Γράφει: Μαρίνα Καπουκρανίδου | 07.11.2013

Η «Suzanne» ήταν η ταινία που επιλέχθηκε να ανοίξει την "Εβδομάδα Κριτικής" του φετινού Φεστιβάλ των Καννών. Έχει ωραίο ρυθμό, πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες που ερμηνεύονται εξαιρετικά από το cast των ηθοποιών και είναι όμορφα ντυμένη μουσικά. Σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα, την 33χρονη Katell Quillevere, το φιλμ αναδεικνύει τη "δύναμη του τυχαίου στις ζωές μας". Σύμφωνα με εμάς, αποδεικνύει το πόσο γλυκόπικρο είναι το κοκτέιλ του τυχαίου με τις επιλογές μας.

Δυο μικρά κορίτσια, η Suzanne και η μικρότερη Maria, έχοντας χάσει τη μητέρα τους, ζουν με τον πατέρα τους, που μοναδική του έννοια είναι να τις αγαπά και να τις φροντίζει, βάζοντας τις δικές του ανάγκες στην άκρη. Οι δυο αδερφές είναι αγαπημένες και αχώριστες, τις παρακολουθούμε να μεγαλώνουν, να δένονται όλο και περισσότερο, να ερωτεύονται, να ρισκάρουν. Βλέπουμε τη σχέση τους να εξελίσσεται καθώς περνούν τα χρόνια.

Μια ταινία αμείλικτα συναισθηματική, στριμώχνει σχεδόν 3 δεκαετίες σε 90 λεπτά, φτιαγμένη σχεδόν σαν κολάζ στιγμών από τη ζωή μιας κοπέλας που κάπως, κάποια στιγμή το πήρε στραβά το θέμα, κάνοντας λάθη πάνω στα λάθη, και σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν τελικά την ενδιέφερε ποτέ να επανορθώσει.

Η Suzanne είναι παρορμητική. Ακρως συναισθηματική. Πολύ ανασφαλής. Αφελής. Εγωίστρια. Η Suzanne κάνει λάθη. Θα σε θυμώσει. Θα την κρίνεις. Δύσκολα θα τη συμπαθήσεις. Κάποιες στιγμές θα την αγαπήσεις. Δεν ξέρω αν θα την καταλάβεις. Θα σε ζορίσει, σαν το ανάγωγο παιδί που μπαίνει συνέχεια σε μπελάδες και στη συνέχεια σε κοιτά με αυθάδεια, ψάχνοντας να βρει τα όριά του δοκιμάζοντας τις ανοχές σου, να δει μέχρι πού το παίρνει, παρακαλώντας σιωπηλά μέσα του να το αποδεχτείς και αυτή τη φορά και να μην πάψεις να το αγαπάς.

Όποιος έχει δει το βλέμμα της απογοήτευσης στα μάτια των δικών του ανθρώπων, θα βάλει τη Suzanne σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του.