Γράφει: Μαριτίνα Παπαμήτρου | 24.09.2012

Σε μια φαινομενικά φιλήσυχη γειτονιά της Χάβρης, μια νεαρή φοιτήτρια δολοφονείται βάναυσα, αλλά κανείς από τους 38 γείτονές της δε φαίνεται πρόθυμος να μιλήσει γι' αυτό. Αντιθέτως, οι προσπάθειες αποσιώπησης είναι τόσο εμφανείς που κινούν την υποψία μιας δημοσιογράφου που καλύπτει το γεγονός. Τη διαφορά κάνει ο Pierre που, αδυνατώντας συνειδησιακά να συνεχίσει να κρατά μέσα του το απαίσιο μυστικό, αποφασίζει να σπάσει τη σιωπή του και να ανατρέψει τις έρευνες της αστυνομίας.

Ο Lucas Belvaux, βέλγος σκηνοθέτης - σε γαλλική παραγωγή εν προκειμένω - και βραβευμένος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1996 για το σενάριο της ταινίας «Pour Rire!», παρουσιάζει αυτή τη φορά ένα ψυχολογικό δράμα - και όχι θρίλερ όπως πολλοί μπορεί να υποψιάζονται -, επιδιώκοντας να αναδείξει ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα που βασανίζουν το ανθρώπινο γένος: γιατί ο άνθρωπος, σε στιγμές που ο διπλανός του υποφέρει και τον έχει ανάγκη, αποδεικνύεται αδιάφορος, αν όχι παντελώς δειλός; Και κυρίως, είναι μεν ηθικά μεμπτά η αποχή και ο φιλοτομαρισμός, αλλά στην πραγματικότητα τί θα έκανε ο καθένας από εμάς αν βρισκόταν στη θέση αυτού που θα έπρεπε να προστρέξει σε βοήθεια; Σε αυτό το πλαίσιο κινείται ο θεματικός άξονας του φιλμ, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εμπλέξει το θεατή τόσο εγκεφαλικά όσο θα έπρεπε. Θα έλεγε, μάλιστα, κανείς ότι ο Belvaux προσφέρει τελικά την αναμενόμενη λύση, φλερτάροντας επικίνδυνα με την ηθικολογία.

Τη δυσκολία εγκεφαλικής ανάμιξης του θεατή φαίνεται να περιορίζουν και ορισμένα σκηνοθετικά ατοπήματα. Πλάνα αργά, είτε των πρωταγωνιστών είτε π.χ του λιμανιού της Χάβρης, αν και άρτια, κρατούν περισσότερο απ' όσο χρειάζεται και καταντούν μονότονα. Αντίστοιχα, πλάνα που φαίνεται ότι θέλουν να κρατήσουν σε εγρήγορση το κοινό, όπως π.χ. η διαρκής εμφάνιση ενός περίεργου τύπου στο μπαλκόνι απέναντι από το διαμέρισμα του Pierre, έχουν μια στιγμιαία επίδραση, εντείνοντας τη δυσοίωνη, σκοτεινή ατμόσφαιρα, αλλά τελικά ο ρόλος τους δεν εξηγείται ποτέ.

Συμπαθής η προσπάθεια του Belvaux, αλλά σχετικά ανεπαρκής σε επίπεδο δεύτερης ανάγνωσης.