P.S.

Τα σαράντα είναι μία καλή στιγμή να αρχίσεις να σκαλίζεις το παρελθόν σου. Και να αναρωτηθείς, πως επέτρεψες στον χρόνο να περάσει έτσι ανενόχλητος. Λίγο πριν κλείσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής της, η Λουίζ Χάρινγκτον διατηρεί ακόμα την ομορφιά της και την νεανική ενέργειά. Όλα βέβαια έχουν βρει πια τον δρόμο τους: ένας αποτυχημένος γάμος που άφησε πίσω μία στενή φιλία, μία αξιοπρεπής επαγγελματική πορεία και μία ήρεμη οικογενειακή ζωή. Στον ορίζοντα δεν διαφαίνονται ιδιαίτερα περιθώρια για εκπλήξεις και η ηρωίδα έχει συμβιβαστεί με την ατάραχη και ερωτικά στάσιμη ζωή της. Ωστόσο, η καθημερινότητα της Λουίζ θα δοκιμαστεί από την εμφάνιση ενός απρόσμενου επισκέπτη: του μεγάλου, εφηβικού της έρωτα, που χάθηκε σε αυτοκινητικό ατύχημα είκοσι χρόνια πριν. Ο νεαρός μαθητής της Σχολής Καλών Τεχνών μοιράζεται την όψη, τις προτιμήσεις και το ταλέντο του χαμένου εραστή. Η ηρωίδα αποφασίζει να μισοκλείσει τα μάτια και να πιστέψει πως της δίνεται μία δεύτερη ευκαιρία. Ξεκινώντας μία σχέση που αντιβαίνει όχι μόνο τους κανόνες του καθωσπρεπισμού αλλά και της ίδιας της λογικής, θα επιχειρήσει να κλείσει τις ανοιχτές πληγές του παρελθόντος και να αναστήσει στην κυριολεξία ένα νεκρό έρωτα.

Βασισμένο στην νουβέλα της Έλεν Σούλμαν, το "ps" θα μπορούσε να ανήκει στις ταινίες εκείνες που περνούν απευθείας στα ράφια των video clubs. Όχι ακριβώς επειδή δεν αξίζει μία ευκαιρία στις αίθουσες, αλλά περισσότερο επειδή έχει περιορισμένες ελπίδες αφενός να προσδιορίσει το κοινό της και αφετέρου να απευθυνθεί άμεσα σε αυτό. Κινούμενη μέσα στα σύνορα των τυπικών ρομαντικών κομεντί, αλλά προσθέτοντας μία δόση ακίνδυνου μεταφυσικού σασπένς, η νέα ταινία του Ντίλαν Κιντ ("Roger Dodger") χαρακτηρίζεται από σύγχυση προσδοκιών, αφού κατατάσσεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κινηματογραφικό genre, εισάγει παρόλα αυτά στοιχεία με τα οποία το κοινό αδυνατεί να το συσχετίσει, κυρίως μιας και τα συγκεκριμένα μεταφυσικά ευρήματα αναλύονται σε μικρό βάθος και τελικά εγκαταλείπονται πλήρως, αφήνοντας την εντύπωση μίας αισθητής και αναίτιας παραφωνίας. Από την άλλη, το ίδιο το ρομάντζο δεν προσφέρει κάποια ιδιαίτερα φρέσκια οπτική στο κινηματογραφικό είδος, καταλήγοντας σε ένα αποτέλεσμα που πιθανώς λίγο να αφορά το ευρύ κοινό των multiplex και του σαββατόβραδου. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, ωστόσο, πέραν του σεναριακού, το "ps" κρύβει μικρές ευχάριστες εκπλήξεις. Ακόμα κι αν η Λίνεϋ δεν έχει προς το παρόν περάσει στην συνείδηση του ελληνικού κοινού ως μία αναγνωρίσιμη πρωταγωνιστική φιγούρα, η ερμηνεία της αποτελεί μέρος μίας ανοδικής πορείας τα τελευταία χρόνια. Ειλικρινές και νοσταλγικό, οπωσδήποτε ρομαντικό, το "ps" πολύ δύσκολα θα συναρπάσει, εύκολα όμως θα γοητεύσει, ισορροπώντας απαλά ανάμεσα στο απίθανο και το πόθητο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 15-04-2005  |  Διανομή: Prooptiki  |  Επίσημο Site