�χω την αίσθηση �τι οι ��χτες Π�εμιέ�ας φέτος μπο�ο�ν επίσημα να μετονομαστο�ν σε ��χτες Π�εμο��ας. �σοι πα�ευ�εθήκαμε στη (μη) π�οβολή της ταινίας «Volver», του Pedro Almodοvar, στην τελετή ένα�ξης του Φεστιβάλ, νι�σαμε τον εφιάλτη να επιστ�έφει κατά την π�οβολή του «Chalk» Η π��τη ταινία του διαγωνιστικο� τμήματος του Φεστιβάλ πα�αλίγο να 'καεί', λ�γω τεχνικ�ν π�οβλημάτων: Η π�οβολή διακ�πηκε τ�εις φο�ές, με κ��ιο χα�ακτη�ιστικ� των πα�σεων το ανέβασμα των φ�των, π�ιν σταματήσει να παίζει η ταινία! Εκτ�ς του �τι κάποιοι ά�χισαν να ανα�ωτιο�νται σχετικά με το ποιες ταινίες π�οβάλλονται απ� φιλμ (�πως υποτίθεται �τι συμβαίνει) και ποιες απ� dvd (�πως συνέβη χθες), άλλοι αποφάσισαν να μη γίνουν στο ίδιο έ�γο θεατές και αποχ��ησαν.

Τα π�οβλήματα εν τέλει ξεπε�άστηκαν και καταφέ�αμε να απολα�σουμε το ξεκα�διστικ� «Chalk» του Mike Akel. � ��ος mockumentary, συνδυασμ�ς του mock (�ε�τικο) και του documentary (ντοκιμαντέ�), δεν είναι τ�σο καινο��ιος �σο κάποιος θα πίστευε. Το �ευδοντοκιμαντέ� συνίσταται στη �εαλιστική -φαινομενικά- απεικ�νιση μιας κατάστασης, ακ�ιβ�ς �πως θα τη συναντο�σαμε σε ένα ντοκιμαντέ�, τ�σο σε �τι αφο�ά το �φος �σο και τη θεματολογία, με μ�νη διαφο�ά το �τι �λα είναι σικέ: �ι συμμετέχοντες είναι ηθοποιοί και δ�ουν βάσει σενα�ίου. � πάντα αεικίνητος Woody Allen γ��ισε εν έτει 1976 το «Zelig», ένα απίστευτο mockumentary με θέμα τον Leonard Zelig, π��σωπο φυσικά αν�πα�κτο. Το �ευδοντοκιμαντέ�, λοιπ�ν, δεν είναι ένα νέο ε�γαλείο στα χέ�ια του κινηματογ�αφιστή, αυτ� �μως δε σημαίνει �τι στε�είται φ�εσκάδας ή π�ωτοτυπίας.

Η «�ιμωλία» π�οσπαθεί να καταγ�ά�ει τα βάσανα των καθηγητ�ν εν�ς σχολείου μέσης εκπαίδευσης. Τα ευτ�άπελα εντ�ς κι εκτ�ς τάξεων, οι σχέσεις που αναπτ�σσονται μεταξ� των καθηγητ�ν και τα διάφο�α διοικητικά π�οβλήματα γίνονται αντικείμενο ανελέητου σα�κασμο� και σάτι�ας και κατο�θ�νουν να αγγίξουν το κοιν�, που πα�ακολουθεί ξεκα�δισμένο. Τ�σο η πλοκή �σο και η κινηματογ�άφηση ακολουθο�ν το δ��μο που χά�αξαν τα κλισέ αισθηματικ�ν κομεντί, απ�φαση σίγου�α συνειδητή. Ανά φάσεις ωστ�σο, η ταινία μοιάζει να παί�νει τον εαυτ� της υπε�βολικά στα σοβα�ά και σε συνδυασμ� με το κλείσιμο του φιλμ, τα κλισέ που π�οκάλεσαν το γέλιο τελικά καταντάνε ενοχλητικά.

Η λέξη που χα�ακτη�ίζει αυτ� το φιλμ είναι 'fun'. Είναι μια ταινία για να σπάσεις πλάκα αλλά μέχ�ι εκεί. � σκηνοθέτης δεν έκανε την υπέ�βαση ο�τε μας εξέπληξε με κάποιο έξυπνο ε��ημα. �αι θα μπο�ο�σαμε να σκεφτο�με ίσως �τι είναι ζήτημα genre, �τι δηλαδή το �ευδοντοκιμαντέ� π�οσφέ�εται για σάτι�α ή για πα�ωδία άλλων καταστάσεων. �χοντας �μως υπ��η μας και το «Ζέλιγκ» του Allen, μια ταινία στην οποία ξεδιπλ�νεται �λο το ταλέντο και η ευφυ�α αυτο� του χα�ισματικο� καλλιτέχνη, δεν μπο�ο�με να σταματήσουμε στην πα�απάνω σκέ�η. �να mockumentary μπο�εί να είναι και μια σπουδαία ταινία, κάτι που δυστυχ�ς δεν καταφέ�νει ο Akel.
 

Πε�σεφ�νη �ί�ου - 22.09.06