Father Mother Sister Brother

Τρεις ιστορίες που αφορούν στις σχέσεις μεταξύ ενήλικων παιδιών, του κάπως απόμακρου γονέα (ή γονέων) τους και μεταξύ τους: ένας μοναχικός πατέρας (Tom Waits) που επισκέπτονται τα ενήλικα παιδιά του (Adam Driver, Mayim Bialik) στις ΗΠΑ, αδελφές (Cate Blanchett, Vicky Krieps) που επισκέπτονται τη μητέρα τους (Charlotte Rampling), μια μυθιστοριογράφο, στο Δουβλίνο, και ενήλικα δίδυμα (Indya Moore, Luka Sabbat) που καλούνται πίσω στο διαμέρισμά τους στο Παρίσι για να αντιμετωπίσουν μια οικογενειακή τραγωδία.

Ο Jim Jarmusch επιστρέφει στη φόρμα της σπονδυλωτής ταινίας, περισσότερα από 20 χρόνια μετά το «Coffee and Cigarettes» (2003), κι έχοντας διαπρέψει σε αυτήν παλιότερα χάρη στις ταινίες «Mystery Train» (1989) και «Night on Earth» (1991). Η νέα του ταινία, «Father Mother Sister Brother», που απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας, είναι ένα άνισο, αλλά συναρπαστικό και, ενίοτε, συγκινητικό φιλμ πάνω στους οικογενειακούς δεσμούς και στα πράγματα που δε γνωρίζουμε για τους ανθρώπους με τους οποίους μας ενώνει κοινό αίμα. Μολονότι δεν έχουν όλες οι ιστορίες του φιλμ το ίδιο ενδιαφέρον, το σύνολο φέρει τη σφραγίδα ποιότητας του Jarmusch, για αυτό και είναι μια ταινία που πραγματικά αξίζει κανείς να δει.

Η πρώτη ιστορία είναι και η καλύτερη. Ο Tom Waits, σε ακόμα μια συνεργασία με τον σκηνοθέτη, υποδύεται με την αξιολάτρευτη βραχνάδα του έναν όχι ακριβώς ιδανικό πατέρα, ο οποίος κρύβει τα μυστικά και τις αδυναμίες του από τα παιδιά του. Εξαιρετικός είναι και ο Adam Driver, στην τρίτη του συνεργασία κι εκείνος με τον Jarmusch, υποδυόμενος το γιο. Η ιστορία αυτή έχει πολύ καλή δομή, υποδειγματικό διάλογο, προσεκτικό ντεκουπάζ, άψογη κλιμάκωση και ωραία ανατροπή στο τέλος, και θα στεκόταν μια χαρά ως αυτόνομη μικρού μήκους. Από μόνη της, είναι μια από τις δυνατότερες σκηνοθετικά και σεναριακά δουλειές του Jarmusch, αντάξια των Ευρωπαίων και Ασιατών δημιουργών που θαυμάζει, όπως ο Ingmar Bergman ή ο Yasujiro Ozu.

Η δεύτερη ιστορία είναι στο μεγαλύτερο μέρος της καλογραμμένη, επίσης εξαιρετικά σκηνοθετημένη, ως επί το πλείστον καλοπαιγμένη (η Rampling και η Krieps "κεντάνε"), διαθέτει όμως δύο ελαττώματα, το ένα μάλιστα αναπάντεχο. Αφενός, η κλιμάκωσή της είναι αδύναμη και αφήνει ξεκρέμαστο το θεατή, αφετέρου, ακόμα πιο απροσδόκητα, διαθέτει μια αχρείαστα υπερβολική ερμηνεία από την Cate Blanchett, μια ηθοποιό που δε μας έχει συνηθίσει σε ατοπήματα. Η επιλογή της για το συγκεκριμένο ρόλο είναι λανθασμένο casting, αλλά και η προσέγγιση της Blanchett περιλαμβάνει μια ολίγον αστεία προφορά και μια σειρά από τικ που την οδηγούν στο overacting, πετώντας μας έξω από τη ρεαλιστική, τσεχοφική κωμωδία - δράμα που επιδιώκει η ιστορία.

Η τρίτη ιστορία, τέλος, είναι η πιο αδύναμη της ταινίας. Φλύαρη και μακροσκελής, πλατειάζει αναίτια και δεν προσθέτει κάτι σε όσα ήδη είπαν οι δύο προηγούμενες. Οι χαρακτήρες της δεν είναι τόσο ενδιαφέροντες και οι ηθοποιοί που τους ερμηνεύουν δεν έχουν την βαρύτητα των προηγηθέντων. Δεν το χρεώνουμε απαραίτητα στους ίδιους, όταν έχουν προηγηθεί Waits, Driver και Rampling, ακόμα και η Blanchett που μπορεί εδώ να μη μας άρεσε αλλά... είναι η Blanchett, θέλεις ειδικό βάρος για να σταθείς. Το μεγαλύτερο ολίσθημα, τελικά, της ταινίας είναι η σειρά με την οποία τοποθετήθηκαν οι ιστορίες: η ακριβώς ανάποδη θα είχε ως αποτέλεσμα μια καλύτερη ταινία.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 25-12-2025  |  Διανομή: Cinobo