Η τελευταία ταινία του Jim Jarmusch "Coffee and Cigarettes" αποτελείται από μια σειρά μικρών ιστοριών με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και διαφορετικό θέμα η κάθε μία. Κοινός παρανομαστής όλων των ιστοριών είναι ασφαλώς ο καφές και τα τσιγάρα, που έχουν περίοπτη θέση στην ταινία. Αυτή η λογική της ταινίας έχει περάσει και στο soundtrack που διεκδικεί" χαλαρά τον τίτλο του πιο ΑσουρεαλιστικούΑ soundtrack της χρονιάς. Και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά όταν από τους easy listening ρυθμούς των Tommy James and The Shondells περνάει στις funky μελωδίες των Funkadelic και από τους Skatalites (ιδρυτές της ska μουσικής) στον Henry Purcell (Αγγλος συνθέτης και οργανίστας της μπαρόκ εποχής 1650 - 1700) και στην New Philharmonia Orchestra για το "Ich Bin der Welt Abhanden Gekommen (I Have Lost Track of the World)" του Gustav Mahler.

Να ξεκαθαρίσω βέβαια κάτι. Οι επιλογές του Jarmusch δεν είναι κακές. Και πως θα μπορούσαν να είναι δηλ. όταν μιλάμε για συγκροτήματα με τεράστια ιστορία και απεριόριστη επιρροή στα μουσικά πράγματα. Οι Skatalites είναι ο βασικός λόγος που η μουσική της Jamaica είναι εκεί που βρίσκεται σήμερα. Bob Marley, Peter Tosh, Jimmy Cliff είναι μερικοί (οι πιο διάσημοι από αυτούς) που πέρασαν από τα studio των Skatalites για να ηχογραφήσουν τη νέα Τζαμαϊκανή μουσική γνωστή σήμερα ως reggae και ska. Οι Funkadelic είναι ένα από τα μεγαλύτερα funky σχήματα όλων των εποχών με πορεία που ξεκινάει από το 1970 και με δίσκους που μόνο και μόνο το όνομα τους υποδηλώνει τις διαθέσεις τους, "Free Your Mind and Your Ass Will Follow". Οι Stooges δεν χρειάζονται και πάρα πολλές συστάσεις. Κυρίαρχοι της σκηνής του Detroit μαζί με τους MC5 αποτελούν τον λόγο ύπαρξης εκατοντάδων συγκροτημάτων ανά την υφήλιο.

Όπως είναι φυσικό όμως οι καλύτερες στιγμές του δίσκου έρχονται από τους «κολλητούς» του Jarmusch, οι οποίοι παρεμπιπτόντως παίζουν και στην ταινία. Έτσι λοιπόν ο Iggy Pop εμφανίζεται με 2 τραγούδια: Το κλασσικό "Louie Louie" (στο score υπάρχει και η αυθεντική εκτέλεση από τον Richard Berry από τα 1957 και είναι από τις λίγες περιπτώσεις στην μουσική ιστορία που η αυθεντική εκτέλεση υστερεί της διασκευής) και το δυναμικό "Down on the Street" με τους Stooges. Από την άλλη υπάρχει και το πειραματικό "Saw Sage" στο οποίο έχει βάλει το χεράκι του ο συνήθης ύποπτος στις ταινίες του Jarmusch, Tom Waits.

Εκεί που προφανώς υστερεί το "Coffee and Cigarettes" είναι στη συνοχή. Οι τόσο αντιφατικές επιλογές οδηγούν σε ένα συναίσθημα μπερδέματος και αποπροσανατολισμού. Και αν διερωτάστε τι είχε στο μυαλό του ο Jarmusch με αυτό το soundtrack" ομολογώ πως το ίδιο αναρωτιέμαι και εγώ.