Ο ντετέκτιβ Thomas Craven (Mel Gibson) περιμένει την κόρη του, Emma (Bojana Novakovic), στο αεροδρόμιο. Όταν συναντιούνται αμέσως γίνεται έκδηλη μια ελαφριά αμηχανία ανάμεσα τους. Συζητούν, αλλά φαίνεται κάτι να μην πάει καλά με την ζωή της Emma. Φτάνουν στο σπίτι. Η Emma κάθεται στο τραπέζι να φάει και ξαφνικά αρχίζει να αιμορραγεί απο τη μύτη και το στόμα. Ο Thomas τρομάζει και την αρπάζει για να την πάει γρήγορα στο νοσοκομείο. Θέλει να του μιλήσει. Δεν προλαβαίνει όμως. Ένας μασκοφόρος είναι στημένος έξω απο το σπίτι, φωνάζει 'Craven' και πυροβολεί. Η Emma κείτεται νεκρή στο πάτωμα του σπιτιού. Η ιστορία μόλις άρχισε...

Μετά από 6 χρόνια ο Mel Gibson επανέρχεται μπροστά από τον φακό, σε έναν ρόλο, γνώριμο γι' αυτόν, που σίγουρα του πάει γάντι. Και στο «Edge of Darkness» αποδεικνύει οτι 'το έχει' ακόμα. Με πολλά κοινά στοιχεία με το «Taken» αλλά αρκετά καλύτερο, έχει δυο βασικές διαφορές. Πρώτον, η κόρη του δεν απάγεται αλλά πεθαίνει, προσδίδοντας στην σχέση πατέρα και κόρης την τελεσίδικη και μη αναστρέψιμη παρουσία του θανάτου. Δευτερόν, ο Gibson, σε αντίθεση με το Liam Neeson, ξεκινώντας απο την βάση του θανάτου, είναι ένας ήρωας πιο τρωτός και πιο ανθρώπινος, κερδίζοντας την συμπάθεια και την εκτιμησή μας. Αν προσθέσουμε τα πολύ καλύτερα πλάνα του έμπειρου Martin Campell, τις μεταβάσεις στην αφήγηση που γίνονται με την old school τεχνική της βαρύγδουπης ατάκας και την συμβολή του πειστικού Ray Winstone στις ερμηνείες, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για μια εξαιρετική δουλειά για το είδος της. Ένα είδος που δεν είναι ξεκάθαρο, καθώς η ταινία έχει πολλά θέματα και ξεφεύγει ενίοτε απο την αφοσίωση στην εκδίκηση. Αυτό όμως είναι που αυξάνει την ένταση και το ενδιαφέρον. Η γοητεία του ανένταχτου...

Μια ταινία, που θέλει προσοχή για να την παρακολουθήσεις, που έχει στοιχεία δράσης χωρίς αυτό να γίνεται αυτοσκοπός, θεωρίες συνωμοσίας και πολλές συγκινητικές στιγμές. Το νόημα που δίνει ο Martin Campell στην ιστορία την κρατάει σε υψηλά επίπεδα. Εμείς πάντως την ευχαριστηθήκαμε...