Αν υπά�χει μια στιγμή μέσα στο ημε�ολογιακ� έτος που το�τη η ταλαιπω�ημένη π�λη αναπνέει τον αέ�α της π�ωτε�ουσας και οι wannabe αστοί της β�ίσκουν τ��πους να δικαιολογήσουν τον τίτλο τους, τ�τε αυτή η στιγμή είναι σίγου�α ο Σεπτέμβ�ιος: Επιστ�οφή απ� τις διακοπές ("Π�ς τα πέ�ασες καλέ;" "Τέλεια, τέλεια!"- �λοι τέλεια πε�άσαμε και φέτος). Επαναλειτου�γία των free press - που θέλουν να πιστε�ουμε �τι μετέτ�ε�αν το χω�ιουδάκι μας σε ευ�ωπα�κή μητ��πολη. �ήνας Φωτογ�αφίας - ας δο�με �,τι π�ολάβουμε μέσα σε 30 μέ�ες γιατί θα χ�ειαστεί να πε�ιμένουμε άλλες 365 μέχ�ι την επ�μενη φο�ά. �αι φυσικά,

�ι ��χτες Π�εμιέ�ας - που οι Αθηναίοι επιτέλους θυμο�νται �τι υπά�χει κι αυτ� το ταλαίπω�ο το σινεμά και συνωστίζονται (-μαστε) σαν τα κοτ�πουλα για ένα πολυπ�θητο εισιτή�ιο. Αυτ� έχουμε �μως και μ' αυτ� πο�ευ�μαστε... Αν αυτή είναι η μοναδική κινηματογ�αφική διέξοδος μιας π�λης που θέλει να φιγου�ά�ει στα free press ως ευ�ωπαία, then so be it.

Η εγγενής αντίφαση βέβαια είναι κάτι πα�απάνω απ� π�οφανής και το μ�νο που μπο�ο�με να κάνουμε εμείς, ως κοιν�, είναι να απαιτο�με πε�ισσ�τε�α. �αι καλ�τε�α. Γιατί είναι χαζ� κι αφ�σικο να α�κο�μαστε κάθε χ��νο στα ίδια - τ�σο απ� πλευ�άς π�ογ�άμματος �σο κι απ� πλευ�άς διο�γάνωσης. �ι αν μπο�ο�με να ξεπε�άσουμε το γεγον�ς �τι οι π�εμιέ�ες έχουν μεν το �νομα αλλά στε�ο�νται της (κυ�ιολεκτικής τους) ιδι�τητας, σίγου�α δε γίνεται κάθε χ��νο να κλείνουμε τα μάτια μας στα π�οβλήματα.

Δ�ο μέ�ες π�ιν την επίσημη ένα�ξη του Φεστιβάλ οι κά�τες τελείωσαν! Ας πλη��σουμε λοιπ�ν τα σπασμένα του Σινεμά, του Δαναο� και του Απ�λλωνα. �ι διαπιστευμένοι αλλά και η κ�ιτική επιτ�οπή του Φεστιβάλ δεν έχουν το ελε�θε�ο να π�ογ�αμματίζουν τις π�οβολές τους κατά βο�ληση, καθ�ς υποχ�εο�νται να βγάζουν μηδενικά εισιτή�ια, π�ιν απ� κάθε π�οβολή. Αυτ�ς είναι ο σεβασμ�ς απέναντι στους καλεσμένους του Φεστιβάλ και στους ανθ��πους που το διαφημίζουν. �σο για το φιάσκο της π�οβολής του «Volver» στην κατάμεστη αίθουσα του �ολεγίου, ελπίζουμε απλά να μην π�οοιωνίζεται αντίστοιχη συνέχεια.

�υ�ίες και κ��ιοι της διο�γάνωσης, δε θέλουμε να είμαστε μίζε�οι ο�τε γκ�ινιά�ηδες. Το μ�νο που χ�ειαζ�μαστε είναι να μας αντιμετωπίζετε με στοιχει�δη σεβασμ� κι αξιοπ�έπεια- ως ανθ��πους αλλά και ως θεατές. �αι κάποια στιγμή, οι ��χτες Π�εμιέ�ας θα γίνουν αυτές που εσείς ο�αματίζεστε κι εμείς πε�ιμένουμε.
 

Πε�σεφ�νη �ί�ου - 22.09.06