Όμηρος

Ένας νεαρός Αλβανός μετανάστης, ο Ελιόν, καταλαμβάνει, οπλισμένος με Kalashnikov και χειροβομβίδες, ένα λεωφορείο του ΚΤΕΛ λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη και κρατά επτά από τους επιβάτες όμηρους. Η πειρατεία γίνεται πρώτο θέμα στα τηλεοπτικά δίκτυα ενώ το λεωφορείο γίνεται επικεφαλής ενός κομβόι από περιπολικά, τηλεοπτικά συνεργεία, απελπισμένους συγγενείς και διάφορους περίεργους. Οι διαπραγματευτές προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα αιτήματα του δράστη, ενώ εκείνος μοιάζει να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον αστυνόμο του χωριού όπου έμενε. Στην άλλη πλευρά των συνόρων η Αλβανική αστυνομία βρίσκει τη μητέρα του απαγωγέα θέλοντας να τη χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για την απελευθέρωση των ομήρων. Η εξέλιξη όμως θα ξεφύγει από τον έλεγχο της αστυνομίας, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό του λεωφορείου οι σχέσεις των ομήρων μεταξύ τους και με τον απαγωγέα θα αρχίσουν να περιπλέκονται.

Σε σενάριο και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Γιάνναρη, ο Ομηρος εμπνέεται από τα πραγματικά τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στη Βόρεια Ελλάδα το 1999. Έχοντας τον περιορισμό το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας να διαδραματίζεται μέσα στο λεωφορείο, ο Γιάνναρης δεν εγκλωβίζεται. Δομεί με ενδιαφέροντα τρόπο τις προσωπικές ιστορίες των επιβατών παράλληλα με την ιστορία του απαγωγέα, επιλέγοντας σκόπιμα να παρουσιάσει «καθαρούς» ήρωες: ΑκαλούςΑ και ΑκακούςΑ. Με τον «Όμηρο» ο Γιάνναρης επιβεβαιώνει την σκηνοθετική του δεινότητα με σεκάνς που μένουν εντυπωμένες, όπως η πρώτη συνάντηση του λεωφορείου με την αστυνομία.

Όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που το Hollywood θα ονόμαζε «αστυνομική περιπέτεια», καθώς ταυτόχρονα αναδεικνύεται ένα αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο. Οι μετανάστες άλλωστε δεν είναι θέμα άγνωστο στο Γιάνναρη, όμως εδώ προχωρά ένα βήμα παραπέρα προσθέτοντας στον προβληματισμό του και πολιτικές προεκτάσεις. Η ταινία πάσχει μόνο σε κάποιες ερμηνείες που προσεγγίζουν με μια υπερβολή ή τυποποίηση τους χαρακτήρες. Δυστυχώς -όσο και αν τον εκτιμώ- ο Μηνάς Χατζησάββας κινδυνεύει να τυποποιηθεί σε ρόλους αστυνομικών, αν και διαθέτει το σχετικό φυζίκ. Ξεπερνώντας αυτές τις μικρές αδυναμίες, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε πως η ταινία έχει ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον, αποδεικνύοντας πως το «τρομερό παιδί» του Ελληνικού σινεμά, μεταμορφώνεται σταδιακά σε έναν ώριμο δημιουργό.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 04-03-2005  |  Διανομή: Playtime  |  Επίσημο Site