The Cooler

Στην ορολογία των καζίνο, cooler λέγεται ο υπάλληλος που έχει το χάρισμα της" γκίνιας. Δουλειά του είναι να στέκεται δίπλα στους παίκτες που κερδίζουν και να τους μεταδίδει την ατυχία του. Ακούγεται λίγο μεταφυσικό; Κι όμως, στο καζίνο του Λας Βέγκας, που διευθύνει ο Shelly Kaplow (Alec Baldwin), o Bernie Lootz (William Macy) είναι ο καλύτερος cooler που πέρασε ποτέ. Όταν το μεγάλο αφεντικό του καζίνο αποφασίζει πως οι μέθοδοι του παραδοσιακού διευθυντή εμποδίζουν την κερδοφορία, τα προβλήματα αρχίζουν. Και αφού μάλιστα ο υπέρ-άτυχος Βernie ερωτεύεται μια όμορφη σερβιτόρα και χάνει το «χάρισμά» του λόγω ευτυχίας, η κατάσταση επιδεινώνεται.

Ο νεοφερμένος Wayne Kramer είχε στα χέρια του μια έξυπνη ιδέα που θα μπορούσε να απογειώσει την ταινία. Το φαινόμενο ενός ανθρώπου που παιδεύεται συνεχώς από ατυχίες, με ένα τρόπο σχεδόν μεταφυσικό, δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρον. Ο σκηνοθέτης ωστόσο παγιδεύτηκε μέσα σε στερεότυπα και κλισέ δίνοντας στην οθόνη ένα φιλμ προβλέψιμο και ελαφρώς κουραστικό. Ενώ δηλαδή στην αρχή η ζωή του άτυχου cooler παρουσιάζεται με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, χωρίς νύξεις για γραμμένη μοίρα και θεία πρόνοια, από τη στιγμή που ερωτεύεται και μετά, το φιλμ εκτοξεύεται σε ένα επίπεδο χοντροκομμένου σουρεαλισμού.

Μπερδεμένες προθέσεις; Αγωνία για τη δημιουργία μιας ταινίας που θα αρέσει σε όλους; Ό,τι κι αν ήταν αυτό που αποπροσανατόλισε τον Kramer, το αποτέλεσμα παραμένει σχεδόν αδιάφορο. Πολύ καλός ο Alec Baldwin στο ρόλο του oldschool διευθυντή, με τη σωστή δόση νοσταλγίας και σιγουριάς. Είναι κρίμα ωστόσο που ο William Macy - ένας τόσο καλός ηθοποιός- έχει αρχίσει να τυποποιείται σε ρόλους ταπεινών και καταφρονεμένων που τελικά αναδεικνύονται σε ήρωες. Η Maria Bello, ως αντικείμενο του πόθου, κλέβει την παράσταση. Συμπαθητικό αλλά λίγο.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 18-02-2005  |  Διανομή: Artfree  |  Επίσημο Site