Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη Λονδίνο, τέλη 16ου αιώνα... Ο ανερχόμενος συγγραφέας William Shakespeare (Joseph Fiennes) προσπαθεί να γράψει το νέο του έργο με τίτλο 'Ο Ρωμαίος και η Εθελ, η κόρη του πειρατή'. Απελπισμένος και χωρίς έμπνευση γνωρίζει τη Viola de Lesseps (Gwyneth Paltrow), η οποία και θα αποτελέσει την έμπνευσή του για να γράψει τελικά το 'Ρωμαίος και Ιουλιέτα'. Η Viola παράλληλα προσπαθώντας να εκπληρώσει το όνειρό της να γίνει ηθοποιός, κάτι ανέφικτο για μια γυναίκα την εποχή εκείνη, εμφανίζεται στη σκηνή μεταμφιεσμένη σε άντρα, δημιουργώντας πρόβλημα στο θίασο και βάζοντας σε κίνδυνο την παράσταση.
Οι διάλογοι των Marc Norman και Tom Stoppard είναι έξυπνοι, με αρκετές αναφορές σε σαιξπηρικούς χαρακτήρες και έργα, ενώ παράλληλα καταφέρνουν να σκιαγραφήσουν με κωμικό τρόπο τα προβλήματα των θεατρανθρώπων της εποχής του Shakespeare. Η ταινία δεν αναπαριστά την πραγματική ζωή του Βάρδου αλλά αποτελεί μια ανάλαφρη και χιουμοριστική εκδοχή του πως θα μπορούσε αυτή να είναι. Μια κωμωδία λοιπόν για τον έρωτα ενός από τους μεγαλύτερους και πιο ερωτικούς συγγραφείς κι ένα ευφυές σενάριο εμπλουτισμένο από τους διαλόγους του πιο δημοφιλούς ίσως σαιξπηρικού έργου. Η ταινία γυρίστηκε το 1998 από τον John Madden που καθοδηγεί μια ομάδα πολύ δημοφιλών ηθοποιών (Joseph Fiennes, Gwyneth Paltrow, Judi Dench, Colin Firth, Geoffrey Rush, Rubert Everett, Ben Affleck...) και κέρδισε 7 Oscar, μεταξύ των οποίων και καλύτερης ταινίας. | | Γράφει ο Γιάννης Βασιλείου Μέσω μιας εξαιρετικής κεντρικής ιδέας που θέλει τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ να είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής μια ερωτικής ιστορίας που τον ενέπνευσε να γράψει το διασημότερο έργο του, ο σκηνοθέτης John Madden στήνει ένα γαϊτανάκι κωμικών παρεξηγήσεων, διανθισμένο με ουκ ολίγα ευφυολογήματα και post σχόλια, που εξέπληξε ευχάριστα το κοινό και έφτασε μέχρι τα Oscar.
Ο κατά γενική ομολογία ακατανόητος θρίαμβος της ταινίας στα βραβεία θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη στην αποδοχή της από μια πολύ μεγάλη μερίδα της κριτικής, ωστόσο τώρα που μπορούμε να την εξετάσουμε πιο ψύχραιμα, θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για μια ευφάνταστη και άκρως ψυχαγωγική κομεντί, που είναι μεν ελαφρώς ανοικονόμητη και φαλτσάρει άσχημα στο (από άλλη ταινία) φεμινιστικό φινάλε, ωστόσο αποζημιώνει τον θεατή τόσο με την παιχνιδιάρικη ατμόσφαιρά της όσο και με το ταλαντούχο δευτεραγωνιστικό καστ, που ερμηνεύει απολαυστικά τους περιφερειακούς χαρακτήρες. |
