Μόλις στη δεύτερή του ταινία, ο Ούγγρος Gyorgy Palfi, καταφέρνει αυτό που πολλοί σκηνοθέτες ονειρεύονται και κυνηγούν σε όλη τους τη ζωή: να δημιουργήσουν μια πολυεπίπεδη ταινία με πολιτικο-οικονομικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις η οποία ταυτόχρονα να είναι ένα εικαστικό αριστούργημα. Το «Taxidermia» είναι αναμφίβολα ένα τέτοιο πόνημα και, παρά τη νοσηρότητά του και τις σκληρές κι ενίοτε ολότελα αποκρουστικές σκηνές, επιτυγχάνει ν' αποφύγει τους εύκολους εντυπωσιασμούς και να διατηρήσει τη συνέπειά του μέχρι το τέλος.
Η ταινία παρακολουθεί τρεις άνδρες σε τρεις συνεχόμενες γενιές - παππούς, πατέρας, γιος. Ο παππούς, ένας μοναχικός στρατιώτης, ζει μαζί με το λοχαγό του και την οικογένειά του σ' ένα απομακρυσμένο φυλάκιο, απροσδιορίστου χρόνου και τόπου (αν και οι στολές υπονοούν τη δεκαετία του 1920) και αναζητά απεγνωσμένα και... ζωωδώς τη σαρκική επαφή και την αγάπη. Στη δεκαετία του '50, ο πατέρας, παχύσαρκος πρωταθλητής ταχυφαγίας, ονειρεύεται την επιτυχία με την πρόκρισή του στους τελικούς του παγκοσμίου πρωταθλήματος στη Νορβηγία. Τέλος, ο γιος, ταριχευτής ζώων (γύρω στη δεκαετία του '80), περνά τις ημέρες του εξασκώντας την τέχνη του και φροντίζοντας τον καθηλωμένο από το υπερβολικό βάρος πατέρα του και τις τρεις γιγαντιαίες γάτες που ο τελευταίος εκτρέφει.
Οι τρεις αυτές ιστορίες (οι δυο πρώτες μεταφερμένες από διηγήματα του γνωστού Ούγγρου συγγραφέα Lajos Parti Nagy και η τρίτη γραμμένη από το σκηνοθέτη και τη γυναίκα του), μπορεί να μην προκαλούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον έτσι όπως ακούγονται, αλλά το αποτέλεσμα στην οθόνη κάθε άλλο παρά συνηθισμένο είναι. Η ματιά του Palfi, ποιητική και ασυμβίβαστη, εμπλουτίζει την κάθε σκηνή με λεπτομέρειες που γαργαλούν το μυαλό και ανακατεύουν το στομάχι. Ένα πέος φλογοβόλο, σπέρμα που εκτοξεύεται μέχρι τ' αστέρια, σεξ με τεμαχισμένα γουρούνια, τόνοι εμετού στα διαλείμματα των αγώνων ταχυφαγίας, σοκολάτες που καταναλώνονται με το περιτύλιγμα και μια ανεπανάληπτη σκηνή αυτοταρίχευσης είναι μόλις μερικά δείγματα της δημιουργικότητας του 32χρονου σκηνοθέτη. Σίγουρα, μια ταινία για θεατές με πολύ γερό στομάχι, αλλά και ελαστική αντίληψη, εφόσον αυτό το μακάβριο θέατρο δε στήθηκε μόνο για να σοκάρει. Μέσα από τις ζωές των τριών αυτών ανδρών, παρακολουθούμε μια φιλοσοφική κριτική τόσο στην πολιτική και την ιστορία της Ανατολικής Ευρώπης όσο και στην ανθρώπινη ύπαρξη και τις πρωτόγονες ανάγκες που τη διαμορφώνουν και την καθοδηγούν. Αναμφισβήτητα, μια πολύ σοβαρή υποψηφιότητα για την καλύτερη ταινία του φεστιβάλ. Σπύρος Θωμόπουλος - 26.11.06
|