Η ταινία του Michel Gondry που έκανε πολλούς (συμπεριλαμβάνω σε αυτούς και τον εαυτό μου) να αντιμετωπίζουν με ένα μεγαλύτερο σεβασμό τον ηθοποιό - γκριματσοεπινοητή) Jim Carrey πρόσφερε στους φίλους των soundtracks ένα από τα καλύτερα του 2004. Με 2 ονόματα να κυριαρχούν, τον Jon Brion και τους Polyphonic Spree, το «Eternal Sunshine Of The Spotless Mind» OST, σίγουρα δεν μένει απαρατήρητο.

Ο Jon Brion ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις μουσικών που δείχνουν ενίοτε να χάνουν τον προσανατολισμό τους (ενδεχομένως εσκεμμένα) ή άλλες φορές να πειραματίζονται με καινούργια πράγματα προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν και που να κατευθύνουν την τεκμηριωμένα πληθωρική μουσική τους παρουσία. Αλλοτε μέλος μπάντας (The Bats και The Grays) άλλοτε solo performer, άλλοτε παραγωγός (Fiona Apple, Rufus Wainwright, Brad Mehldau, and Evan Dando και εσχάτως της hip - hop δισκάρας του Kanye West 'Late Registration'), άλλοτε score composer ( 2 υποψηφιότητες grammy για τα score του «Eternal Sunshine Of The Spotless Mind» και του «Magnolia») o Jon Brion αποδεικνύει πως ξέρει να κάνει πολλά και ξέρει να τα κάνει καλά. Έχω κάποιες ενστάσεις για κάποιες μουσικές του επιλογές, ιδιαίτερα στο χώρο της κινηματογραφικής σύνθεσης αλλά μάλλον υποχωρούν μπροστά στο συνολικά διθυραμβικό σχολιασμό που παίρνει από παντού.

Το δεύτερο όνομα είναι η μουσική 'κολεκτίβα' με το όνομα Polyphonic Spree. Η λόγω εμφάνισης ( τα μέλη της στις ζωντανές εμφανίσεις του φορούν μακριές άσπρες ρόμπες) παραπέμπουσα σε εκκλησιαστικούς και θρησκευτικούς στόχους (που ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα) μπάντα 'φωτίζει' το soundtrack της ταινίας με τα ηλιόλουστα και ζωντανά "Light & Day" και "It's The Sun". Ενδιαφέρον να τονίσουμε πως ο πρωτεργάτης της δημιουργίας των Polyphonic Spree (που τώρα αριθμεί περί τα 25 μέλη) DeLaughter είχε στο μυαλό του μια άλλη συμφωνική ροκ band των 70's, τους Electronic Light Orchestra, οι οποίοι συμμετέχουν στο soundtrack με ένα δικό τους τραγούδι, το "Mr. Blue Sky" (μάλλον όχι τυχαία). Εντυπωσιακή η διασκευή του γνωστού και μη εξαιρετέου Beck (με τη συνέργεια του Jon Brion) στο έτσι και αλλιώς πολύ σπουδαίο κομμάτι των Korgis "Everybody's Gotta Learn Sometime".

Παραφωνία σε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα η κακή επιλογή (προφανώς του σκηνοθέτη αφού είναι και παραγωγός στα video clip τους) των Willowz, οι οποίοι μάλλον αποτελούν πολύ κακούς εκπροσώπους της αναβίωσης του garage rock που ζήσαμε τα τελευταία 3 χρόνια.