Le Temps Qui Reste

Ο Χρόνος Που Απομένει

Παραγωγή: 2005  |  Διάρκεια 85'

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Francois Ozon

Πρωταγωνιστούν: Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni Tedeschi, Daniel Duval, Marie Riviere

Κριτική: Νεκτάριος Σάκκας

Σας παρουσιάζουμε το Romain. Είναι ένας νεαρός επιτυχημένος ομοφυλόφιλος φωτογράφος που ζει μία έντονη ζωή. Πραγματοποιεί συνεχώς επαγγελματικά ταξίδια, κάνει συχνά χρήση ναρκωτικών ουσιών, συζεί με τον εραστή του και όλα αυτά εν γνώσει της οικογένειάς του. Είναι ένας εσωστρεφής, εγωκεντρικός τύπος που προσπαθεί να είναι αντισυμβατικός και κυνικός και μάλλον αυτή είναι η αιτία που εχθρεύεται τόσο την αδερφή του, η οποία φαντάζει για αυτόν κοινότυπη. Δείχνει ισχυρός και σίγουρος για τον εαυτό του μέχρι τη στιγμή που ένα λιποθυμικό επεισόδιο τον οδηγεί στο νοσοκομείο και εκεί θα ακούσει κάτι τραγικό: πάσχει από καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο και είναι καταδικασμένος. Έχοντας λίγους μήνες μόνο ζωής μπροστά του τον παρακολουθούμε στο χρόνο που του απομένει.

Το προσωπικό δράμα ενός νέου ανθρώπου όταν μαθαίνει πως το τέλος του είναι κοντά είναι το θέμα της νέας δημιουργίας του Ozon που μετά το «Sous Le Sable», αποτελεί τη δεύτερη ταινία που καταπιάνεται με το θάνατο, την απώλεια και το πένθος. Το μελόδραμα αυτό ακολουθεί σιωπηρά τον ήρωα που δείχνει εξ αρχής ευάλωτος και τρωτός παρά τη φαινομενική σκληρότητά του. Μπορεί η ατμόσφαιρα στο φιλμ να είναι η αρμόζουσα χωρίς μελό ακρότητες και ο Poupaud να μας πείθει για μελλοθάνατος, όμως η κάμερα δεν επικεντρώνεται τόσο στις προσωπικές σχέσεις του πρωταγωνιστή με τους οικείους του (παρά μόνο ίσως σε ότι αφορά με τη γιαγιά του) και παρουσιάζει τη μεταστροφή της στάσης του απέναντι στη ζωή με κλισέ και προχειρότητα.

Αντίθετα ο Ozon επιλέγει περισσότερο να ασχοληθεί με τις ερωτικές προτιμήσεις του ήρωα και τη λαγνεία που τον διακρίνει παρά το 'ξεγύμνωμα' της ψυχής του ενώπιον του επικείμενου τέλους. Αυτό λειτουργεί σε ένα βαθμό ευτελιστικά για τη θεματική της ταινίας που μερικές φορές θαρρείς πως επιζητά απλώς να προκαλέσει το θεατή και όχι να τον προβληματίσει ή να τον κάνει να συναισθανθεί. Αραγε ένας 'νεκρός' συναισθηματικά άνθρωπος που 'ανασταίνεται' μπροστά στο θάνατό του, 'σκοτώνει' το σώμα του στο ερωτικό παζάρι όπου και όπως να 'ναι; Εκτός βέβαια αν κατά το σκηνοθέτη το επικείμενο τέλος ενός ατόμου συνιστά μία καλή ευκαιρία για πειραματισμό και ξεσάλωμα. Ο θάνατος, δυστυχώς ή ευτυχώς, αποτελεί ένα πολύ σοβαρό και απαιτητικό θέμα (και) για τη τέχνη και εδώ ο Ozon δείχνει μάλλον ανέτοιμος να αναμετρηθεί με ένα τέτοιας σοβαρότητας εγχείρημα. Η ταινία σώζεται κυρίως χάρη στο επίπεδο δυσκολίας της θεματικής της και στην επιτυχημένη πένθιμη - σχεδόν νεκρική - αφήγησή της.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16-03-2006  |  Διανομή: Rosebud  |  Επίσημο Site

ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ:

Σας Προτείνουμε Ακόμη

Το Πρόγραμμα των Προβολών

Αναζήτηση με τον Πρωτότυπο Τίτλο

Αναζήτηση με τον Ελληνικό Τίτλο

Αναζήτηση με την Περιοχή

Αναζήτηση με τον Κινηματογράφο


© 2000-2019 | Θανάσης Γεντίμης

Το σύνολο του περιεχομένου και των υπηρεσιών του CinemaNews.gr διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση.

Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναπαραγωγή ή αποθήκευση με κάθε τρόπο και μέσον των περιεχομένων του CinemaNews.gr χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του δημιουργού του.