Yunan

Ένας Σύριος λογοτέχνης (Georges Khabbaz), που στα όνειρά του ταλανίζεται από μια κρυπτική παραβολή, βλέπει τη μοναξιά του να εκδηλώνεται σε συγγραφικό αδιέξοδο. Απογοητευμένος αποφασίζει να αποσυρθεί σε ένα απομακρυσμένο νησί κοντά στη Βόρεια Θάλασσα, όπου μόνοι κάτοικοι είναι μια αινιγματική γυναίκα (Hana Schygulla) και ο άξεστος γιος της (Tom Wlaschiha). Παρά την αρχική δυσπιστία του, η μυστηριώδης αυτή συνάντηση θα αποβεί καθοριστική για τη ζωή του.

Ο Ameer Fakher Eldin, σκηνοθέτης του «Yunan», θαυμάζει εμφανώς δημιουργούς - ογκόλιθους του λεγόμενου "slow cinema". Ο Andrei Tarkovsky, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Nuri Bilge Ceylan, ο Bela Tarr και πολλοί άλλοι έρχονται αβίαστα στο νου καθώς παρακολουθεί κανείς την ταινία του. Οι, κατά γενική ομολογία, πανέμορφες εικόνες που συλλαμβάνει με την κάμερά του ο Σύριος σκηνοθέτης δεν έχουν και πολλά να ζηλέψουν, σε εικαστικό πάντα επίπεδο, από τις ταινίες του Andrey Zvyagintsev. Όμως, η ταινία του δεν μπορεί να σταθεί στο ίδιο επίπεδο με τα σημεία αναφοράς της, γιατί απλούστατα δεν έχει περιεχόμενο.

Από ιδέες, ο Eldin δεν τα πάει καθόλου άσχημα. Θέλει να μιλήσει για το προσφυγικό βίωμα, το νόστο, την έλλειψη έμπνευσης, την τέχνη ως αποτέλεσμα αληθινού ανθρώπινου πόνου. Και μάλιστα, θέλει να το κάνει μέσα από μια αφαιρετική, ελλειπτική κινηματογραφική γλώσσα, που παντρεύει το νεορεαλισμό με τον σουρεαλισμό και τη γλώσσα των ονείρων. Μόνο που το ενδιαφέρον όλων αυτών εξαντλείται από πολύ νωρίς στην ταινία και πολύ γρήγορα ο σκηνοθέτης καταλήγει να επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Οι διάλογοί του είναι προχειρογραμμένοι, οι μεταβάσεις ανάμεσα σε όνειρο και πραγματικότητα βεβιασμένες και ατσούμπαλες, οι σουρεαλιστικές πινελιές τελικά αχρείαστες και στομφώδεις, λες και υπάρχουν μόνο και μόνο ώστε ο δημιουργός να γοητεύσει το κοινό των φεστιβάλ.

Αν κάτι παραμένει αξιοπρεπές στο φιλμ, είναι το cast του. Ειδικά η Hana Schygulla, η έμπειρή αυτή Γερμανίδα ηθοποιός και αλλοτινή μούσα του Rainer Werner Fassbinder, προσδίδει στην ταινία ένα κάποιο ενδιαφέρον με το που εμφανίζεται. Αλλά και ο Ali Suliman, ένας από τους πιο διακεκριμένους ηθοποιούς του αραβικού κινηματογράφου, παραδίδει μια ικανοποιητική ερμηνεία. Όμως, το σενάριο δεν τους δίνει πολυδιάστατους χαρακτήρες να ερμηνεύσουν, αλλά απλά σχήματα. Κατά συνέπεια, το ταλέντο που έχει συγκεντρώσει ο Eldin μπροστά από το φακό του μοιάζει να χαραμίζεται. Είναι κρίμα ειδικά για τη Schygulla, την οποία δε βλέπουμε πλέον όσο συχνά θα θέλαμε στον κινηματογράφο, και στην οποία δεν άξιζε μια τόσο άγαρμπη και πρόχειρα φτιαγμένη ταινία.

Το «Yunan» έρχεται στις ελληνικές αίθουσες με το φεστιβαλικό hype μιας ταινίας που φλερτάρει με το ύφος και την αισθητική του μεγάλου Andrei Tarkovsky. Δυστυχώς, όποιος πάει με την προσδοκία να βιώσει κάτι από τη μυσταγωγική εμπειρία που προσφέρουν τα αριστουργήματα του Ρώσου δημιουργού, θα μείνει με την όρεξη. Αλλά και χαμηλότερες να είναι οι προσδοκίες του εκάστοτε θεατή, το «Yunan» δύσκολα θα τις εκπληρώσει. Πρόκειται για την κακή πλευρά του "καλλιτεχνικού", "αργού" κινηματογράφου, εκείνη που αδυνατεί να προσδώσει ουσία και βάθος στην ομορφιά της φόρμας, που δεν καταφέρνει να δικαιολογήσει τη μεγάλη διάρκεια των λήψεών της και απλά περιφέρει τη μιζέρια του πρωταγωνιστή και την έλλειψη ιδεών του δημιουργού της.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 29-01-2026  |  Διανομή: Weird Wave