήδη ιδωμένων της κινηματογραφικής ιστορίας.