Γράφει: Πέτρος Καλογεράς | 14.11.2011

Ο Marcel είναι ένας υπέροχος πατέρας, ένας υπέροχος παππούς και ένας υπέροχος πωλητής. Ζει για να πουλάει αυτοκίνητα. Το ταλέντο του είναι τόσο μεγάλο που, ακόμα και στα 67 του χρόνια, έρχεται κάθε μήνα πρώτος στις πωλήσεις και φυσικά κερδίζει και τα ετήσια βραβεία για τον πωλητή της χρονιάς. Έχει μια πολύ όμορφη σχέση με την κόρη του και τον εγγονό του, 'τα μόνα του στηρίγματα', και η ζωή του έχει μια απόλυτα ταξινομημένη σειρά. Ως εδώ όλα καλά. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι πως το εργοστάσιο που βρίσκεται στην περιοχή και απασχολεί περίπου 600 ανθρώπους, παραμένει κλειστό για πάνω από 250 μέρες. Ο κόσμος αρχίζει να απελπίζεται. Οι πωλήσεις πέφτουν. Ο Marcel όμως συνεχίζει και κάνει την δουλειά του χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα. Χρειάζεται μάλλον ένα μεγαλύτερο σοκ, για να ταρακουνηθεί. Και δυστυχώς αυτό έρχεται...

Μια υπέροχη ταινία για φαινομενικά υπέροχους ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν, αλλά όχι και να συ-ζούν. Η ιστορία του Sebastien Pilote διακατέχεται από την νούμερο ένα βάση της λογοτεχνίας: τη μετάβαση από το ειδικό στο γενικό. Στην ζωή του Marcel αντικατοπτρίζεται η κατάληξη της σημερινής κοινωνίας που αγκομαχά για λόγους που ούτε αυτή ξέρει, ή ακόμα καλύτερα για λόγους που της διαφεύγουν. Ο πωλητής, έχει μάθει με μικρά ψεματάκια να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους, όχι όμως για πολύ. Δεν είναι λίγες οι φορές που το αθώο ψέμα μετατρέπεται σε ένοχο.

Ο Marcel βλέπει γύρω του τον κόσμο να καταρρέει. Συνεχίζει όμως να πουλάει αυτοκίνητα σε ανέργους με βοηθό την προπονημένη πειθώ του. Δεν το κάνει ούτε για τα λεφτά, ούτε και για την δόξα ή την προσωπική ευχαρίστηση. Δεν ξέρει γιατί το κάνει. Μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα. Αυτό έχει μάθει να κάνει. Όπως και εκατομμύρια άλλοι. Χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο, 'τρώνε' ο ένας τον άλλο, γιατί έτσι έχουν μάθει. Και δεν σκέφτονται ή δεν θέλουν να κάνουν αλλιώς. Ούτε ο θάνατος δεν τους αλλάζει την πορεία.

Όταν ο Marcel πουλάει ένα αυτοκίνητο στον άνεργο Francois Paradis, δεν το κάνει επειδή είναι αδίστακτός. Απλά έτσι έχει μάθει να λειτουργεί. Αρπάζει κάθε ευκαιρία για να πει το λογύδριό του. Ο Pilote προσφέρει στον ήρωά του μια ευκαιρία εξιλέωσης. Όταν ο Francois αργότερα αποπειράται να αυτοκτονήσει, ο πωλητής καταφτάνει, ως φίλος πλέον, και τον γλυτώνει. Ο αστυνομικός που του παίρνει κατάθεση τον ρωτά: "Ποια η σχέση σας μαζί του;". Ο Marcel, που χρειάστηκε να ζήσει την απώλεια μέσα στην οικογένειά του και παραλίγο να προσθέσει άλλη μια στην συνείδηση του, απαντά: "Του πούλησα ένα αυτοκίνητο. Είμαι απλά ένας πωλητής". Δείχνει πια να κατάλαβε την κενότητα της ύπαρξής του. Είναι ανυπόφορο να συναντάς ανθρώπους που περιγράφουν τον εαυτό τους μόνο με το επάγγελμά τους. Ασύμφορο...

Η συγκλονιστική ερμηνεία του Gilbert Sicotte εμπνέει μεγαλύτερο σεβασμό στην σημασία του νοήματος. Ο Marcel, λοιπόν, κάνει ό,τι κάνει χωρίς να ξέρει γιατί, όπως και ο περισσότερος κόσμος. Αυτή του την άγνοια την πλήρωσε ακριβά. Λέτε να το πληρώσουμε όλοι; Μια απόλυτα ευρηματική και γλυκιά ταινία που παρουσιάζει μια τραγική κατάσταση με έναν απλό και κατανοητό τρόπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα τα λόγια του συγχωρεμένου Bill Hicks: "Life is just a ride". Αυτό είναι και τίποτα παραπάνω...