The Dukes Of Hazzard

Τα γνωστά ξαδέρφια Bo και Luke Duke, με τη βοήθεια της σέξι ξαδέρφης τους Daisy και του θείου Jesse αγωνίζονται να σώσουν τη φάρμα τους από τα χέρια του κακού και άπληστου Boss Hogg που ελέγχει την τοπική αστυνομία μέσω του σερίφη Roscoe P. Coltrane. Τέσσερις γραμμές είναι όσο χρειάζεται για να περιγράψεις την υπόθεση της κινηματογραφικής μεταφοράς της ομώνυμης και πολύ πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς των Α80s, που μας καθήλωνε κάθε εβδομάδα στους δέκτες της τότε κρατικής τηλεόρασης. Αλλωστε και η υπόθεση της τηλεοπτικής σειράς σε παραλλαγές του ίδιου θέματος κινούταν πάντα, δίνοντας ουσιαστικά το άλλοθι για ιλιγγιώδη κυνηγητά στους χωματόδρομους του Hazzard County, ανάμεσα στο πορτοκαλί Dodge Charger του Α69 και των V8 περιπολικών του Roscoe και της παρέας του. Οπότε από σεναριακής πλευράς δεν (πρέπει κιόλας να) έχουμε επιπλέον απαιτήσεις. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν από άλλες - και δυστυχώς πολλές - μεριές.

Δεδομένου ότι η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μεταφορά τηλεοπτικής σειράς, θα έπρεπε να έχει ένα τουλάχιστον βαθμό αντιστοιχίας με την πρωτότυπη ιστορία. Δεν μπορεί δηλαδή η πανέμορφη καστανή Catherine Bach που υποδυόταν τότε την Daisy να αντικαθίσταται από την ξανθιά Jessica Simpson, ούτε ο Roscoe να είναι πιο χοντρός από τον Boss Hogg (!). Ειδικά σε αυτό το σημείο είναι ατυχέστατη η επιλογή του φινετσάτου Burt Reynolds για το ρόλο του κοντόχοντρου και αστείου Boss Hogg, ρόλο πιο κοντά στο στυλ του Danny De Vito. Αλλά τι να πούμε και για τον αγαθούλη σερίφη Roscoe P. Coltrane, το πνιχτό γελάκι του οποίου ήταν σήμα κατατεθέν της σειράς, που τον υποδύεται ένας σχεδόν μοχθηρός M.C. Gainey. Για να μη μιλήσουμε για τις (ανύπαρκτες) ερμηνείες των ξαδέρφων Bo και Luke, που αναλώνονται σε αδικαιολόγητες χαζομαρούλες που προκαλούν ρίγη απελπισίας και που κάνουν τα πολλά λάθη συνέχειας της ταινίας να φαίνονται πταίσματα.

Η αλήθεια είναι ότι πάντα όταν πρόκειται για μεταφορά άλλου έργου στον κινηματογράφο, μπαίνουμε στην αίθουσα «κρατώντας μικρό καλάθι», αλλά στην περίπτωση των Dukes Of Hazzard η κατάσταση παραπάει. Οι νοσταλγοί της σειράς θα απογοητευθούν οικτρά από αυτή την παρωδία των Dukes, ενώ οι νεώτεροι που θα δουν την ιστορία για πρώτη φορά, θα δουν μια κακή ταινία και μάλλον θα απορήσουν για την ποιότητα του πρωτότυπου (ίσως και για το γούστο των νοσταλγών του).

«Θα τα καταφέρουν άραγε τα ξαδέρφια;» αναρωτιόταν σε stop-carre τότε και τώρα η φωνή του αφηγητή. Τότε είναι αλήθεια ότι πέτυχαν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μας για έξι ολόκληρες τηλεοπτικές σαιζόν (από το 1979 έως το 1985) και για 147 επεισόδια, τώρα ούτε μάλλον για τα 20 πρώτα λεπτά. Μετά το πρώτο 5λεπτο της ταινίας, που ο Στρατηγός Lee «πετάει» πάνω από μια σπασμένη γέφυρα και εμφανίζεται στο παγωμένο πλάνο το logo της ταινίας - σκηνή που όντως συγκινεί τους νοσταλγούς - το ενδιαφέρον αρχίζει να πέφτει όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο απότομα, αντίθετα με τις πάντα πετυχημένες προσγειώσεις του Στρατηγού. Κρίμα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 01-09-2005  |  Διανομή: Village Films  |  Επίσημο Site