Είδαμε: Tony Takitani.

O Τ�νι Τακιτάνι έχει μεγαλ�σει μ�νος του. Η μητέ�α του πέθανε λίγο μετά την γέννα και ο πατέ�ας του, διάσημος μουσικ�ς της jazz, έλειπε πάντα σε πε�ιοδείες. Σε ��ιμη ηλικία, ο Τ�νι γνω�ίζει μία γυναίκα, μία πολ� νε�τε�ή του βοηθ�, και ε�ωτε�εται αμέσως τον τ��πο με τον οποίο τα �ο�χα της αγκαλιάζουν διακ�ιτικά την λεπτεπίλεπτη σιλουέτα της. Το ζευγά�ι παντ�ε�εται. �μως, η κοπέλα εκδηλ�νει σταδιακά ένα ανεξέλεγκτο πάθος για ακ�ιβά �ο�χα. Φο�έματα και παπο�τσια πλημμυ�ίζουν κυ�ιολεκτικά το διαμέ�ισμα τους. Η π�οσπάθεια του Τ�νι να ελέγξει το πάθος της, οδηγεί σε τ�αγικά αποτελέσματα.

Το μεγαλ�τε�ο αδ�ναμο σημείο του φιλμ αφο�ά στο σενά�ιο, ή καλ�τε�α, την διαχεί�ιση του σενα�ίου. �ολον�τι ευ�ηματικ�, υπολείπεται σωστής κλιμάκωσης και παγιδε�εται σε επαναλή�εις δίχως τελική κο��φωση. Απ� αυτή την άπο�η, ίσως το πλαίσιο μίας μικ�ο� ή μεσαίου μήκους ταινίας να εκμεταλλευ�ταν ουσιαστικ�τε�α τα έξυπνα σενα�ιακά ευ�ήματα. Δεδομένου, �μως, �τι το σινεμά είναι τεχνική και �χι λογοτεχνία, το αφηγηματικ� κομμάτι μπο�εί να μείνει στην άκ�η, δίνοντας π�οτε�αι�τητα στην τεχνική της κινηματογ�άφησης. �ι εκεί τα π�άγματα φαίνονται πολ� πιο αισι�δοξα.

�ε σταθε�� μοτίβο τα δεξι�στ�οφα, ο�ιζ�ντια pannings, τα χαμηλά επίπεδα λή�ης και την αποφυγή ιδιαίτε�α μακ�ι�ν πλάνων ή close-ups (το φιλμ στη�ίζεται σχεδ�ν αποκλειστικά σε plan-americain) το Tony Takitani μπο�εί ε�κολα και δικαιολογημένα να θεω�ηθεί υπε�βολικά στυλιζα�ισμένο, ακ�μα και φο�μαλιστικ�. Το π�οσεγμένο sound editing, �μως, αποκαλ�πτει ένα δε�τε�ο επίπεδο. Τα ηχητικά σ�νολα που ντ�νουν κάθε σεκάνς εμμένουν σε παλλ�μενους �υθμο�ς ή σταθε�ο�ς χτ�πους, δημιου�γ�ντας μία εντ�πωση �ολογιο�. Η απεικ�νιση αποκτά έτσι δομή βιβλίου (τα πλάνα εναλλάσσονται �πως ακ�ιβ�ς τα κεφάλαια κατά το ξεφ�λλισμα εν�ς βιβλίου) και ο χ��νος ξεδιπλ�νεται με εμμονοληπτική π�οσοχή.

�ι δια�κείς μον�λογοι, απ� την άλλη, η εναλλαγή αφήγησης με voice-over και η ασφυκτική απεικ�νιση του αστικο� πε�ιβάλλοντος πα�απέμπουν κατευθείαν στην φιλμογ�αφία του Resnais, εν� η π�οφανής φετιχιστική διάθεση εναλλάσσει αναφο�ές στο «Belle de Jour» του Bunuel, το «Απαλ� Δέ�μα» του Truffaut και βέβαια τα έ�γα του Hitchcock (ο σκηνοθέτης επιχει�εί άλλωστε μία ελε�θε�η ανάγνωση του Vertigo). Πα��λα αυτά, η απ��σεκτη σενα�ιακή διαχεί�ιση επισκιάζει �ποιο αισθητικ� επίτευγμα.
 

Παντελής Φ�αντζής - 15/09/2005