Τα αποτελέσματα των VCMA 2004

Παντελής Φραντζής  |  26-02-2005

Ορισμένες φορές τα νούμερα είναι χρήσιμα ακόμα κι όταν μιλάμε για τον κινηματογράφο. Περισσότεροι από 5000 θεατές συμμετείχαν στην διάκριση των καλύτερων κινηματογραφικών στιγμών του 2004. Σε μία χώρα που επισκέπτεται τη σκοτεινή αίθουσα 1,2 φορές ετησίως ένα τέτοιο δείγμα μπορεί να θεωρηθεί σπουδαίο για την σφυγμομέτρηση των σινεφίλ προτιμήσεων. Εν μέσω διεθνών τελετών, βραβείων και απονομών, 5000 Έλληνες κινηματογραφόφιλοι έκριναν τις ταινίες που έφτασαν ως τις δικές τους αίθουσες και ανέδειξαν τους νικητές τους. Ας μιλήσουν, λοιπόν, οι αριθμοί και τα ποσοστά.

Ο ίδιος ο τίτλος της Καλύτερης Ταινίας, μπορεί να φανεί εξίσου επιπόλαιος αλλά και ουσιαστικός. Γιατί, ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά μίας ταινίας, που την κάνουν "καλύτερη" από τις υπόλοιπες; Η υποδοχή των θεατών, μπορεί να απαντήσει κάποιος, και κρατάμε αυτή την προσέγγιση, γιατί παρά την παράτολμη απλοϊκότητά της, αντανακλά την κοινή αίσθηση. Οι υποψήφιες, λοιπόν, ταινίες κάλυπταν περίπου όλο το φάσμα της περασμένης σεζόν, με μεγάλες αμερικάνικες παραγωγές, film από τις συνεχώς ανερχόμενες Κορέα και Λατινική Αμερική και ορισμένες περισσότερο χαμηλόφωνες επιλογές. Τα ποσοστά φάνηκαν υπέρ του υπαρξιακού δράματος, "21 Grams", του Alejandro Gonzalez Inarritu, το οποίο αν και προβλήθηκε στις αρχές τις σεζόν, διακρίθηκε ανάμεσα στις ηχηρές δουλειές των Tarantino, Burton και Salles. Η κινηματογραφική φωνή της Ασίας μοιάζει να αφορά προς το παρόν περιορισμένο μέρος του ελληνικού κοινού, σε αντίθεση με το νέο αντι-αμερικανικό μανιφέστο του Moore που μάλλον κάλυψε την όρεξη του κοινού για καθιστική επανάσταση από την αναπαυτική πολυθρόνα της αίθουσας.

Οι προτιμήσεις για τον Καλύτερο Σκηνοθέτη της περασμένης χρονιάς προκαλούν και την μεγαλύτερη έκπληξη. Η ανάδειξη του Tarantino είναι βέβαια αναμενόμενη και κατανοητή, μιας και το τρομερό παιδί του αμερικανικού σινεμά κατάφερε να βάλει άλλο ένα τούβλο στον απίθανο τοίχο των κυνικών, ευφυέστατων και αισθητικά πολυσυλλεκτικών φαντασιώσεών του. Μία ανάσα, όμως, πίσω από τον Tarantino στέκεται ο Mel Gibson. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ιλαρά. Και η συζήτηση για το ρόλο και τις ειδικές ποιότητες ενός σκηνοθέτη θεωρείται απαραίτητη. Με μοναδικό -ουσιαστικό- σκηνοθετικό παρελθόν το "Braveheart", μία ταινία που πέρα από την ομόφωνη και οσκαρική αποδοχή της, παραμένει ένα ιστορικό έπος (και είναι μετρημένες οι φορές που σκηνοθέτες κατάφεραν να επιβληθούν στο ολοκληρωμένο πακέτο που διαθέτουν τα studio για τις επικές ταινίες) και με τη νέα του δουλειά να έχει απορριφθεί από την πλειοψηφία των κριτικών ως επικίνδυνα κακόγουστη, ο Gibson παρΑ ολίγον να στεφθεί καλύτερος σκηνοθέτης στην κρίση του κοινού. Ακόμα κι αν έμεινε πίσω από τον Tarantino, εκτιμήθηκε ως ικανότερος από τον Burton και τον Almodovar (που πράγματι δεν διανύουν την ενδοξότερη περίοδό τους, χωρίς βέβαια αυτό να αποτελεί δικαιολογία), αλλά και από τον Kar Wai και τις μαγικές εικόνες του. Ας υποκλιθούμε στην αισθητική της πλειοψηφίας και ας αφήσουμε ως υποσημείωση πως ο σκηνοθέτης κάνει (ή δεν κάνει) κάτι πολύ πιο σημαντικό από το να βάζει το όνομά του στους τίτλους.

Το αποτέλεσμα στην κατηγορία Καλύτερου Σεναρίου αποδεικνύει πως το κοινό αποζητά ακόμα τις παραμυθένιες, ονειρώδεις κινηματογραφικές ιστορίες. Το διασκευασμένο σενάριο του John August για το "Big Fish" άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, περνώντας με μικρή διαφορά το τελευταίο ευφάνταστο και ευφυέστατο σενάριο του δοκιμασμένου Charlie Kaufman, για το "Eternal Sunshine of a spotless mind". Το ανατρεπτικό φινάλε του "The Village" μάλλον δεν ικανοποίησε τις προσδοκίες, πράγμα που αποτελεί και το μόνιμο αδύναμο σημείο (και παραδόξως κεντρικό κομμάτι της προώθησης) στις ταινίες του Shyamalan μετά το "Sixth Sense".

Η επικράτηση του Sean Penn στην κατηγορία Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας κατακτώντας πρώτη και δεύτερη θέση μοιάζει αναμενόμενη. Οι ερμηνείες του στο "21 Grams" και το "Mystic River" εύκολα μπορούν να διακριθούν από τις τελευταίες άνευρες προσπάθειες των Hanks και Cruise και τον ανερχόμενο, αλλά όχι ερμηνευτικά ώριμο Bernal. Από την άλλη πλευρά η επιλογή της Theron στην κατηγορία της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας αποτελεί την μεγαλύτερη έκπληξη της φετινής ψηφοφορίας, αφού μία προς μία οι συνυποψήφιές της, από την Thurman έως και την Beart, έχουν προσφέρει μακράν σοβαρότερα δείγματα γραφής. Η βράβευση της στα περασμένα Oscar μάλλον της έδωσε ώθηση, παρόλα αυτά είναι αποθαρρυντικό, η γνώμη του κοινού να κατευθύνεται από βραβεία και σχόλια για τις αλλαγές που έκανε στο σώμα του για χάρη ενός ρόλου ο εκάστοτε ηθοποιός.

Τέλος, η κατηγορία Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας αντικατοπτρίζει απόλυτα τη σύγχρονη ελληνική, κινηματογραφική πραγματικότητα. O Θεόδωρος Αγγελόπουλος -ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι λέξεις "ελληνικό" και "σινεμά" αξίζει να προφέρονται μαζί- αποτιμάται όσο και οι υπόλοιπες δουλειές του σωρού, ενώ η συντριπτική επικράτηση των "Νυφών" δείχνει πως το ελληνικό κοινό διψά για μεγάλες παραγωγές που να μιλούν τη γλώσσα του. Ευτυχώς, φέτος, μία τέτοια μεγάλη παραγωγή κουβαλούσε και ένα μεγάλο καλλιτεχνικό φορτίο. Επιφυλασσόμαστε για το μέλλον.

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2023 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.