Γράφει: Πέτρος Καλογεράς | 10.11.2011

Η Camille και ο Sullivan ζουν έναν ονειροπόλο νεανικό έρωτα. Εκείνη δεκαπέντε, πιστεύει ότι όλα στην ζωή εξαρτώνται απ' τον έρωτα. Εκείνος δεκαεννιά, απεχθάνεται τις συμβάσεις και θέλει να ζήσει καινούργια πράγματα στην ζωή του. Αποφασίζει λοιπόν να φύγει στην Νότια Αμερική για να προκαλέσει νέες εμπειρίες. Η Camille δεν αντέχει ούτε στην σκέψη ότι θα τον χάσει για 10 μήνες. Όμως ο Sullivan έχει πάρει την απόφασή του.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, η Camille σπουδάζει αρχιτεκτονική και έχει σχέση με έναν καθηγητή της. Φαίνεται να έχει αφήσει πίσω τον πρώτο της έρωτα. Μέχρι που μαθαίνει τυχαία ότι ο Sullivan έχει επιστρέψει. Η μοιραία έλξη τους δεν μπορεί να τους κρατήσει χωριστά. Η Camille θα βρεθεί ανάμεσα σε δυο άνδρες που αγαπάει εξίσου, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Και πρέπει να διαλέξει ζωή...

Οι νεανικοί έρωτες έχουν πάντα κάτι το ιδιαίτερο. Ίσως φταίει η αίσθηση πως όταν είσαι νέος μπορείς να κάνεις τα πάντα. Να κλείσεις τον κόσμο στην χούφτα σου και να τον αλλάξεις. Και είσαι σίγουρος πως αυτή η πίστη στην αλλαγή είναι πιο πιθανή, όταν την μοιράζεσαι με κάποιον άλλο. Η Camille είναι πεπεισμένη πως αυτή η αίσθηση δεν είναι ψευδής. Μέχρι που έρχεται η σειρά της πραγματικότητας να βγει στην σκηνή. Τότε η κατάκτηση του κόσμου αναβάλλεται επ' αόριστον και αντικαθίσταται από την προσαρμογή σ' αυτόν.

Στην ζωή της Camille εμφανίζεται ένας δεύτερος έρωτας. Διαφορετικός, πιο γήινος. Η νοσταλγία του πρώτου δεν συμβαίνει λόγω της μεγαλύτερης έντασής του, αλλά επειδή λείπει το όνειρο. Το όνειρο ότι όλα είναι πιθανά. Μόνο ο Sullivan μπορούσε να τη φτάσει στα ουράνια και την ίδια στιγμή να την χώσει κάτω απ' τη γη. Κι αυτό έγινε το ναρκωτικό της. Η Camille έγινε παράδειγμα για τους στίχους της πρόσφατα αποθανούσας Amy Winehouse, "They tried to make me go to rehab, I said, no, no, no" και "Love is a losing game".

Ο λυρισμός που προσπαθεί να περάσει η Mia Hansen-Love είναι μεν παρών, αλλά όχι στο βαθμό που θα θέλαμε. Η ιστορία των δυο ηρώων της θυμίζει την αδυνατότητα της σχέσης του Julien και της Sophie στο «Jeux D'Enfants». Μόνο που της λείπει το πάθος και η αμετανόητη ροπή προς την καταστροφή. Κάποιος είπε ότι μόνο αν αγγίξεις τον θάνατο μπορείς να αισθανθείς τον έρωτα. Το «Un Amour De Jeunesse» είναι ελλιπές, όσον αφορά στην ένταση και την εναλλαγή συναισθημάτων. Η προβλεψιμότητά του δεν το αφήνει να αγγίξει την ζωτική σημασία του θέματός του. Με αυτόν τον τρόπο, φτάνει σε μια άνευρη κατάληξη που δεν του ταιριάζει και δεν αρκεί για να το αγαπήσεις.

Η κατάληξη, που επικυρώνεται μέσα από το τελευταίο γράμμα του Sullivan στη Camille, έχει τουλάχιστον την ευπρέπεια να υποστηρίξει αυτό που είπε η Latika στον Jamal στο «Slumdog Millionaire»: "[I thought] we would meet only in death". Ακόμα και αυτό όμως μοιάζει λίγο. Σ' έναν νεανικό έρωτα, δεν αρμόζει να φαίνεται τόσο λίγος...