Πάνω από μια δεκαετία μετά το «Land and Freedom» του 1995, ο Ken Loach επιστρέφει με μια ακόμη αμιγώς ιστορική και πολιτική ταινία. Το «The Wind That Shakes The Barley» (τίτλος δανεισμένος από ένα παραδοσιακό ιρλανδικό τραγούδι) αφηγείται την ιστορία δύο νεαρών ιρλανδών αδερφών στη διάρκεια της ταραγμένης δεκαετίας του 1920. Ο μικρότερος, Damien O'Donovan (Cillian Murphy) έχει σπουδάσει γιατρός και ετοιμάζεται να φύγει για να εργαστεί σε νοσοκομείο το Λονδίνου. Ο αδερφός του, Teddy (Padraic Delaney), κατέχει σημαντική θέση στην Αντίσταση των Δημοκρατικών Ιρλανδών ενάντια στους Αγγλους κατακτητές. Ο Damien αρνείται να πάρει πολιτική θέση μέχρι τη στιγμή που ένας φίλος του πεθαίνει από τον ανελέητο ξυλοδαρμό Αγγλων στρατιωτών για ασήμαντη αφορμή. Εγκαταλείπει τα σχέδιά του και γίνεται μέλος του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA), ακολουθώντας τον αδερφό του σε αιματηρές συμπλοκές και στα βουνά, μέχρι την υπογραφή μιας συνθήκης που διαιρεί τις τάξεις του IRA και φέρνει τα δύο αδέρφια σε αντίπαλα στρατόπεδα με αναπόφευκτα τραγικά αποτελέσματα.

Ο μεγάλος βρετανός ρεαλιστής σκηνοθέτης καταπιάνεται αυτή τη φορά με ένα μελανό σημείο στον αγώνα της απελευθέρωσης της Ιρλανδίας. Ισορροπώντας επιδέξια ανάμεσα στο πολιτικό και το ανθρώπινο δράμα, ο Loach μας δίνει μια από τις καλύτερες ταινίες του, αν όχι την καλύτερη. Δε χαρίζεται σε κανέναν και δε διστάζει ούτε για μια στιγμή να δείξει απροκάλυπτα όχι μόνο τις απάνθρωπες πράξεις των Αγγλων στρατιωτών, αλλά ακόμα και βαρβαρότητες που προκλήθηκαν από μέλη του IRA. Για παράδειγμα, η σκηνή όπου ο νεαρός Damien καλείται (από το 'καθήκον') να εκτελέσει έναν ακόμα νεαρότερο συμμαχητή του, επειδή ο τελευταίος λύγισε και αποκάλυψε πληροφορίες, όχι μόνο αρκεί για να παγώσει το αίμα, αλλά μπορεί να λειτουργήσει και σαν εφαλτήριο πολλαπλών σημειολογικών και φιλοσοφικών προεκτάσεων αφού το νεαρό της ηλικίας του εκτελεσθέντος έρχεται σε αντίθεση με το παλαιό της ιδεολογίας του αγώνα του(ς) και η πολυεπίπεδη ψυχολογική κατάσταση του εκτελεστή αντιπαραβάλλεται με την απλή και γυμνή ομορφιά της ιρλανδικής υπαίθρου. Η αποκορύφωση του δράματος έρχεται με την έντονη κριτική του σκηνοθέτη για την εσωτερική διάσπαση των Δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού, δείχνοντας τη μια μεριά (του Teddy) να συμβιβάζεται με την πολιτική λύση που πρότειναν οι Αγγλοι και την άλλη (του Damien) να παραμένει προσκολλημένη στην αντάρτικη νοοτροπία και ανήμπορη να δει τα πράγματα σ' ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο. Όταν δε, κυριολεκτικά, αδερφός στρέφεται εναντίον αδερφού, ο Loach προσφέρει στιγμές αριστουργηματικού κινηματογράφου με συνέπεια, ωριμότητα και αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Η σκηνοθεσία και η φωτογραφία είναι, όπως πάντα, υψηλού επιπέδου και αναδεικνύουν σε κάθε σκηνή τις λεπτές ισορροπίες που οι ήρωες καλούνται να κρατήσουν. Γενικότερα, το «The Wind That Shakes The Barley» δε χάνει το ρυθμό του ούτε στιγμή, ακόμα και στις 'ρομαντικές' σκηνές του Damien και της ερωμένης του, Sinead (πολύ καλή ερμηνεία από τη νέα Orla Fitzgerald), ενώ στις τελευταίες πράξεις η εσωτερική ένταση ξεχειλίζει και οδηγεί στο σπαραχτικό φινάλε αποφεύγοντας κοινότοπους μελοδραματισμούς και μεγαλόπνοες εκρήξεις. Ο Cillian Murphy, μεταμορφωμένος απ' ό,τι μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα, είναι απλά καταπληκτικός στο δύσκολο ρόλο του μικρού αδερφού, που εύκολα μπορεί να καταντήσει φαιδρός, και φτάνει στο καλύτερο σημείο της υποκριτικής του πορείας δίνοντας μια κλασική ερμηνεία. Αναμφισβήτητα, η καλύτερη ταινία του φετινού χειμώνα, και ένας από τους αξιότερους Χρυσούς Φοίνικες των τελευταίων ετών στις Κάννες.