Γράφει: Πέτρος Καλογεράς | 08.11.11

Ο Jack επιστρέφει ύστερα από 20 χρόνια στην Ιρλανδία, για να δει τον ετοιμοθάνατο πατέρα του, Larry, με τον οποίο έχει τσακωθεί και δεν έχει σχέσεις. Ξοδεύει όλες του τις οικονομίες, για να έρθει από την Νέα Υόρκη και μόλις φτάνει στο χωριό ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του είναι απολύτως υγιής! Η εκρηκτική τους σχέση επανέρχεται στα προ εικοσαετίας επίπεδά της και οι συγκρούσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Στην προσπάθειά του να βρει τρόπο να επιστρέψει στην Αμερική, γνωρίζει την ενδιαφέρουσα Αμερικανίδα Grace και μαθαίνει ότι ο πατέρας του είναι όντως άρρωστος. Όταν η Grace επιστρέφει στην Αμερική, ο Jack και ο Larry περνούν χρόνο μαζί και προσπαθούν να ανακαλύψουν από την αρχή την σχέση τους. Ο Jack αρχίζει να ξεπερνά τον θάνατο της μητέρας του αλλά και τον επερχόμενο του πατέρα του...

Μια ιστορία ενηλικίωσης που άργησε πολύ να έρθει και που την έσχατη στιγμή επιτυγχάνεται, ώστε ο Jack να μπορέσει να συνεχίσει την ζωή του χωρίς "μισοτελειωμένες δουλειές". Η σχέση του πατέρα και του γιου μοιάζει υγιής, καθώς ο κανόνας είναι να διαφωνούν μέχρι αηδίας για μικροπράγματα. Έτσι και εδώ. Πατέρας και γιος ζουν μια καταιγίδα μέχρι να επέλθει η νηνεμία.

Η λέξη "αποβάθρα", που αναφέρεται στον τίτλο, είναι η αρχή και το τέλος όλων. Εκεί άρχισε η κόντρα, όταν σκοτώθηκε η μητέρα και εκεί τελειώνει η διένεξη . Μοιάζει λοιπόν η ζωή του Jack να χειραγωγείται από την ύπαρξή της. Δεν είναι τυχαίο ότι η κάθαρση και ο διαχωρισμός του παρελθόντος με το μέλλον, γίνεται σε μια αποβάθρα της Νέας Υόρκης. Στα αξιοσημείωτα της ταινίας, είναι η εξαιρετική ερμηνεία του πατέρα, Karl Johnson, ενός γνήσιου Ιρλανδού που βρίζει και φωνάζει διαρκώς και ενός γνώριμου προσώπου, της Lilli Taylor («High Fidelity», «Ransom», «The Haunting») που η σύντομή παρουσία της βοηθάει τον Jack να καθαρίσει από εγωισμό και πικρία.

Μια γλυκιά ταινία με επίκεντρο την αποδοχή του παρελθόντος αλλά και ανθρώπων που έχουν διαφορετική ιδιοσυγκρασία και φλερτάρουν συνέχεια με τον πανικό και τις εντάσεις. Το «The Pier» αποδεικνύει πως ότι κι αν γίνει ο άνθρωπος έχει πάντα μια πλευρά που τον κάνει να ταιριάζει με τον υπόλοιπο κόσμο. Αρκεί να έχει την διάθεση να την φέρει στην επιφάνεια. Ένας πατέρας στα τελευτάια του δεν μπόρεσε να την κρύψει από τον γιο του. Είναι όμως ανάγκη να φτάνουμε στην άκρη της αποβάθρας για να το κατλάβουμε;