The Darjeeling Limited... ή αλλιώς το αποτέλεσμα του διαγωνισμού μεταξύ Κωνσταντίνου Τζούμα και Γρηγόρη Ψαριανού σε μια πιθανή-απίθανη ανάθεση, για την υλοποίηση της πιο 'ακατάλληλης' ραδιοφωνικής playlist. Η πραγμάτωση του φανταστικού τζαμαρίσματος των Mick Jagger, Claude Debussy και Edith Piaf υπό την καθοδήγηση του Ravi Shankar. Μια περιήγηση στο πραγματικό μέσα από το φανταστικό. Όλα αυτά σε ένα και μόνο soundtrack; Θα μπορούσε...

Ινδική μουσική, διαλογισμός, και ασιατική κουλτούρα, αναμεμειγμένα με σιρόπι ινδικού βήχα, σπρέι πιπεριού και δηλητηριώδη φίδια. Πρόκειται για σύνθεση τόσο εκρηκτική, όσο η συνύπαρξη των Jason Schwartzman, Adrien Brody, και Owen Wilson στο κουπέ ενός τρένου με προορισμό τα βάθη της νότιας Ασίας.

Η σουρεαλιστική, σχεδόν ποιητική, διάθεση του Wes Anderson σε συνεργασία με την αισθητική του αγαπημένου του music supervisor Randall Poster, αγγίζουν τη μουσική επιμέλεια με τρόπο ερωτικό στα όρια της αφέλειας. Αυτός ο ντετερμινιστικός αυτοσχεδιασμός έχει ως αποτέλεσμα τον μουσικό καμβά μιας εναλλακτικής διαδρομής, την ηχητική σύνθεση που συνοδεύει την αναζήτηση ή, ακόμη, το ηχοτοπίο ενός πνευματικού ταξιδιού.

Στα ισχυρότερα ατού της συγκεκριμένης μουσικής επένδυσης δεσπόζει ο μεταφορικός της χαρακτήρας, με αντιπροσωπευτικό δείγμα την ακολουθία των παλμών στη σκηνή που ο Schwartzman αγωνιά για τη διάσωση του μικρού ινδού από τον Adrien Brody. Έπεται η καλλιτεχνική παρέμβαση στο στυλ της Nouvelle Vague, στο συνεργείο αυτοκινήτων με την ακραία τοποθέτηση ασύμβατης μουσικής, το slow motion με «Strangers» από «Kinks» στο υπόβαθρο για την κατάλληλη προετοιμασία της κηδείας του μικρού Ινδού και φυσικά κλείσιμο με μουσική παραπομπή στο «Hotel Chevalier».

Ο ίδιος ο Poster δεν υπήρξε ποτέ λάτρης της ινδικής μουσικής ωστόσο κατάφερε να μας 'ταξιδέψει' ασφαλείς μέσα από ερήμους και κακουχίες με βασικό όπλο την αγάπη του συνεργάτη του Wes για τις ταινίες του αγαπημένου του Ινδού auteur, Satyajit Ray. Συμπληρωματική βοήθεια προσφέρθηκε από τους: Joe Dassin, Peter Starstedt, Alexis Weissenberg, The Kinks, The Rolling Stones, Ludwig Van Beethoven, και φυσικά τον μεγάλο Ravi Shankar.

Κλείνοντας, μια προσωπική πρόταση (προς τον Κο Poster): το ντύσιμο της σκηνής στη μοτοσικλέτα με χαζοχαρούμενη Polka. Είναι μια κίνηση παραπλανητική και νεφελώδης που θα μπέρδευε περισσότερο τα συναισθήματα και θα καθυστερούσε την ταύτιση του θεατή με τα αδέρφια Whitman.