Πριν επιχειρήσουμε οποιαδήποτε ανάλυση σχετικά με το soundtrack της νέας ταινίας του Darren Aronofsky θα πρέπει να του δώσουμε έναν αρχικό χαρακτηρισμό που θα προσδιορίζει σε γενικά πλαίσιο το μουσικό του στυλ. Πρόκειται περί έμπνευσης του Clint Mansell, προσαρμοσμένη και πάλι στο κλασσικό (για τους μυημένους μετα-κλασσικό) ηχόχρωμα των Kronos Quartet. Συνεπώς, οποιαδήποτε αναφορά στην post-rock αισθητική που κατά τα λεγόμενα προσδίδουν οι Σκωτσέζοι Mogwai εξαντλείται στο ένατο και εν μέρει στο δεύτερο κομμάτι της σύνθεσης με τίτλο «Death is the road to Awe» και «Holy Dread» αντίστοιχα. Στα συγκεκριμένα κομμάτια, λοιπόν, ο progressive χαρακτήρας των Mogwai συνθέσεων συναντά τη γνωστή από το «Requiem for a Dream» κινηματογραφική χροιά που διέπει τη μουσική του Mansell και με κατάλληλο ηχητικό πάντρεμα καταλήγει σε μια Godspeed you black emperor!-esque σύνθεση, που υστερεί δυστυχώς σε διάρκεια.

Υπεύθυνος για τη σύνθεση όπως προαναφέραμε είναι ο Clint Mansell, πρώην μέλος των «Pop Will Eat Itself», γνωστούς από το δισκογραφικό label του Trent Reznor, που από το 1998 με το «Pi» και έκτοτε τυγχάνει τυφλής εμπιστοσύνης από τον σκηνοθέτη και σύζυγο της πρωταγωνίστριας Reichel Weisz, Darren Aronofsky. Ο απολογισμός της μέχρι τώρα συνεργασίας τους μας δίνει για αρχή την άψογη μουσική κάλυψη ενός απόλυτα ρεαλιστικού αλλά παράλληλα τρομακτικού, νεανικού κατά βάση, σκοτεινού γολγοθά που οφείλεται στην παρακμή της εξάρτησης από τα ναρκωτικά, βλέπε «Requiem for a Dream». Ως συνέχεια της καλλιτεχνικής σύμπραξης έρχεται η εξίσου σκοτεινή και industrial για το ευρύ κοινό μουσική επίβλεψη του «Pi» που ωστόσο συνοδεύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κινηματογραφική αποτύπωση μιας μορφής παράνοιας, όπως αυτή που προκύπτει από την εμμονή με τα μαθηματικά.

Για τη σαφέστερη ανάλυση του μουσικού χαρακτήρα που αφορά στο υπόλοιπο του soundtrack μπορούμε να διακρίνουμε δύο διαφορετικά μοτίβα που επαναλαμβάνονται και εμπλουτίζονται κατά μήκος του φίλμ για να δώσουν την συνολική άποψη για τη μουσική, μελαγχολική και παράλληλα ερεθιστική και εθιστική. Μινόρε συγχορδίες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της αγάπης και του θανάτου, απλωμένο στο χώρο βιολί βασισμένο προσεκτικά στην κύρια και μινιμαλιστική μπασογραμμή και κιθαριστικά γεμίσματα που καλύπτουν την "αμηχανία" των χρόνων μετά τα ξεσπάσματα των κρουστών, συμβάλλουν στη δημιουργία της μουσικής που κατά την ταπεινή μου γνώμη μπορεί να "σταθεί" σε ράφι δισκοπωλείου ανεξάρτητα από την κινηματογραφική του προσέγγιση.

Κλείνοντας, αξίζει να αποδώσουμε τα εύσημα στο κουαρτέτο των Kronos που καταφέρνουν πάντα να προσδώσουν ενεργητικότητα και ζωτικότητα στις συνθέσεις του Mansell.