Paranoid Park

Ο Alex είναι ένας μοναχικός και λιγομίλητος έφηβος στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Παιδί χωρισμένων γονιών, δεν περνά πολύ χρόνο στο σπίτι του, γυρνά στην πόλη με το skateboard του, διατηρεί μια επιφανειακή σχέση με μια μαζορέτα του σχολείου... Κάτι τον απασχολεί. Προσπαθεί να το γράψει στο ημερολόγιό του, αλλά είναι πολύ μπερδεμένος. Η ατυχής κατάληξη ενός ατυχήματος ένα προηγούμενο βράδυ και η πιθανή κατηγορία γι' ανθρωποκτονία έχουν κλονίσει τον κόσμο του. Με το απλανές του βλέμμα ψάχνει απεγνωσμένα να βρει κάπου να πιαστεί, κάπου να ξεκουραστεί από το δυσβάσταχτο βάρος της εφηβικής πραγματικότητας που τον πνίγει, νιώθοντας όλο και πιο αποκομμένος από τον παράξενο αυτό κόσμο των μεγάλων.

Έτσι, αποσπασματικά, μας αφηγείται ο Gus Van Sant την ιστορία του Alex (η οποία κλείνει την τριλογία του για την εσωστρεφή αποξένωση της νεολαίας που άρχισε με το υπνωτικό «Elephant» το 2003 και συνεχίστηκε δύο χρόνια αργότερα με το λυρικό «Last Days»), πάντα στη φόρμα της 'ώριμης περιόδου' που διανύει από το 2002, όταν ολοκλήρωσε το δικό του homage στο σινεμά του Bela Tarr, με το αριστουργηματικά αφαιρετικό «Gerry». Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Blake Nelson, το «Paranoid Park» χρησιμοποιεί ως εφαλτήριο την κουλτούρα των πιτσιρικάδων που οργώνουν τις μεγαλουπόλεις πάνω σε μια σανίδα skate και ξημεροβραδιάζονται στους δρόμους, επιχειρώντας να κατανοήσουν τον κόσμο μέσα στον οποίο βρέθηκαν ξαφνικά, για να διεισδύσει στο μυαλό μιας ολόκληρης γενιάς που ασφυκτιά. Από το πραγματικό Paranoid Park, μια τοποθεσία για φανατικούς skaters, στο 'paranoid park' της εφηβικής ψυχής, όπου καταλύονται όλοι οι κανόνες αίτιου και αιτιατού πάνω στους οποίους χτίστηκε κάθε δυτική κοινωνία. Μια ατυχής στιγμή με ολέθρια αποτελέσματα μπορεί μεν να ταρακούνησε συθέμελα τον κόσμο του Alex, δεν είναι καθόλου σίγουρο, ωστόσο, ότι θα τον οδηγήσει σε προκαθορισμένες συμπεριφορές που αρμόζουν στην κανονικότητα. Αντίθετα, υποδεικνύει στον απελπισμένο αυτό έφηβο το μέγεθος της μοναξιάς του. Η πορεία του από δω και στο εξής δε θα πρέπει να εκπλήξει κανέναν, όποια κι αν είναι.

Μαγευτική, σχεδόν αιθέρια χορευτική, η σκηνοθεσία του Van Sant μας παρασέρνει στην περιπλάνηση χωρίς ποτέ να μας κατονομάσει τους 'κακούς' και τους 'καλούς', αφήνοντάς μας να δούμε, ν΄ αφουγκραστούμε, ν' αποφασίσουμε. Οι ηθοποιοί, σχεδόν όλοι τους ερασιτέχνες, απευθείας συνδεδεμένοι με τους εσωτερικούς ρυθμούς (τους;) της ταινίας είναι οι θιασώτες αυτού του θεματικού πάρκου που στήθηκε για να τους παρατηρήσει, να τους εξυμνήσει, αλλά και να τους απομυθοποιήσει. Ο κινηματογραφικός χρόνος είναι υποχείριο του μυαλού μας, φαίνεται να δηλώνει ο σκηνοθέτης-ανατόμος που τον κόβει και τον ράβει αριστοτεχνικά, ανταλλάσσοντας την αυστηρή γραμμικότητα με ρευστότητα πολλών επιπέδων, από την οδυνηρά αποκαρδιωτική σκηνή σεξ, μέχρι τη μελαγχολικά επική απεικόνιση της μοναχικής περιπλάνησης και τη μπαλετική ευφορία του skateboard - σε ζωγραφικό Super8mm από το βετεράνο φωτογράφο Christopher Doyle, εδώ σε νέες εικαστικές αναζητήσεις. Όπως πολλά πρέπει να είναι και τα εύσημα στο συνήθη συνεργάτη Leslie Shatz για τον οργανικό σχεδιασμό του ήχου που αποδίδει άψογα το συνεχή, εκκωφαντικό βόμβο μέσα στο εφηβικό κεφάλι, που δυστυχώς δεν είναι σίγουρο πια αν θα μεταμορφωθεί ποτέ σε κραυγή.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 06-12-2007  |  Διανομή: Master  |  Επίσημο Site