Μερικές φορές κλείνοντας τα μάτια ταξιδεύεις σε μέρη μακρινά. Ξεκινάς για παράδειγμα από το Albuquerque στο Νέο Μεξικό και διασχίζοντας αμέτρητα χιλιόμετρα μέσα σε δύο περίπου ημέρες καταλήγεις στην Καλιφόρνια. Εξερευνώντας τη μελαγχολία του δράματος, σκοντάφτεις ευχάριστα πάνω στη αισιόδοξη προοπτική της δικαίωσης. Αυτή είναι η στιγμή όπου το χαμόγελο παντρεύεται το δάκρυ και η 'Καλιφόρνια' έρχεται τόσο απρόσμενα που επιφέρει εγκεφαλική σύγχηση. Η ζεύξη της αρχής με το τέλος του ταξιδιού είναι 'χτισμένη' από δακρύβρεχτη νοτιοαμερικάνικη φόλκ, προσαρμοσμένη στα μέτρα μιας σύγχρονης ρυθμικής ποπ που ξεψαχνίζοντάς την καταλήγεις σε μια ανώτερη μορφή μουσικής που συναγωνίζεται σε αμηχανία και την παύση. Γιατί η παύση είναι μουσική που αν όμως της προσθέσεις μερικές λέξεις γίνεται ποίηση. Τι νόημα όμως έχει ένα ποίημα που δεν υμνεί ανθρώπινα πάθη;

Ανθρώπινα αισθήματα και πάθη, λοιπόν, δοσμένα μέσα από λεπτομερείς συσχετισμούς και αναπαραστάσεις από εύθραυστες ιδιοσυγκρασίες που ευτυχώς δεν διαφέρουν και πολύ από ήπειρο σε ήπειρο. Η απόδοση της ζωής μιας αμερικάνικης μικροαστικής οικογένειας από τη νότια επαρχία, χωράει τόσο εύκολα σε ένα κίτρινο βαν όσο και η ευτυχία ενός ανήλικου κοριτσιού μέσα σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς.

Το μόνο χωροταξικό πρόβλημα που συναντάμε στην 'Μικρή Κυρία Ηλιαχτίδα' έγκειται στην κατανομή του ανεξάντλητου μουσικού ταλέντου των DeVotchka στα πλαίσια της, στενής γενικά, κινηματογραφικής μουσικής επιλογής. Όποιος δεν γνώριζε μέχρι σήμερα τους DeVotchka τους έμαθε, ελαφρώς μονοδιάστατα, μέσα από αυτό το σημαντικό soundtrack του οποίου η ποιότητα αναδεικνύεται μέσω της μουσικής επεξεργασίας από τον καναδό Mychael Danna. Στους κυρίους DeVotchka και Danna χρεώνεται ένα μεγάλο ποσοστό της μουσικής επιλογής και εξ' ολοκλήρου το score της ταινίας.

Βιολί, κιθάρα, μπάσο, πιάνο, τύμπανα, ακορντεόν και τούμπα αποτελούν το ήμισυ του DeVotchka χαρακτήρα, αφού ένα από τα μεγαλύτερα ατού του συγκροτήματος είναι τα υπερ-αισθαντικά φωνητικά που χρωματίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις μαγευτικές ταμπλατούρες των μουσικών από το Denver. Η DeVotchka μουσική λοιπόν μέσω μιας, άρτια συγχρονισμένης χρονικά και συναισθηματικά, στιχουργικής επένδυσης, εμπλέκει την πίστη και την αγάπη με τρόπο που θυμίζει την επιστολή του αποστόλου Παύλου προς Κορινθίους, μελοποιημένη με στόχο την ευρωπαική ενότητα από τον Zbigniew Preisner, για να καταλήξει σε συμπέρασμα τύπου dramedy, ότι δηλαδή η αγάπη τελειώνει.

Ως δεύτερη σημαντικότερη συνεισφορά στο soundtrack θα ψήφιζα τη διπλή συμμετοχή του ταλαντούχου Sufjan Stevens που οι αμερικανοί μουσικοκριτικοί του φορτώνουν το βαρύ φορτίο της συνέχισης ενός κινήματος που ακούει στο όνομα weird america, από τo άτυπο τέλος της old μέχρι και το ξεκίνημα της νέας εποχής στα τέλη της δεκαετίας του '90.

Τέλος, ας μην παραλείψω ν' αναφέρω το σύντομο και ανάλαφρο, όμοιο βαδίσματος γάτας, μουσικό πέρασμα του Tony Tisdale και φυσικά το πιο χορευτικό σημείο της συλλογής, το πασίγνωστο και πιο cool από ποτέ 'Superfreak' του Rick James που λειτουργεί εδώ ως μέσο απόσβεσης του κατά τ' άλλα λυπητερού κλίματος.