|
Γράφει: Νεκτάριος Σάκκας | 12.11.2011 Η ζωή του 35άρη Alex αναστατώνεται όταν η μητέρα του μπαίνει ξαφνικά στο νοσοκομείο εξαιτίας ενός εγκεφαλικού επεισοδίου. Παρότι αυτό δεν αποδεικνύεται ιδιαίτερα σοβαρό, η ανησυχία του δε λέει να κοπάσει. Παρά τις παραινέσεις του γιατρού, του πατέρα του, της κοπέλας του αλλά και της ίδιας της μητέρας του, ο Alex εξακολουθεί να βρίσκεται σε αναμμένα κάρβουνα. Η υποχονδρίαση του τον οδηγεί σε μία σειρά από παράλογες ενέργειες προκειμένου να "προλάβει τα χειρότερα" που τόσο τρέμει ότι μπορεί να του στερήσουν την αγαπημένου του μητέρα.
Ένα από τα πιο παράξενα και συνάμα καλοδεχούμενα φιλμ του φεστιβάλ έρχεται από τη Ρουμανία και μάλιστα με πολύ... περίεργες προθέσεις. Σκηνοθέτης του ένας παλιός γνώριμος της διοργάνωσης, ο Adrian Sitaru, ο οποίος στο ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους με το "Κυριακάτικο Κάλεσμα" («Hooked») είχε κερδίσει τον Αργυρό Αλέξανδρο στο 49ο ΦΚΘ. Ο παραπάνω χαρακτηρισμός "παράξενο" έγκειται όχι τόσο στον αναμφίβολα εξαιρετικό στυλ κινηματογράφησης του Sitaru, αλλά στην ίδια την ψυχή του φιλμ που αποτελεί ένα γοητευτικό μυστήριο.
Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης που υπογράφει και το λεπτοδουλεμένο σενάριο του «Best Intentions», υιοθετεί στο σύνολο σχεδόν της ταινίας του μία σειρά από μονοπλάνα. Παρά τον ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας αλλά και τις παγίδες που εγκυμονεί η συγκεκριμένη επιλογή, ο Sitaru παραδίδει ένα άκρως σφιχτοδεμένο φιλμ που αγνοεί τον όρο "κοιλιά", απαγορεύοντας στο θεατή να εφησυχάσει, παρά το γεγονός ότι ποτέ δε συμβαίνει κάτι το πραγματικά αναπάντεχο. Με τον τρόπο αυτό ο Ρουμάνος κερδίζει επί της ουσίας το στοίχημα της ταινίας, αφού η ψυχολογική ταύτιση του θεατή έρχεται να κουμπώσει υποδόρια με τον φαινομενικά αψυχολόγητο ψυχισμό του ήρωα. Το κλου, άλλωστε, της ταινίας δεν είναι άλλο από το ερεθιστικά νεφελώδες ψυχολογικό υπόβαθρο του Alex, το προφίλ του οποίου αποκωδικοποιείται σαν rebus.
Με άλλα λόγια, το «Best Intentions» είναι ένα μυστήριο ψυχολογικό παζλ, η σύνθεση του οποίου προϋποθέτει από το θεατή να σταθεί απέναντι στον καθρέφτη που ορθώνει ο Sitaru στην οθόνη, αναζητώντας πίσω από τη λεπτή ειρωνεία και τη νεύρωση των διαλόγων τη δική του εξήγηση. Αν δεχθούμε φυσικά ότι υφίσταται "εξήγηση" όταν μιλάμε για την ανθρώπινη συμπεριφορά, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή εστιάζει στους δεσμούς αίματος. |