Nothing But The Truth

Μια δημοσιογράφος, η Rachel Armstrong (Kate Beckinsale), αποκαλύπτει ότι η αμερικανική κυβέρνηση επιτέθηκε στη Βενεζουέλα, λόγω εμπλοκής της τελευταίας σε απόπειρα δολοφονίας του Αμερικανού Προέδρου, αγνοώντας την έκθεση μιας πράκτορα της CIA που υποστήριζε ότι δεν προκύπτει από πουθενά η εμπλοκή της Βενεζουέλας στην απόπειρα κατά του προέδρου. Στη συνέχεια κινητοποιούνται θεοί και δαίμονες προκειμένου η Armstrong να αποκαλύψει την ταυτότητα του πληροφοριοδότη, καθώς βάσει ισχύουσας διάταξης η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός μυστικού πράκτορα συνιστά απειλή για την εθνική ασφάλεια.

Σε αυτό το σημείο ο Rod Lurie (ο σκηνοθέτης) διαπράττει το πρώτο φάουλ. Γιατί στην ταινία του ουδείς ασχολείται με τα αδιάψευστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση επιτέθηκε σε χώρα με ψευδή στοιχεία σε βάρος της. Ούτε καν η βασική ηρωίδα που τόσο πάλεψε για αυτή την υπόθεση! Επομένως το πολιτικό στοιχείο παραμερίζεται νωρίς στο «Nothing but the Truth».

Στη δεύτερη πράξη, που ακολουθεί, το βάρος του φιλμ επιμερίζεται μεταξύ των προσωπικών επιπτώσεων που έχει η υπόθεση για τους εμπλεκόμενους και ενός πολύ ενδιαφέροντος ζητήματος στάθμισης συμφερόντων. Έχουμε λοιπόν μια ειδικότερη έκφανση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου, την ελευθερία του τύπου. Ένας από τους περιορισμούς του δικαιώματος αυτού είναι η εθνική ασφάλεια. Σε τι έκταση όμως θα πρέπει να φτάνει η συστολή του δικαιώματος, προκειμένου να διαφυλαχθεί η εθνική ασφάλεια; Μήπως η επιβολή αποκάλυψης του ονόματος των πληροφοριοδοτών των εκπροσώπων του Τύπου στο όνομα της εθνικής ασφάλειας συνιστά απαράδεκτο περιορισμό ενός θεμελιώδους συνταγματικού δικαιώματος και συνεπώς προκαλεί τη διατάραξη της ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος; Μήπως έχουμε φτάσει σε μια εποχή που, στο όνομα της ικανοποίησης ενός γενικού και αόριστου αισθήματος ασφάλειας και στο όνομα μιας νεφελώδους, 'ασύμμετρου' απειλής, καταστρατηγούμε βασικές συνταγματικές αρχές;

Πάρτε για παράδειγμα τη διάταξη που ψήφισε πρόσφατα το θερινό τμήμα της Ελληνικής Βουλής για τη λειτουργία των καμερών, για να ικανοποιήσει τάχα την ανάγκη ενίσχυσης της ασφάλειας των πολιτών. Κάμερες παντού! Περιστρεφόμενες, με δυνατότητα καταγραφής ήχου, τοποθετημένες σε σοκάκια και παράδρομους, στραμένες ακόμα και στην είσοδο της πολυκατοικίας μας! Μα κύριοι, σκοπός της ασφάλειας είναι η ελευθερία! Καθιστώντας την ασφάλεια ξεχωριστό προστατευόμενο αγαθό, διαταράσσεται αυτή η σχέση σκοπού και μέσων. Ακριβώς επειδή η ελευθερία είναι ο σκοπός της ασφάλειας, προτεραιότητα πρέπει να δίνεται στην ελευθερία! Τοποθετώντας την ασφάλεια στο ίδιο βάθρο με την ελευθερία, και καθιστώντας την πρώτη προϋπόθεση της δεύτερης, διαταράσσεται η σχέση συμψηφισμού και σε κάθε περίπτωση πριμοδοτείται η ασφάλεια! Έτσι η ελευθερία καθίσταται αγαθό πολυτελείας, κατάλληλο μόνο για τους ειρηνικούς, τους 'ήσυχους' καιρούς και, δίχως ίχνος υπερβολής, τίθεται σε κίνδυνο η δημοκρατική φύση του πολιτεύματος. Ο μεγαλύτερος εχθρός της δημοκρατίας είναι ο μεροκαματιάρης μικρομεσαίος που δηλώνει με ύφος χιλίων καρδιναλίων ότι "όποιος δεν έχει κάτι να κρύψει, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα"! Γιατί πάνω στη δική του ανασφάλεια πατά η νομοθετική εξουσία, προκειμένου να περάσει ξεδιάντροπα αντισυνταγματικούς και ανυπολόγιστα επικίνδυνους δικαιικούς κανόνες.

Κλείνουμε την παρένθεση που ανοίξαμε και επιστρέφουμε στο φιλμ. Ο Lurie κατορθώνει μέχρι ένα σημείο να διατηρήσει τις ισορροπίες μεταξύ νομικού προβληματισμού και προσωπικού δράματος και αποσπά μεστές και καλοζυγισμένες ερμηνείες από το σύνολο του cast. Κρατά δε τα πάντα σε ρεαλιστικό επίπεδο και μέχρι ενός σημείου αποφεύγει μελοδραματισμούς και ευκολίες που έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε παλιότερες δουλειές του..

Από ένα σημείο και έπειτα όμως ο Lurie διαπράττει και δεύτερο φάουλ. Προκειμένου να κάνει κατανοητό και στον πλέον επιπόλαιο θεατή το μέγεθος της θυσίας της ηρωίδας, προσθέτει στο διάβα της δοκιμασίες που προκαλούν τη νοημοσύνη μας. Επίσης πριμοδοτεί καταφανέστατα την προσωπική πλευρά του δράματος, σε σημείο που, όταν έρθει το φινάλε, να διαπιστώνουμε ότι αντικείμενο του φιλμ ήταν εξαρχής...τα μητρικά ένστικτα του βασικού χαρακτήρα! Με το περί ού ο λόγος φινάλε ο Lurie διαπράττει το τρίτο φάουλ που είναι πολύ σκληρό και σηκώνει μέχρι και κόκκινη κάρτα. Επιλέγει για επίλογο μια εξυπνακίστικη και αχρείαστη ανατροπή, που εκτός του ότι έχει μοναδικό στόχο να προκαλέσει την έκπληξη και τη συγκίνηση του θεατή, καταστρέφει ολοσχερώς την αίσθηση...Chinatown που πλανάται στην ατμόσφαιρα το δεκάλεπτο που έχει προηγηθεί και καθιστά αμβισβητήσιμο τον λόγο για τον οποίο γίνεται όλη η φασαρία : το ήθος της ηρωίδας!!!

Παρά την εκνευριστική κατακλείδα και τις ανεκμετάλλευτες πτυχές της ιστορίας, το «Nothing But the Truth» έχει να επιδείξει αρκετές αρετές. Ωστόσο, αναλογιζόμενοι πόσες ευκαιρίες είχε ο Lurie να κάνει μια 'μεγάλη' ταινία και τις άφησε να πετάξουν, η αίσθηση που μένει στο στόμα είναι μάλλον εκείνη της ελαφράς απογοήτευσης...

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 24-09-2009  |  Διανομή: Audiovisual  |  Επίσημο Site