Γράφει: Θανάσης Γεντίμης | 13.10.2011

Το 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί φέτος ένα πλήρες αφιέρωμα στο έργο του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, προβάλλοντας από τα πρώτα - άγνωστα στην Ελλάδα - μικρού μήκους φιλμ του, μέχρι τις βραβευμένες ταινίες μυθοπλασίας που σημάδεψαν το ελληνικό σινεμά των τελευταίων ετών, καθώς και την πολυαναμενόμενη τελευταία ταινία του «Man At Sea». Το αφιέρωμα θα συνοδεύεται από ειδική δίγλωσση έκδοση.

Από τους πλέον διακεκριμένους έλληνες σκηνοθέτες, με διεθνή παρουσία και διακρίσεις σε παγκόσμια φεστιβάλ, ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης γεννήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας από έλληνες γονείς και ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία επτά ετών. Πραγματοποίησε σπουδές οικονομικών, ιστορίας και φιλοσοφίας στην Αγγλία, όπου και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στο σινεμά κάνοντας ανεξάρτητες, χαμηλού προϋπολογισμού ταινίες μικρού μήκους, αλλά και ταινίες για το Channel 4 και το BBC.

Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, θα πραγματοποιήσει η νέα ταινία του δημιουργού, «Man At Sea», η οποία συμμετείχε στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η ταινία θα προβληθεί στην 52η διοργάνωση με νέο μοντάζ, το οποίο έχει επιμεληθεί ο σκηνοθέτης. Η δράση τοποθετείται εξ ολοκλήρου επάνω σε ένα πετρελαιοφόρο, ο καπετάνιος του οποίου διασώζει μαζί με τη γυναίκα του μια ομάδα λαθρομεταναστών. Λαθρομετανάστευση και οικογένεια -δυο δυσλειτουργικοί μικρόκοσμοι εγκλωβισμένοι ο καθένας στον εαυτό του- οδηγούν σε αβέβαιη εκτόνωση της εσωτερικής τους έντασης.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα προβληθούν, χαρακτηριστικές μικρού μήκους ταινίες του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, στις οποίες διαφαίνεται ήδη τόσο το ύφος, όσο και ο θεματικός προσανατολισμός του δημιουργού. Αλλες φορτισμένες με προσωπικό τόνο, ενώ άλλες αγγίζουν την ψυχεδέλεια καλύπτοντας θεματικές όπως η φύση, το αστικό τοπίο και η σεξουαλικότητα.

Ανάμεσα στις μικρού μήκους ταινίες ξεχωρίζουν δυο ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε προσωπικότητες το έργο των οποίων τον επηρέασαν: το Α Desperate Vitality (1992) για τον Πιερ Πάολο Παζολίνι και τους Τρώες για τον Κ.Π. Καβάφη (αποσπώντας το βραβείο Teddy στη Berlinale το 1990). Ενδεικτικές του ύφους του σκηνοθέτη, είναι τρεις ακόμη βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες: το Caught looking (βραβείο Teddy στη Berlinale το 1991), το North of Vortex (βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στο Φεστιβάλ Σικάγο 1991) και το Μια Θέση Στον Ήλιο, η πρώτη επαφή του σκηνοθέτη με το ελληνικό κοινό (βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ της Δράμας το 1995).

Προφανώς στο πλαίσιο του αφιερώματος θα δουμε και το σύνολο της μεγάλου μήκους φιλμογραφίας του: Κατ' αρχήν το ντεμπούτο του με τίτλο «Κοντά Στον Παράδεισο» (3 Steps To Heaven) από το 1995 το οποίο συμμετείχε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Κανών, είναι ένα «ηλεκτρισμένο», γεμάτο σασπένς και μαύρο χιούμορ, θρίλερ, με φόντο το νυχτερινό Λονδίνο.

Το «Από Την Ακρη Της Πόλης» (1998) που τον έκανε ευρύτερα γνωστό και αφηγείται τα έργα και τις νύχτες μιας ομάδας ρωσοπόντιων μεταναστών, του 17χρονου Σάσα και της παρέας του. Η ταινία απέσπασε βραβείο Σκηνοθεσίας στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 39ου ΦΚΘ καθώς και Κρατικό Βραβείο Ποιότητας: Δεύτερη ταινία μυθοπλασίας.

Στον «Δεκαπενταύγουστο» η άδεια καλοκαιρινή πρωτεύουσα δίνει το ερέθισμα στον σκηνοθέτη να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις και όλα τα μικρά θαύματα που προσδοκά ο καθένας μας (Συμμετοχή στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου 2002) ενώ ο «Όμηρος» το 2005 χτίστηκε πάνω στο πραγματικό τραγικό περιστατικό λεωφορειοπειρατείας που είχε συγκλονίσει πριν δώδεκα χρόνια. Μια πολιτική ταινία που αναλύει με στυλ σχεδόν ρεπορταζιακό την απελπισία ενός ξένου που παλεύει μάταια να νικήσει τα στερεότυπα και τη ρατσιστική μανία των γύρω του (Βραβείο σκηνοθεσίας και 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους στο 46ο ΦΚΘ.

Όπως κι οι ήρωές του, έτσι κι ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, "δεν μασά τα λόγια του". Τολμά, αμφισβητεί, ενίοτε προκαλεί, όχι για να προκαλέσει, αλλά για να προσκαλέσει το κοινό σε μια άλλη θέαση του κόσμου.