Γράφει: Πέτρος Καλογεράς | 08.11.11

Στην ηλιόλουστη και θαλασσοδαρμένη Χαβάη, η καθημερινότητα δεν είναι καθόλου διαφορετική απ' αυτήν στον υπόλοιπο κόσμο. Η γυναίκα του Matt King (George Clooney), Elizabeth, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, ύστερα από ατύχημα που είχε με το σκάφος. Η κατάστασή της είναι κρίσιμη και ο Matt καλείται μετά από πολύ καιρό να προσέχει εξ' ολοκλήρου την μικρή του κόρη. Η σχέση του μαζί της, καθώς και με την γυναίκα του, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, εξαιτίας της πολυάσχολης φύσης του δικηγορικού επαγγέλματος, αλλά και των αναγκών που δημιουργεί η μεγάλη ακίνητη κληρονομιά του.

Όταν μαθαίνει ότι η κρίσιμη κατάσταση της γυναίκας του είναι μη αναστρέψιμη, πηγαίνει να βρει την μεγάλη του κόρη για να τον βοηθήσει. Εκείνη του αποκαλύπτει ότι η μητέρα της τον απατούσε. Ο Matt αρχίζει να ξεκαθαρίζει συναισθήματα και προτεραιότητες, και ταξιδεύει μαζί με τις κόρες του στο νησί Κουάι για να βρει τον εραστή της Elizabeth. Το ταξίδι αυτό θα τους σημαδέψει για πάντα...

Η κρίση έχει αρχίσει να μας κυνηγάει όπου κι αν βρεθούμε. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε μια πρωτοφανή κατάσταση στην πολιτική (και όχι μόνο) ζωή της χώρας και, σαν να μην έφτανε αυτό, το 52ο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης έκανε πρεμιέρα με θέμα μια οικογένεια σε κρίση. Το ευχάριστο είναι ότι η νέα ταινία του Alexander Payne έχει αρκετή δόση χιούμορ και φαίνεται να μας δείχνει το δρόμο για να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις, χωρίς να μας παίρνει από κάτω. Το γλυκό με το πικρό αλλάζουν συχνά θέσεις κατά τη διάρκεια της ταινίας κατασκευάζοντας ένα πολύ όμορφο πορτραίτο μιας οικογένειας που μένει στην Χαβάη, έχει μεγάλη περιουσία, αλλά παρόλα αυτά παραμένει ευάλωτη και δυστυχισμένη.

Το σενάριο μπλέκει με εξαιρετικά έξυπνο τρόπο τις πολλαπλές διακλαδώσεις της ζωής του Matt και των θυγατέρων του, για να τα ταιριάξει ύστερα απόλυτα, ώστε οι συνδέσεις να μην αποκτήσουν άοσμο χαρακτήρα. Η ιστορία της Χαβάης, η αγοραπωλησία της γης, η μοιχεία και οι έντονες σχέσεις μεταξύ πατέρα και θυγατέρων αλληλεξαρτώνται σε βαθμό "κακουργήματος", χωρίς να ξεφύγουν από την σοβαρή και σταθερή διήγηση των γεγονότων. Η χιουμοριστική διάθεση που πάντα συμπεριλαμβάνεται σε ταινίες του Payne, εισχωρεί όχι μόνο στην ψυχολογία του θεατή, αλλά και των χαρακτήρων, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι πιο αληθοφανές και πειστικό.

Πειστικές βέβαια είναι και οι ερμηνείες. Ειδικά του George Clooney. Τι να πούμε; Για άλλη μια φορά είναι καταπληκτικός. Σε κάνει να γελάς, να συγκινείσαι, να σκέφτεσαι. Αυτό που πρέπει δηλαδή. Η ταινία χρωστάει πολλά στον πρωταγωνιστή της. Δεν υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί που να προσδίδουν συνεχώς στην ερμηνεία τους την αίσθηση του αναπάντεχου, λες και πρόκειται για αυτοσχεδιασμό. Ο Clooney ανήκει επάξια σε αυτήν την κατηγορία.

Το «The Descendants» συνδυάζει τοπία, καταστάσεις, χιούμορ και συναισθήματα που μπορούν να σε κοιμίσουν (με την καλή έννοια) και να σε ξαφνιάσουν ευχάριστα. Από άποψη, δεν γίνεται ποτέ μονοδιάστατο. Οι διακυμάνσεις του μοιάζουν με τα τεράστια κύματα της Χαβάης, που στο τέλος καταλήγουν ήρεμα στην ακροθαλάσσια...