Είδαμε: Everyday People

Είδαμε: Everyday PeopleO Jim McKay είναι ο λευκός σκηνοθέτης της μαύρης κοινότητας. Από την πρώτη του σκηνοθετική επιτυχία, με το «Our Song». μέχρι τις τωρινές του παραγωγές, στην εταιρεία που έχει ιδρύσει με τον Michael Stipe, o McKay ήταν και παραμένει ένας ανήσυχος δημιουργός. Τα προβλήματα των μαύρων, οι διακρίσεις σε βάρος τους και η ιδιαίτερη καλλιτεχνική τους παραγωγή βρίσκονται πάντα στο επίκεντρο των ταινιών του. Με τη μέθοδο πολυάριθμων αυτοσχεδιαστικών προβών, ο McKay καταλήγει στο τελικό σενάριο, το οποίο είναι συνήθως ιδιαίτερα λεπτομερές. Η Νέα Υόρκη παραμένει σταθερά το σημείο αναφοράς του σκηνοθέτη και των ηρώων του, ενώ η χαρτογράφηση της πόλης γίνεται με τρυφερότητα και μια κάποια νοσταλγία.

Στο «Everyday People», πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι το 'Raskin's', εστιατόριο-ορόσημο του Μπρούκλυν. Όταν ο ιδιοκτήτης του αποφασίζει να το πουλήσει, οι ζωές των ανθρώπων που εργάζονται εκεί, αλλά κι αυτών που το επισκέπτονται καθημερινά, θα αλλάξουν δραστικά. Η σημασία της παράδοσης, του τοπικού χρώματος και της συνοικίας συγκρούεται με τις πολυεθνικές, το franchise και τα εμπορικά κέντρα. Νέοι άνθρωποι που παλεύουν να αλλάξουν τη ζωή τους και μεγαλύτεροι που χάνουν την ασφάλεια της σταθερότητας συνθέτουν το πολύ ανθρώπινο σύμπαν του McKay. Σε αυτή τη γλυκόπικρη κομεντί, το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στο σενάριο.

Το mise-en-scene είναι εξαιρετικά απλό, οι κινήσεις της κάμερας και το μοντάζ το ίδιο και λίγα κάδρα του Μπρούκλυν κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι αυτά που κάνουν τη σκηνοθετική διαφορά. Στην περίπτωση αυτή, το σενάριο αποτελεί τον θεμέλιο λίθο του φιλμ, που, αν καταρρεύσει, καταρρέει μαζί του και η υπόλοιπη ταινία. Δυστυχώς, αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο «Everyday People». Διάλογοι στα όρια του γελοίου και κλισέ καταστάσεις εναλλάσσονται ακατάπαυστα, με αποτέλεσμα να απαξιώνεται και κάθε άλλο θετικό χαρακτηριστικό της ταινίας. Το καλύτερο βέβαια ο κος Mckay μας το κρατούσε για το τέλος: η απαγγελία ενός ανεκδιήγητου 'ποιήματος', σαν κι αυτά που βρίσκουμε πίσω από τα χαρτάκια των ημερολογίων, μετατρέπεται σε μανιφέστο ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Αν ο κος McKay είναι όντως ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει σήμερα ο ανεξάρτητος Aμερικάνικος κινηματογράφος, όπως και διατείνεται το Φεστιβάλ, τότε το σινεμά περνά μια πολύ μεγάλη κρίση.
 

Φαίδρα Βόκαλη - 27.11.06

  To [pdf]

(27.11.06) Είδαμε: Everyday People

(27.11.06) Είδαμε: Ροζ.

(26.11.06) Είδαμε: Taxidermia.

(26.11.06) Είδαμε: Uzak.

(26.11.06) Είδαμε: Respiro.

(25.11.06) Είδαμε: Μικρού Μήκους Svankmajer.

(25.11.06) Είδαμε: Amarelo Manga.

(24.11.06) Είδαμε: 2:37.

(24.11.06) Είδαμε: The Host.

(24.11.06) Είδαμε: Tokyo-Ga

(24.11.06) Είδαμε: Diep.

(24.11.06) Είδαμε: Bugcrush.

(23.11.06) Συνάντηση Με Τον Wim Wenders.

(22.11.06) Είδαμε: Fast Food Nation.

(22.11.06) Τιμητική Εκδήλωση Win Wenders.

(21.11.06) Masterclass: Κώστας Γαβράς.

(21.11.06) Είδαμε: Drama-Mex.

(21.11.06) Είδαμε: Ιλουστρασιόν.

(21.11.06) Είδαμε: Day Night Day Night.

(20.11.06) Τιμητική Εκδήλωση για τον Walter Salles

(20.11.06) Τιμητική Εκδήλωση για τον Σταύρο Τσιώλη.

(19.11.06) O Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο Mon Colonel.

(19.11.06) Masterclass: Νίκος Καβουκίδης.

(18.11.06) Λαμπερή πρεμιέρα για το 47ο Φεστιβάλ.


   Paris Je T' Aime.
 
 ::   :: INFO  ::   ::   ::  &  ::   :: 

2000-2006 |
cinenews.gr . Cinenews.gr .