Η οικογένεια του Clyde Shelton (Gerard Butler) δολοφονείται. Ο δημόσιος κατήγορος Nick Rice (Jamie Foxx) πείθει τον έναν από τους δράστες να καταθέσει εναντίον του συνενόχου του. Αφού περνούν 10 χρόνια, και ο δολοφόνος είναι ελεύθερος, ο Clyde αποφασίζει να πάρει την εκδίκηση του. Στόχος του, όλοι όσοι αναμείχθηκαν στη δίκη. Σκοπός του, να ξεμπροστιάσει το παραδικαστικό σύστημα. Οι ικανότητες του είναι άγνωστες. Και παρόλο που συλλαμβάνεται για τον βασανιστικό θάνατο του δολοφόνου, δεν σταματά να τις επιδεικνύει, ακόμα και μέσα από το κελί του...

Μια ιστορία εκδίκησης ενός νομοταγούς πολίτη. Το δυσνόητο αυτής της πρότασης και η λύση του μυστηρίου της αρκούν για να συνοψίσεις το κομμάτι της ταινίας που έχει ενδιαφέρον. Μια σειρά φόνων που γίνονται από έναν ήδη κρατούμενο και μια σειρά χτυπήματα στην καρδιά του αμερικάνικου δικαστικού συστήματος. End of story...

Το μεμπτό της υπόθεσης είναι ότι με αυτό το θέμα κάποιος θα περίμενε μια πολύ καλύτερη και κυρίως συναρπαστική ταινία, από αυτό που καταλήγει να βλέπει. Με έναν σκηνοθέτη (F. Gary Grey) αρκετά καλό σε αυτού του είδους τα project και ένα cast που προβάλλεται ως δυναμικό και έμπειρο, ο οποιοσδήποτε θα περίμενε ένα καλύτερο αποτέλεσμα.

Με το σενάριο να είναι δυνατό μόνο στην πλαισίωση του και όχι στις λεπτομέρειες, με τον σκηνοθέτη να οδηγεί την ταινία πάνω σε επιφανειακά ιδεώδη, το αποτέλεσμα δεν δείχνει τίποτα παραπάνω από το βόλεμα των ιθυνόντων επάνω στο πρωτότυπο των φόνων και στην γροθιά του στο σύστημα. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά την ερμηνεία του Jamie Foxx («Ray») που δεν βρίσκει τα πατήματα του και την άνοστη μετριότητα του Gerard Butler («300», «Gamer») τότε μπορούμε να μιλήσουμε όχι μόνο για το επιφανειακό του πράγματος, αλλά και για τον πυρήνα ενός πρόχειρου φιλμ.

Τελικά οι σκηνές των φόνων είναι αναμενόμενες μέσα στην πρωτοτυπία τους και σε συνδυασμό με μερικά ανεξήγητα κενά στην αφήγηση, το αρχικό σχέδιο που έχει στο στόχαστρο το παραδικαστικό σύστημα κολλάει στην επαναπαυμένη αισιοδοξία ολόκληρου του επιτελείου. Το αληθοφανές βέβαια δεν είναι το ζητούμενο αλλά δεν βλάπτει που και που να βάζεις την φαντασία σου να δουλέψει.

Το συμπέρασμα που μας αφήνει το «Law Abiding Citizen» είναι το γνωστό 'καλή ιδέα, κακό αποτέλεσμα' μίας και η ουσία χάνεται από πολύ νωρίς, αφού το αρχαίο θεατρικό καθήκον της εκδίκησης και η εναντίωση στο σύστημα δεν φτάνουν για να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή, για μια ταινία που 'χαραμίζει το ταλέντο της'.