Γράφει: Νεκτάριος Σάκκας | 21.09.2011

Ο 34χρονος Anders βγαίνει από το κέντρο αποτοξίνωσης για 24 ώρες. Σκοπός της άδειάς του είναι να περάσει από συνέντευξη για δουλειά. Επιστρέφοντας καθαρός, έστω και για μία ημέρα στην παλιά του ζωή και τους δικούς του ανθρώπους, θα διαπιστώσει πόσο χαοτικές είναι οι διαστάσεις του βήματος της επιστροφής στην καθημερινότητα.

Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και ο εφιάλτης του κοινωνικού αποκλεισμού είναι το κεντρικό θέμα της ταινίας Joachim Trier, σκηνοθέτη του φεστιβαλικά διακεκριμένου «Reprise» (2006). To «Oslo, 31. August» διασκευάζει το cult μυθιστόρημα του Pierre Drieu La Rochelle, "Le Feu Follet", το οποίο είχε μεταφερθεί παλαιότερα στο σινεμά και από τον Louis Malle.

Παρόλο που η πλοκή εστιάζει στον κεντρικό ήρωα, ο Trier καταφέρνει έναν αποκαλυπτικό αντικατοπτρισμό ανάμεσα στον Anders και την φαινομενικά εύρυθμη κοινωνία του σύγχρονου Όσλο. Τη στιγμή που σε πρώτη ανάγνωση ο αδύναμος κρίκος της υπόθεσης, ο Anders, βυθίζεται στο υπαρξιακό του αδιέξοδο και ο περίγυρός του μοιάζει με μία πρώτη ματιά καθόλα λειτουργικός, μία απλή μετατόπιση της προσοχής του θεατή από το άτομο στο περιβάλλον αρκεί για να αναδείξει την τραγική ειρωνεία που κρύβει η ιστορία.

Σε ένα ολόφωτο, καλοκαιρινό Όσλο, ο ήρωας περιπλανιέται αναζητώντας απεγνωσμένα να βρει μία υγιή σταθερά από την παλιά του ζωή. Αναζητά τον κολλητό του που πια είναι οικογενειάρχης, την πρώην του που πλέον ζει στη Νέα Υόρκη, ενώ το πατρικό του είναι πλέον ακατοίκητο, παραδομένο στα φαντάσματα του παρελθόντος. Κανείς δεν είναι πραγματικά εκεί και όλοι τους ανήκουν σε έναν κόσμο σκιών, μοιάζοντας καταδικασμένοι να ζήσουν με τη απόγνωση που επιφυλάσσει η αναμονή του τέλους (τέλος καλοκαιρινής εποχής, τέλος της νιότης, της σχέσης, της ζωής), αντί για την πίστη σε μία νέα αρχή.

Με αυτά τα δεδομένα, ο επίλογος του «Oslo, 31. August» μοιάζει - και είναι - τραγικά προδιαγεγραμμένος. Η ταινία με το πλέον αναμενόμενο φινάλε στο τμήμα "Focus στη Νορβηγία" (τουλάχιστον συγκριτικά με τα «Troll Hunter» και «Headhunters»), αποδεικνύεται η πιο δυνατή δραματουργικά αλλά και η πλέον τολμηρή αισθητικά, καθώς ο Trier διατυπώνει με διαύγεια ένα ιδιαιτέρως καυστικό σχόλιο πάνω στα αδιέξοδα της νέας γενιάς αλλά και της αστικής κοινωνίας γενικότερα. Κρίνοντας μάλιστα και από τις διατυπωμένες προθέσεις των διοργανωτών του Φεστιβάλ αναφορικά με το συγκεκριμένο αφιέρωμα, τολμώ να ισχυριστώ πως από μόνο του το "Όσλο, 31 Αυγούστου" δικαιώνει όλους εκείνους τους λόγους που τους ώθησαν στη δημιουργία του "Focus στη Νορβηγία".