Kokuho

Βρισκόμαστε στο Ναγκασάκι το 1964. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, αρχηγού μιας συμμορίας Γιακούζα, ο δεκατετράχρονος Kikuho (Ryo Yoshizawa) γίνεται προστατευόμενος ενός διάσημου ηθοποιού του Καμπούκι (Ken Watanabe). Μαζί με τον Shunsuke (Ryusei Yokohama), τον γιο του ηθοποιού, αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό το παραδοσιακό θεατρικό είδος. Για δεκαετίες, οι δύο νέοι μεγαλώνουν και εξελίσσονται μαζί, από τη σχολή θεάτρου έως τα μεγαλύτερα θέατρα, μέσα σε σκάνδαλα και δόξα, αδερφοσύνη και προδοσίες. Ένας από τους δύο θα γίνει ο σπουδαιότερος ηθοποιός της τέχνης του Καμπούκι.

Η νέα ταινία του σκηνοθέτη San-Il Lee, «Kokuho», ξεκίνησε τη διαδρομή της από το Φεστιβάλ των Καννών, όπου κέρδισε το θαυμασμό μερίδας της κριτικής, κι έφθασε μέχρι τις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Ο καμβάς της είναι φιλόδοξος, θεματολογικά θυμίζει το κλασικό κομψοτέχνημα του Kenji Mizoguchi, «The Story of the Last Chrysanthemums» (1939), μακράν την καλύτερη ταινία που έχει γίνει ποτέ για το παραδοσιακό ιαπωνικό θέατρο Καμπούκι, ενώ οι εμπορικές της επιδόσεις στη χώρα παραγωγής της, την Ιαπωνία, υπήρξαν εντυπωσιακές. Δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, ότι η ταινία βρήκε διανομή στην Ελλάδα, μολονότι η εγχώρια διανομή είναι ιδιαίτερα φειδωλή στις επιλογές της από ταινίες παραγόμενες στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου - μια αδικία που πρέπει να διορθωθεί.

Το «Kokuho» είναι μια επικών διαστάσεων ιστορία απώλειας, εκδίκησης, φιλίας, ενηλικίωσης και φιλοδοξίας. Ξεκινά σαν ένα τυπικό yakuza movie με μια ωραία σκηνή μάχης, δίνει την εντύπωση πως στη συνέχεια θα εστιάσει στην εκδίκηση, όμως στην πραγματικότητα ενδιαφέρεται κυρίως να μελετήσει τους τρόπους με τους οποίους η τέχνη καταπραϋνει τον πόνο της απώλειας, το αίσθημα της αδικίας και εξευγενίζει την ανθρώπινη ψυχή, καθώς και την υπέρμετρη φιλοδοξία και ματαιοδοξία που γεννάται στις ψυχές των επιτυχημένων καλλιτεχνών, κάνοντάς τους συχνά να χάσουν την ανθρωπιά τους. Οπτικά η ταινία είναι εντυπωσιακή, πρόκειται αναμφίβολα για μια φροντισμένη, δαπανηρή παραγωγή που αποτυπώνει αποτελεσματικά το πέρασμα του χρόνου μέσα από μια υποδειγματική καλλιτεχνική διεύθυνση.

Δυστυχώς, η ταινία υστερεί στο κομμάτι του σεναρίου, το οποίο απλώνει τις φιλόδοξες και ετερόκλητες θεματικές και την επική αφήγησή του σε τρεις εξαντλητικές, ατελείωτες ώρες. Όση ομορφιά κι αν διαθέτουν τα κάδρα του σκηνοθέτη, το «Kokuho» δε διαθέτει δραματουργία αρκετά στιβαρή ώστε να δικαιολογήσει την τόσο μεγάλη διάρκεια. Από ένα σημείο και μετά, η παρακολούθηση της ταινίας καθίσταται μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, μια αληθινή δοκιμασία που υπονομεύει ακόμα και τις αληθινά καλές στιγμές του έργου, οι οποίες υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στο σώμα του φιλμ. Μέχρι να φθάσουμε στο συναισθηματικά φορτισμένο φινάλε, θα είναι ελάχιστοι εκείνοι οι θεατές που θα έχουν αντέξει να επενδύσουν συναισθηματικά σε κάθε λεπτό της μέχρι τότε φιλμικής διαδρομής.

Το «Kokuho» τελικά δεν επιτυγχάνει στους στόχους που θέτει, καθώς μοιάζει υπερφορτωμένο σε ιδέες και θεματικές, χαοτικό τονικά και ανοικονόμητο αφηγηματικά. Είναι μια όμορφη οπτικά ταινία, που γιορτάζει το Καμπούκι θέατρο και το τιμά, διαθέτει ωραίες ερμηνείες και είναι μια προσεγμένη παραγωγή, όμως δεν καταφέρνει να ισορροπήσει όλα όσα θέλει να πει, να τα βάλει στην υπηρεσία μιας στρωτής, σφιχτοδεμένης αφήγησης και να κορυφώσει αποτελεσματικά τη συναισθηματική διαδρομή των χαρακτήρων του. Πρόκειται για το έργο ενός ταλαντούχου αλλά ασυμμάζευτου δημιουργού, ο οποίος έχει χάσει το μέτρο και αδυνατεί να αφήσει εκτός ταινίας κομμάτια που δεν εξυπηρετούν τίποτα πέρα από την επίδειξη των ικανοτήτων του στο στήσιμο μιας όμορφης παραγωγής.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16-04-2026  |  Διανομή: One From The Heart  |  Επίσημο Site