The Good, The Bad, The Weird

Ένας άντρας που παραήταν άπληστος για να είναι καλός. Ένας άντρας που ήταν πολύ περήφανος για να είναι κακός. Ένας άντρας που παραήταν τρελός για να είναι καλός ή κακός. Στην Μαντζουρία του '40 οι τρεις τους θα έρθουν αντιμέτωποι μεταξύ τους με αφορμή έναν χάρτη που οδηγεί σε θησαυρό ανυπολόγιστης αξίας.

Ο Kim Ji-Woon έχει καταφέρει να κάνει το όνομά του να παίζει στους καλλιτεχνικούς κύκλους, δίχως να έχει παραδώσει κάποια 'μεγάλη' δουλειά. Το γεγονός οφείλεται πιθανότατα στην εμφανέστατη ικανότητα του να υπηρετεί με συνέπεια το είδος με το οποίο καταπιάνεται και να αναπαράγει με μαεστρία τις συμβάσεις που το διακρίνουν. Ωστόσο το συγγραφικό του... alter ego συνήθως στήνει παγίδες εδώ κι εκεί, επηρεάζοντας δυσμενώς το τελικό αποτέλεσμα. Μετά το ατμοσφαιρικό «Tale of Two Sisters» με τα 15 φινάλε και το ψευδο - auterίστικο noir «Bitersweet Life», o Κορεάτης δημιουργός δοκιμάζει τις δυνάμεις του στo western και παραδίδει την καλύτερη δουλειά της μέχρι τώρα φιλμογραφίας του. Ο Κορεάτης δανείζεται στοιχεία από όλη σχεδόν τη φιλμογραφία του Leone, με έμφαση στην διασημότερη δημιουργία του μετρ, από την οποία ξεπατικώνει -πέραν του τίτλου- το βασικό story, τον αμοραλισμό των κεντρικών χαρακτήρων, τη σεκάνς της τελικής μονομαχίας... ακόμα και η τοποθέτηση της ιστορίας σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πεδίο, δεν αποτελεί οργανικό στοιχείο του μύθου, αλλά απλώς άλλο ένα homage στον 'Καλό, τον Κακό και τον Ασχημο'! Φυσικά ο Kim Ji-Woon δε διαθέτει ούτε τις πλανοθετικές, ούτε τις ενορχηστρωτικές ικανότητες του Ιταλού μετρ, αλλά του αναγνωρίζουμε ότι έχει αίσθηση του σκηνοθετικού μέτρου και timing.

Ο Κορεάτης δημιουργός επιλέγει μια ελαφρώς πιο καρτουνίστικη προσέγγιση της ιστορίας και χορογραφεί με μαεστρία τόσο τις action sequences, όσο και τα διαλείμματα ανάμεσά τους. Higlight της ταινίας του μια σκηνή καταδίωξης, όπου γίνεται της μουρλής υπό τους ήχους μιας ορχηστρικής διασκευής της... διασκευής του «Don't Let Me Be Misunderstood» από τους Santa Esmeralda. Ο κυριότερος λόγος που επιτυγχάνει εκεί που άλλοι ασιάτες ομόλογοί του απέτυχαν (βλέπε 'Τα δάκρυα του Μαύρου Τίγρη', «Sukiyaki Western Django») είναι η ομοιογένεια που διέπει το υλικό του, εν αντιθέσει με τα προαναφερθέντα φιλμ.

Το «The Good, The Bad, The Weird» είναι ένα διαβολεμένα διασκεδαστικό 'καμπόικο', που διεκδικεί με αξιώσεις μια θέση στους αξιόλογους εκπροσώπους του είδους, χωρίς βέβαια να επιτυγχάνει ή (καλύτερα) να επιδιώκει την επανίδρυση του τελευταίου. Αδιαμφισβήτητα η καλύτερη επιλογή για θερινό σινεμά!

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 11-06-2009  |  Διανομή: Seven Films  |  Επίσημο Site