|
Είδαμε: Crying Fist. Ένας ξεχασμένος πρωταθλητής πυγμαχίας αναγκάζεται να εκμεταλλευτεί την αλλοτινή του δόξα, προκειμένου να επιβιώσει. Αστεγος, μακριά από την οικογένεια και το σπίτι του, προσκαλεί τους περαστικούς να εκτονώσουν το θυμό τους πάνω του, για λίγα μόλις χρήματα. Την ίδια στιγμή, σε μία άλλη μεριά της πόλης, ένας νεαρός μικροαπατεώνας συλλαμβάνεται μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα ληστείας. Ο εγκλεισμός ξυπνά την βίαιη πλευρά του εαυτού του και οι φύλακες προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν τις εκρήξεις του, κατατάσσοντάς τον στην εσωτερική ομάδα πυγμαχίας. Οι ιστορίες των δύο ανδρών ξετυλίγονται παράλληλα. Η απόγνωση, η αποτυχία και η προσπάθεια υπέρβασης των ανθρώπινων ορίων αλλά και της ίδιας της μοίρας αποτυπώνονται στις δύο όψεις ενός νομίσματος, που θα περιστραφεί στο φινάλε αυτού του μικρού, επικού δράματος.
Για ευνόητους λόγους, το 'Crying Fist' προωθήθηκε από το Φεστιβάλ, ως η νέα ταινία του Min-Sik Choi, πρωταγωνιστή της περσινής επιτυχίας, 'Oldboy'. Το κοινό φάνηκε συνεπές στην συμπάθειά του προς το σύγχρονο Κορεάτικο σινεμά, η αίθουσα του Αττικόν είχε μία εξαιρετική πληρότητα (σε αντίθεση με άλλες προβολές, όπου τα πράγματα ήταν μάλλον αμήχανα), ωστόσο στην πορεία φάνηκε πως οι θεατές δεν εισέπραξαν αυτό ακριβώς το οποίο πλήρωσαν. Πράγμα απολύτως φυσιολογικό, αφού το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα στα δύο φιλμ, είναι ο πρωταγωνιστής τους. Οι θεατές τσίμπησαν το δόλωμα για ένα νέο ντελίριο στιλιζαρισμένης βίας, όπως το 'Oldboy', παρακολούθησαν κάτι εντελώς πέρα των προσδοκιών τους και έκλεισαν την προβολή με ένα αψυχολόγητο χειροκρότημα, τη στιγμή που οι περισσότερες γνώμες στο φουαγιέ ήταν μάλλον αποδοκιμαστικές. Αφήνουμε, όμως, κατά μέρους το 'Oldboy' και περνάμε στην ουσία του φιλμ.
Σπονδυλωτό στην αφήγηση, το 'Crying Fist' δοκιμάζει την αντίληψη του θεατή, εναλλάσσοντας δύο ιστορίες, των οποίων η σχέση παραμένει αμφίσημη μέχρι και τις τελευταίες σεκάνς. Η σχέση των δύο κεντρικών χαρακτήρων και κυρίως η χρονική τοποθέτηση των ιστοριών τους (είναι η δράση ταυτόχρονη; προηγείται η μίας της άλλης;) παραμένει ασαφής μέχρι το φινάλε, όπου και η απάντηση δίνεται με μία φιλόδοξη δραματική κορύφωση. Σε αυτήν ακριβώς την ολοκλήρωση του καλοστημένου σεναριακού οικοδομήματος αποκαλύπτεται και η έλλειψη έμπνευσης. Από όλες τις πιθανές λύσεις επιλέγεται η περισσότερο συμβατική και -κόμη χειρότερα- εκείνη που μπορεί να προσφέρει ένα εύπεπτο ηθικό δίδαγμα.
Με υποσχέσεις, επομένως, για ένα φιλμ υπαρξιακών στοχασμών, το 'Crying Fist' επικεντρώνεται άσκοπα στο πλαίσιο του αφηγηματικού πλέγματος και χάνει τον στόχο του. Η εξιστόρηση χαρακτηρίζεται από μία αδικαιολόγητη εξωστρέφεια με τετριμμένες σκηνές δράσης και ελάχιστα ενσταντανέ σύντομων σοκ, τη στιγμή που ένα φιλμ επικεντρωμένο στους αόρατους δεσμούς των ανθρώπων οφείλει εξ' ορισμού να στραφεί στην χαμηλών τόνων, εσωστρεφή αναζήτηση των αόρατων αυτών νημάτων (παραπέμπουμε σε οποιοδήποτε δείγμα της φιλμογραφίας του Kieslowski). Τεχνικά, η κινηματογράφηση περιορίζεται σε διαδικαστικά πλάνα, ενώ οι μόνες ενδιαφέρουσες σεκάνς θυμίζουν κάτι από Scorsese, λίγο από Soderbergh και -δυστυχώς- πολύ από Rocky. Παντελής Φραντζής - 16/09/2005
& ; » Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2005 - ΑΤΤΙΚΟΝ - 22.30 » Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2005 - ΔΑΝΑΟΣ 2 - 20.00
|