Γράφει: Πέτρος Καλογεράς | 12.11.2011

Ο Alex δεν είναι και ο πιο ήρεμος άνθρωπος στον πλανήτη. Όταν η μητέρα του πηγαίνει στο νοσοκομείο μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, παθαίνει κρίση πανικού και ξεκινάει αμέσως από το Βουκουρέστι για να την φροντίσει. Όταν φτάνει στο νοσοκομείο, τίποτα δεν του πάει καλά. Δεν εμπιστεύεται τον γιατρό και βρίσκει τις συνθήκες ακατάλληλες για την άρρωστη μητέρα του. Επιμένει να την μεταφέρει στο Κλουζ, μια μεγαλύτερη πόλη, όπου πιστεύει ότι η περίθαλψη θα είναι καλύτερη. Όσο όμως δεν γίνεται το δικό του, μεταβάλλεται σε έναν μανιακό υποχόνδριο. Προσπαθώντας να βοηθήσει, πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, φαίνεται να τα κάνει χειρότερα, αγχώνοντας και ταλαιπωρώντας την μητέρα του, η οποία δείχνει μάλλον υγιής...

Νευρωτική, εύστοχη και ευφυής, η ταινία του Adrian Sitaru παραδίδει μαθήματα φαντασίας, και από σεναριακής και από σκηνοθετικής πλευράς. Η φυσική εμφάνιση και παρουσία των χαρακτήρων αλλά και του συνόλου της πλοκής, προσδίδει μια αυθεντικότητα στην ιστορία που, αν μη τι άλλο, την κάνει ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα. Ο Alex είναι ένας άνθρωπος που σίγουρα δεν ξέρει να ξεχωρίζει τα συναισθήματά του, δεν έχει πίστη στον εαυτό του, αλλά και στους άλλους. Η αμφιβολία για τον ίδιο και τους άλλους τον μετατρέπει σε υποχόνδριο. Αυτή η αδυναμία του να διαχωρίσει το σωστό από το λάθος, δημιουργεί συνεχώς την αίσθηση ότι, αργά ή γρήγορα, θα αποβεί μοιραία.

Η πλοκή ακολουθεί άρτια τις διακυμάνσεις της ψυχοσύνθεσής του, τονίζοντας την προβληματική προσωπικότητα του πρωταγωνιστή και την νοσηρή λειτουργικότητα των καταστάσεων που τον περιβάλλουν, με δόσεις χιούμορ και μια εμφανή διάθεση ψυχανάλυσης. Με έναν αριστοτεχνικό τρόπο οι αναλυόμενοι δεν είναι μόνο οι χαρακτήρες, αλλά και οι ίδιοι οι θεατές, που άλλοτε συμπάσχουν με τις υπερβολές και άλλοτε τις χλευάζουν.

Η σκηνοθεσία έχει σίγουρα φαντασία. Στην πλειονότητα χρησιμοποιούνται Point Of View (P.O.V.) πλάνα, αλλά όχι αποκλειστικά, με την προσοχή να δίνεται περισσότερο στα πρόσωπα και όχι στο χώρο. Ο Alex βρίσκεται σχεδόν συνέχεια στο επίκεντρο, με την κάμερα να καταγράφει με λεπτομέρεια τις συναισθηματικές του μεταπτώσεις και τις διάφορες συσπάσεις του προσώπου του. Η φυσική κίνηση της κάμερας ξεκουράζει το μάτι και η ευφυΐα ορισμένων πλάνων κεντρίζει την φαντασία του θεατή, βάζοντάς τη συνεχώς να δουλεύει. Αφού η προσοχή δίνεται στα πρόσωπα, ο θεατής καλείται να "διαβάσει" το χώρο μέσα από αυτά. Έτσι, οι ερμηνείες έχουν ένα μεγαλύτερο δείκτη δυσκολίας. Ο Alex και η μητέρα του είναι πειστικότατοι.

Καταγράφοντας την παράνοια που κάνει την εμφάνισή της μόλις περάσεις το κατώφλι του νοσοκομείου, το «Best Intentions» είναι μια φανταστική ψυχαναλυτική ταινία, για την εμμονή του ανθρώπου και την υπερβολή που γεννάται όταν προσβληθεί από το "σκουλήκι της αμφιβολίας". Μην σας κάνει εντύπωση αν ανακαλύψετε πολλούς σαν τον Alex...