Επτά χρόνια από σήμερα, η ουσία "D" θεωρείται το πιο διαδεδομένο και επικίνδυνο ναρκωτικό. Οι αρχές προσπαθούν σε παγκόσμιο επίπεδο να εντοπίσουν τους διακινητές που καταδικάζουν εκατομμύρια χρηστών στην παράνοια. Οι μυστικοί πράκτορες έχουν εφοδιαστεί με μία ειδική στολή, η οποία τους καθιστά μη αναγνωρίσιμους από τους μηχανισμούς εντοπισμού, αφού τους δίνει τη δυνατότητα να αλλάζουν συνεχώς ανθρώπινες μορφές. Στο Λος Αντζελες, ο πράκτορας Bob Arctor συγκατοικεί με δύο φίλους, τον James (Robert Downey Jr.) και τον Ernie (Woody Harrelson), ενώ φαίνεται πως διατηρεί μία σχεδόν κανονική σχέση με τη Donna (Winona Ryder). To σπίτι παρακολουθείται από την υπηρεσία του 24 ώρες το 24ωρο, αλλά αυτό δε αποθαρρύνει τον Bob από το να κάνει χρήση της απαγορευμένης ουσίας παρέα με τους συγκατοίκους του. Μοιραία η έρευνα βρίσκεται σε κίνδυνο εξαιτίας αυτής της (κατά)χρησης, ενώ τα πρώτα ψυχοσωματικά συμπτώματα αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στους χρήστες.
Απαράμιλλης οπτικής ομορφιάς, η δημιουργία (σε σενάριο και σκηνοθεσία) του Richard Linklater (πρωτοπόρος στη τεχνική του rotoscoping με το «Waking Life», to 2001) αποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του συγγραφέα Philip K. Dick. Ο κόσμος των ναρκωτικών επιλέγεται να παρουσιαστεί στο θεατή μέσα από μία εθιστικά ελκυστική εικόνα. Αληθινοί ηθοποιοί μέσα σε πραγματικό περιβάλλον μετασχηματίζονται σε εικόνες ψευτοκόμικ, με τα χρώματα να ρέουν χαρίζοντας μία αλλόκοτα αρμονική κίνηση ή αν θέλετε και έναν εναλλακτικό τρόπο προσέγγισης του βασιλείου της παραίσθησης. Ωστόσο, οι αναλογίες και τα μέτρα στα πλάνα δεν αλλοιώνονται, με αποτέλεσμα η πραγματικότητα να αλληλεπιδρά με θαυμαστό τρόπο - σχεδόν ασυνείδητα για το θεατή -
με το φαντασιακό κόσμο που χαρίζει η ουσία D. Ένα σύνολο από αναρίθμητα καρέ που σου προσφέρουν ένα οπτικό χάζι είναι ουσιαστικά το σημείο 'G' του «A Scanner Darkly».
Στο υποκριτικό κομμάτι ξεχωρίζει ο Robert Downey Jr. ενώ ο Keanu Reeves δείχνει κατά τι πιο κατατονικός από όσο θα χρειαζόταν. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επιστροφή της Winona Ryder που ενώ δεν τα πηγαίνει άσχημα, έχω την εντύπωση πως θα πρέπει να περιμένουμε και τις επόμενες δουλειές της για να δούμε αν αυτή η γνήσια εκπρόσωπος της παρεξηγημένης generation Χ έχει όντως εισέλθει σε τροχιά υποκριτικής επανόδου. Από κει και πέρα η αχρείαστη ηθικολογία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, ενώ θα ήταν κινηματογραφικώς ορθότερο να προσεχθεί περισσότερο η σεναριακή συνοχή, χωρίς να παραβλέπεται, βέβαια, η σοβαρή πιθανότητα οι δημιουργοί να επεδίωξαν αυτές ακριβώς τις ασυνέπειες στη προσπάθειά τους να ενισχύσουν την συνολική ψυχεδελική αισθητική την ταινίας. Εξάλλου, στο φινάλε αρκετές απαντήσεις παρέχονται, στο πλαίσιο μίας λίγο έως πολύ αναμενόμενης ανατροπής. Αναμφίβολα, όμως, πρόκειται για μία ταινία που αξίζει να την παρακολουθήσει το ευρύ κοινό και μάλιστα στο φυσικό της χώρο. Νεκτάριος Σάκκας - 28.09.06
|