Hoppers

Η φιλόζωη νεαρή Mabel (Piper Curda) χρησιμοποιεί μια ευφυή νέα τεχνολογία που έχει σχεδιαστεί για να "μετατρέπει" την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα που μοιάζουν με αληθινά, και αποκτά ως άβαταρ έναν κάστορα, αποκαλύπτοντας μυστήρια μέσα στον ζωικό κόσμο πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί.

Εύκολα και λίγο επιπόλαια θα μπορούσε κανείς να απορρίψει το «Hoppers», τη νέα ταινία κινουμένων σχεδίων της Pixar, ως μια παιδική απομίμηση του «Avatar» (2009) του James Cameron. Παρόμοια θεματολογία, αρκετά όμοιο story, κοινή αφηγηματική δομή - αλλά πιο απλή στο animated φιλμ, καθώς απευθύνεται (και) σε παιδιά. Αυτή θα ήταν μια εμφανής, αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνη ανάγνωση της ταινίας, η οποία μπορεί να εγγράφεται ως μια ήσσονος σημασίας στιγμή του στούντιο, σε καμία περίπτωση όμως οι αρετές της δεν εξαντλούνται στην αντιγραφή μιας υπερ-επιτυχημένης μπλοκμπάστερ ταινίας, αλλά έχουν να κάνουν με την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται το θέμα και τους χαρακτήρες της, την άψογη εφαρμογή της παραδοσιακής χολιγουντιανής δομής του σεναρίου και την καλαισθησία του ψηφιακού κινουμένου σχεδίου.

Το θέμα του «Hoppers» είναι, βεβαίως, οικολογικό. Η σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος απέναντι στα πολιτικάντικα συμφέροντα ανθρώπων που εκμεταλλεύονται το φυσικό πλούτο για να εξασφαλίσουν ψήφους, πλούτο και δημοφιλία, η δυνατότητα επικοινωνίας ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα, η ανιδιοτελής προσφορά της φύσης στον άνθρωπο, η ευθύνη του επιστήμονα να συμβάλει στην προστασία και όχι στην εκμετάλλευση του περιβάλλοντος είναι θεματικές που θίγονται από το σενάριο. Η ταινία ακολουθεί πιστά μα άκρως λειτουργικά το παραδοσιακό αφηγηματικό μοντέλο της χολιγουντιανής περιπέτειας και μας αφηγείται ακόμα ένα συναρπαστικό παραμύθι ενηλικίωσης. Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το κοινωνικό σχόλιο που αποτολμά η ταινία, κάτι στο οποίο δε μας έχει συνηθίσει το στούντιο της Pixar.

Οπτικά, η ταινία είναι έκτακτη. Το ψηφιακό animation είναι εξαιρετικά δουλεμένο, με τον κόσμο του δάσους να ζωντανεύει παραστατικά και εντυπωσιακά στην οθόνη. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι ιδιαίτερα έξυπνος, και τα χρώματα με τα οποία αποδίδεται κάθε φορά η διάθεση των σκηνών χρησιμοποιούνται ευφυώς. Η μουσική υπόκρουση, το μοντάζ, οι φωνητικές ερμηνείες (παρακολουθήσαμε την ταινία στην αγγλόφωνη εκδοχή της) επίσης ικανοποιούν. Το μόνο που έχουμε να προσάψουμε στην ταινία είναι ότι υστερεί σε σύγκριση με παρελθοντικές, μεγάλες στιγμές του στούντιο, που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο σύγχρονο σινεμά εμψύχωσης, κάτι που δύσκολα θα κάνει, στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον, το «Hoppers».

Παρ' όλα αυτά, το νέο φιλμ της Pixar είναι μια ωραιότατη επιλογή για το ανήλικο κοινό, αλλά και για τους ενήλικες συνοδούς, οι οποίοι θα αντιληφθούν αφενός το κοινωνικό μήνυμα και την πολιτική σάτιρα της ταινίας, αφετέρου τις ουκ ολίγες σινεφίλ αναφορές του σεναρίου. Εδώ και χρόνια, με λιγοστές εξαιρέσεις, το στούντιο της Pixar αποτελεί εγγύηση ποιότητας, με τις λιγότερο ενδιαφέρουσες ταινίες του να είναι και πάλι αξιόλογες. Το «Hoppers» μπορεί να μη φθάνει στο ύψος ενός «Toy Story» ή, πιο πρόσφατα, ενός «Inside Out», όμως είναι πολύ καλύτερο από το περυσινό «Elio», ταινία που, μαζί με το πρόσφατο «Lightyear» (2022), σηματοδοτούν το ναδίρ της εταιρείας.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 05-03-2026  |  Διανομή: Feelgood Entertainment