Από το Ξημέρωμα ως τα Μεσάνυχτα: Αναδρομή σε ένα κινηματογραφικό μύθο

Μαριάννα Ράντου  |  04-06-2013
Από το Ξημέρωμα ως τα Μεσάνυχτα: Αναδρομή σε ένα κινηματογραφικό μύθο

Όταν, το 1995, είχε προβληθεί για πρώτη φορά στους κινηματογράφους το «Before Sunrise», οι απανταχού ρομαντικοί κινηματογραφόφιλοι είχαν, δικαίως, καταγοητευτεί. Απ' τον ρομαντισμό, απ' την αμεσότητα, από τη χημεία των δύο χαρακτήρων, από τον αντισυμβατικό τρόπο που αποφάσισαν να χωριστούν, διατηρώντας αναλλοίωτο αυτό το μαγικό συναίσθημα που τους -και μας- δημιουργήθηκε εκείνη τη μακριά νύχτα στη Βιέννη. Και παρόλο που ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι το τρένο έφευγε με τον Jesse να μένει πίσω, εντούτοις αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα, αυτή η πεποίθηση ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν θα χάσουν ποτέ αυτό που τους ένωσε εκείνο το βράδυ, δεν έσβησε ποτέ.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι το 2004 κι άλλοι θεατές είδαν την ταινία, και ο καθένας είχε από μια διαφορετική αντίληψη για την ιστορία: ένας πίστευε ότι έξι μήνες μετά ξανασυναντήθηκαν, όπως είχαν πει, σ' εκείνον το σταθμό. Αλλος επέμενε ότι το νόημα ήταν ότι χωρίστηκαν και ότι δεν έχει σημασία τι θα γίνει μετά. Ένας τρίτος υποστήριζε σθεναρά, ότι η Celine θα επέστρεφε, ενώ ο Jesse θα το είχε ξεχάσει. Ο καθένας είχε μια άποψη. Αλλά η ιστορία είχε γραφτεί. Ο βραχύβιος βίος των χαρακτήρων είχε τελειώσει και ο Jesse και η Celine είχαν μείνει αιώνια σ' αυτή τη στιγμή του αποχωρισμού, κι όλα τ' άλλα ήταν απλώς εικασίες, γνώμες αυθαίρετες, προσωπικές εκτιμήσεις.

Κι όμως, δέκα χρόνια μετά, ο Jesse κι η Celine, ο Ethan Hawke, η Julie Delpy και ο Richard Linklater απέδειξαν πως οι χαρακτήρες των ταινιών έχουν μια μυστική ζωή, μια ζωή που συνεχίζεται αδιάκοπα, πίσω και πέρα από τους αμετάβλητους χαρακτήρες που βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Το 2004, ήρθε στην μεγάλη οθόνη το «Before Sunset». Δεν ήταν αμιγώς sequel, γιατί δεν ήταν η απλή συνέχεια μιας ταινίας. Ήταν η -σχεδόν ανεξήγητη με κινηματογραφικούς όρους- συνέχεια της ζωής των χαρακτήρων.

Ο Jesse και η Celine είχαν μεγαλώσει παράλληλα με μας και όταν ξανασυναντήθηκαν με εμάς για μάρτυρες στο Παρίσι του 2004, νιώθαμε μαζί τους κάθε λεπτό από το χαμένο χρόνο που πέρασε, θυμόμασταν κι εμείς εκείνη τη βραδιά στη Βιέννη σαν μια μακρινή ανάμνηση. Και καθώς η Celine χόρευε απαλά στο ρυθμό της Nina Simone και ο Jesse την κοιτούσε με αμήχανη τρυφερότητα, η γεύση που έμενε ήταν πιο πολύ γλυκιά παρά πικρή. Θα έμεναν μαζί; Θα ξαναχωρίζονταν από δειλία (ή από αθεράπευτο ρομαντισμό;). Κανείς δεν ήξερε, αφού οι ζωές των χαρακτήρων έβαλαν κινηματογραφική τελεία για δεύτερη φορά και ο κάθε θεατής ήταν και πάλι ελεύθερος να πλάσει τη συνέχεια με τη φαντασία του.

Ήδη όμως το «Before Sunrise» είχε αποκτήσει μια διαφορετική διάσταση για όσους το έβλεπαν ξανά, μετά την προβολή του «Before Sunset». Το κλείσιμο ήταν σίγουρα διαφορετικό? δεν ήταν τέλος, ήταν απλώς μια άνω τελεία. Καθώς το τρένο έφευγε ξανά από το σταθμό της Βιέννης, με βεβαιότητα πλέον άφηνε πίσω του τη γλύκα μιας σχέσης που μόλις γεννήθηκε, παρά την πικρία του αποχωρισμού.

Η προβολή για τρίτη (τουλάχιστον) φορά του «Before Sunrise», ενόψει της εξόδου στις αίθουσες του «Before Midnight», της τρίτης συνέχειας της άτυπης "σειράς", είναι επιβεβλημένη. Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, το τρέηλερ μαρτυρά πως είναι πια παντρεμένοι, με παιδιά, με την κοινή τους ζωή να έχει συνεχιστεί. Το «Before Sunrise» γίνεται, για ακόμη μια φορά, μια διαφορετική ταινία. Κάθε φράση, κάθε διάλογος, κάθε χειρονομία του Jesse, κάθε βλέμμα της Celine, είναι σαν να ξανασυναντάς παλιούς γνωστούς μετά από χρόνια, ή σαν να βλέπεις παλιές ξεχασμένες φωτογραφίες. Είναι τα ίδια πρόσωπα, οι ίδιοι διάλογοι, οι ίδιες σκηνές, κι όμως είναι όλα τόσο διαφορετικά.

Όχι επειδή άλλαξαν αυτά. Αλλά επειδή αλλάξαμε εμείς και η αντίληψή μας απέναντί τους. Και ξανακούγοντας τον εικοσάχρονο Jesse, να προσπαθεί, είκοσι κινηματογραφικά και πραγματικά χρόνια πριν, να πείσει τη Celine να κατέβει από το τρένο για να περάσουν εκείνη την πρώτη νύχτα μαζί, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάσουμε με την ρομαντική ειρωνεία της κινηματογραφικής ζωής, που πια έχει γίνει ένα με την πραγματική: "Σκέψου, σε δέκα, είκοσι χρόνια από τώρα, θα είσαι παντρεμένη. Όμως ο γάμος σου δεν έχει την ίδια ενέργεια όπως στην αρχή. Θα κατηγορείς τον άντρα σου, θ' αρχίσεις να σκέφτεσαι όλους αυτούς τους άντρες που συνάντησες στη ζωή του και τι θα γινόταν αν είχες κάνει κάτι με έναν από αυτούς. Ε λοιπόν είμαι ένας από αυτούς τους άντρες. Εγώ είμαι αυτός. Οπότε σκέψου το σαν ένα είδους ταξίδι στο χρόνο, από το τότε, στο τώρα, για να δεις τι έχασες...".

Ένα ταξίδι στο χρόνο θα είναι και η προβολή του «Before Midnight». Ένα ταξίδι όχι μόνον για τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες επί της οθόνης αλλά και για εμάς, που μεγαλώσαμε παράλληλα με τις ταινίες, και που ελπίσαμε, φευγαλέα, μετά από εκείνη την πρώτη προβολή, ότι ο Jesse και η Celine κάποτε, κάπου, θα ξανασυναντηθούν. Και θα είμαστε κι εμείς εκεί.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2023 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.