Alone In The Dark

Δεκαεννιά άνθρωποι εξαφανίζονται. Μοναδικό κοινό στοιχείο που τους συνδέει, τα παιδικά τους χρόνια στο ίδιο ορφανοτροφείο. Στο ορφανοτροφείο που μεγάλωσε και ο Edward Carnby. Μονάχα που η μοίρα είχε διαφορετικά σχέδια για εκείνον. Ο Edward κατατάσσεται στο ΑBureau 713Α, το ειδικό, μυστικό τμήμα της ασφάλειας που αναλαμβάνει κάθε μεταφυσική και ανεξιχνίαστη υπόθεση. Η σύγκρουσή του με την ομάδα τον οδηγεί στην μοναχική έρευνα, αυτή τη φορά σε ρόλο του ντετέκτιβ. Οι μυστηριώδεις εξαφανίσεις, ο θάνατος ενός στενού του φίλου και η ανακάλυψη ενός φρικτού μυστικού στον βυθό του ωκεανού οδηγούν τον Edward στο ίδιο σημείο: το Σκιώδες Νησί. Αυτή δεν θα είναι άλλη μία προβλέψιμη περίπτωση. Ο Edward θα βρεθεί μπλεγμένος πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Πόσο αθώες είναι οι φευγαλέες αναμνήσεις του, οι εικόνες βασανιστηρίων από τα χρόνια στο ορφανοτροφείο; Ποιο είναι αυτό το σκοτεινό πνεύμα που οι αρχαιολόγοι αποκαλούν Βασίλισσα και πώς σχετίζονται όλα αυτά με τον αρχαίο πολιτισμό που έχει σκορπίσει κομμάτια ενός απόκρυφου κλειδιού στις τέσσερις γωνιές του κόσμου;

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και ακόμα μεγαλύτερη υπομονή για να βάλεις σε μία σειρά την ιστορία του «Alone in the Dark» και να την εξηγήσεις με απλά λόγια. Κι αυτό γιατί το φιλμ μετά δυσκολίας ακολουθεί μία κλιμάκωση, μία αφηγηματική συνοχή, ή τελοσπάντων, την τυπική γραμμή των -εξίσου- τυπικών ταινιών τρόμου. Ζήτημα κακού μοντάζ ή αφελής μεταφορά ενός υλικού που θα έπρεπε να θεωρούμε οικείο (το φιλμ αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά της ομώνυμης σειράς video game), το αποτέλεσμα είναι η πλήρης απουσία οποιασδήποτε προσπάθειας να στηθεί μία συμπαγής, στρωτή πλοκή. Και επιμένουμε στο κομμάτι της πλοκής, γιατί είναι το μόνο στο οποίο η ταινία θα μπορούσε ενδεχομένως να βρει ένα πάτημα. Πέρα από αυτό, η κατάσταση είναι εξίσου δυσοίωνη. Μετριότατες ερμηνείες, η απόπειρα του Christian Slaterνα αυτοσυστηθεί ως νέος action hero, ένα θλιβερό κράμα Ιντιάνα Τζόουνς και Πράκτορα Μόλντερ, και σκηνοθεσία που στα καλύτερά της είναι απλά διαδικαστική. Το φιλμ ολοκληρώνεται πριν καλά καλά καταλάβει ο θεατής ποιο είναι ακριβώς το ζητούμενο, ενώ η -αναπόφευκτη- χρήση ειδικών οπτικών εφέ είναι τόσο άστοχη, που θυμίζει πράγματι το video game, αλλά στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του Α90, όταν και πρωτοεμφανίστηκε. Το κυριότερο πρόβλημα, όμως, είναι σίγουρα το μοντάζ. Το αποτέλεσμα καταλήγει απολύτως ασύνδετο και ακατάληπτο, οι χρόνοι και οι ρυθμοί παραβλέπονται σε κάθε σεκάνς και έτσι όλα τα υπόλοιπα τρωτά σημεία φαίνονται γιγαντωμένα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 17-11-2005  |  Διανομή: Playtime  |  Επίσημο Site