Last Days

Ο Blake (Michael Pitt), ένας πετυχημένος μουσικός της rock, περνάει τις μέρες του σε ένα σπίτι στην εξοχή, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω του. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του Α90, Σιάτλ, η indie μουσική σκηνή, το grunge είναι ο νέος τρόπος ζωής, ένα συγκρότημα κατακτά το σύμπαν και ο αυτοκαταστροφικός δημιουργός και τραγουδιστής του δυσκολεύεται νΑ αντιμετωπίσει τη διασημότητα. Ο εσωστρεφής καλλιτέχνης που λυγίζει κάτω από την πίεση της διασημότητας, των επαγγελματικών υποχρεώσεων και μιας δυνατής αίσθησης απομόνωσης.

Το τελευταίο μέρος της τριλογίας του Gus Van Sant πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τη μοναξιά βρίσκεται κάπου μεταξύ του αδιάφορου «Gerry» και του αριστουργηματικού «Elephant». Δεν πρόκειται για τις τελευταίες μέρες της ζωής του Curt Cobain και όποιος περιμένει να δει κάτι σχετικό μάλλον θα απογοητευθεί πικρά. Ίσως χαλαρά εμπνευσμένη από το περιστατικό, το «Last Days» παρακολουθεί τις ύστατες στιγμές του Blake, καθώς περιφέρεται -την περισσότερη ώρα μαστουρωμένος- από δω και από εκεί αδυνατώντας να επικοινωνήσει με οποιονδήποτε από τους γύρω του, οι οποίοι απλά αδιαφορούν για την κατάστασή του. (Ο πλασιέ των τηλεφωνικών καταλόγων φαίνεται να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τον Blake από ό,τι όλοι οι υπόλοιποι φίλοι του). Έχοντας ήδη δοκιμάσει τα πάντα, φαίνεται ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο για το οποίο αξίζει να συνεχίζει να ζει και αποκομμένος από τους άλλους περνάει τις ώρες του μονολογώντας στον εαυτό του.

Και σε αυτή την ταινία ο Gus Van Sant υιοθετεί ένα απόλυτα μινιμαλιστικό ύφος και ακολουθεί τον ήρωά του περισσότερο σα να βρίσκεται και εκείνος μπροστά σε όσα συμβαίνουν και καταγράφει τα πάντα με το βλέμμα ενός αμέτοχου παρατηρητή. Εξαίρεση αποτελεί η στιγμή του θανάτου, όπου ο (αντι)ήρωας πεθάνει με τον ίδιο τρόπο που πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του: μόνος, μακριά από τον οποιοδήποτε. Ο Michael Pitt τα καταφέρνει πολύ καλά σε έναν απαιτητικό ρόλο που έχει ελάχιστα διαλογικά μέρη. Πιο ενδιαφέρον όμως -ίσως και από την ίδια την ταινία- είναι το ΑDeath to BirthΑ, το απόλυτα στοιχειωτικό τραγούδι που ερμηνεύει και του οποίου η μελωδία κατορθώνει να παραμείνει στο μυαλό μέρες αργότερα όταν πλέον οι εικόνες της ταινίας έχουν αρχίσει να ξεφτίζουν.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 29-09-2005  |  Διανομή: Playtime  |  Επίσημο Site